ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

หวงฝู่จี้มองดูกระแสน้ำที่ทวีความรุนแรงขึ้นถึงขนาดสามารถพัดไม้ท่อนใหญ่ที่ลอยตามน้ำมาให้ปลิวหายไปในดินเลน ตามมาด้วยท่อนไม้ที่ถูกก้อนหินใหญ่ที่ลอยตามมากระแทกจนรูปผิดร่าง ก็แอบร้องในใจว่า…แย่แล้ว!

“รีบไป พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กระแสน้ำเชี่ยวขึ้นทุกที ถ้าขืนยังชักช้าอยู่อีก มีหวังได้ตายพร้อมกับเคอโหย่วจินแน่” ชายหนุ่มตวาดสั่งทุกคนด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

เผยจื่ออวี๋กวาดตามองดูกระแสน้ำที่พัดพาก้อนหินใหญ่ให้ปลิวไปไกลแล้วก็อุทาน “เคอโหย่วจิน เจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้าอยากก็ลุกขึ้นมา”

ผ่านไปพักใหญ่ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมขยับ และพวกเขาก็ไม่มีเวลาให้คุณหนูใหญ่เจ้าน้ำตาได้เล่นบทโศกอยู่ที่นี่อีก เผยจื่ออวี๋จึงตวาดใส่หน้าเคอโหย่วจินอย่างมีโทสะเต็มที่ว่า “เคอโหย่วจิน ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก อยากถูกฝังทั้งเป็นอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่”

“ข้า…ข้าเดินไม่ไหว…นอกจากคุณชายหวงจะอุ้มข้า!” เคอโหย่วจินร้องไห้ใส่หน้านาง

ลุกขึ้นไม่ไหว? ลุกขึ้นไม่ไหวแต่มีแรงมาตวาดใส่นางราวกับสิงโตเหอตงเนี่ยนะ เผยจื่ออวี๋นึกอยากจะประเคนฝ่ามือให้อีกฝ่ายสักสองฉาด แต่นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะทำแบบบนั้น เพราะนางยังต้องแปรโทสะให้เป็นพลังเพื่อต่อสู้ต่อไป

“หากยังรักชีวิตอยู่ก็รีบลุกขึ้นมา”

“ถ้าจะให้ข้าลุกก็ต้องให้คุณชายหวงอุ้มข้า!”

นี่มันเวลาใดกันแล้ว เคอโหย่วจินยังจะมาเล่นแง่หึงหวงอะไรอีก เผยจื่ออวี๋รู้สึกยอมแพ้อีกฝ่ายเลยจริงๆ

แต่ถึงหญิงสาวจะเรียกร้องอย่างไร ก็ต้องขึ้นอยู่กับหวงฝู่จี้ว่าจะยอมทำตามหรือไม่

หวงฝู่จี้ที่มีสีหน้าเย็นชาเพียงปรายตามองไปที่หลิงอีแวบหนึ่ง

หลิงอีจึงก้าวยาวๆ เข้าหาร่างอวบอ้วนนั้น และใช้มือเพียงข้างเดียวลากตัวเคอโหย่วจินโยนขึ้นไปบนรถเหมือนโยนซากสัตว์อะไรสักอย่าง และอึดใจต่อมาเขาก็พลิกมือจับร่างอ้วนกลมของนางยัดเข้าไปในรถม้าราวกับกำลังสะบัดโคลนเลนจนเผยจื่ออวี๋ได้แต่มองด้วยอาการปากอ้าตาค้าง

ตอนแรกนางกะจะให้ปาเจี่ยวกับบ่าวของบ้านสกุลเคอแบกเคอโหย่วจินขึ้นมา แต่หลิงซานก็จับบ่าวของบ้านสกุลเคอพาดบ่าข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็สะพายห่อผ้า พลิ้วร่างขึ้นมานั่งบนรถม้าอย่างมั่นคงแล้ว

อากัปกิริยาของคนรับใช้ทั้งสองของจี้ซานดูคล่องแคล่วว่องไว ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนรับใช้ตามบ้านทั่วไปเลยสักนิด ตรงกันข้ามพวกเขากลับมีวรยุทธ์สูงส่งราวกับเป็นองครักษ์ของราชสำนักก็ไม่ปาน!

หวงฝู่จี้อุ้มเผยจื่ออวี๋ขึ้นไปที่ข้างรถม้าแล้วตบไหล่นางเบาๆ “ยังไม่รีบขึ้นรถม้าอีก มัวแต่ใจลอยเดี๋ยวก็ไม่ทันพอดี”

ยามนั้นเผยจื่ออวี๋ที่ถูกกิริยาแคล่วคล่องของหลิงอีและหลิงซานทำเอาตาค้างไปถึงได้สติ นางก้มหน้าลงเพื่อสลัดความตื่นตะลึงทั้งหมดออกไปจากสมอง เวลานี้มิใช่เวลาที่จะมาสงสัยที่มาของผู้อื่น แต่ต้องรีบหนีเอาชีวิตรอดก่อน ว่าแล้วเผยจื่ออวี๋ก็ถกกระโปรงขึ้นนั่งบนรถม้าอย่างว่องไว

เมื่อทุกคนขึ้นรถม้ากันหมดแล้ว กระแสน้ำก็เอ่อล้นขึ้นมาบนฝั่งพอดี หลิงอีสะบัดสายบังเหียนควบม้ารถตีคู่ไปกับปาเจี่ยวอย่างเต็มที่ ทำเอาม้าที่อยู่ด้านหน้าวิ่งห้อราวกับมีสัตว์ร้ายวิ่งไล่ตามหลังมาติดๆ

รถม้าวิ่งตะบึงเต็มกำลังไปตามถนนที่เป็นดินเลนและเป็นหลุมเป็นบ่ออย่างรวดเร็วอย่างไม่มีลังเล ด้วยเกรงว่าถ้าหากเผลอเหม่อไปแม้แต่เพียงนิดเดียว พวกเขาทั้งหมดบนรถม้าก็อาจถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากกลืนกินไปก็เป็นได้…