ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“จื่ออวี๋ ได้ยินว่าเจ้าป่วยมาหลายวัน ป้าเลยตั้งใจมาเยี่ยมเจ้า…”

เคอฮูหยินพูดยังไม่ทันจบก็ถูกเสี่ยวชิงตัดบท “เคอฮูหยิน คุณหนูของข้าเป็นปอดอักเสบ ซ้ำยังบาดเจ็บภายในสาหัสจนกระอักออกมาเป็นเลือด ต้องยื้อยุดกันอยู่นานกว่าจะเอาชีวิตกลับคืนมาได้ ท่านหมอบอกว่าคุณหนูต้องพักผ่อนอยู่แต่บนเตียงเท่านั้น ถ้าหากท่านมีธุระอะไรก็รีบพูดมา อย่าได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณหนูเลย”

“เจ้ามันก็แค่บ่าวชั้นต่ำ เจ้านายเขาพูดกัน เจ้ามีสิทธิ์สอดปากหรือ” นี่ถ้าหากมิใช่ว่านางไม่อาจสั่งสอนบ่าวของบ้านสกุลเผยแล้ว นางคงได้ตบปากบ่าวผู้นี้สักสองฉาดแน่ๆ

“เคอฮูหยิน สิ่งที่คนของข้าพูดมีค่าเท่ากับคำพูดของข้าเอง ท่านมีธุระอะไรก็รีบว่ามาเถิด ข้าไม่มีแก่ใจมานั่งเจรจากับท่านมากนักหรอก”

เคอฮูหยินเบ้ปากอย่างเสียหน้าก่อนกลืนน้ำลายลงคอ “เรื่องเป็นเช่นนี้ จื่ออวี๋เจ้าก็รู้ว่าวันนั้นโหย่วจินของพวกเราเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน…”

“ความหมายของเคอฮูหยินคือต้องการให้ข้ารับผิดชอบเช่นนั้นหรือ” เผยจื่ออวี๋รับยาต้มสมุนไพรที่เสี่ยวหงส่งมาให้ หัวคิ้วขมวดมุ่นและร้องโอดอยู่ในใจว่า สาวใช้ทั้งสองคนที่ท่านแม่หามาให้นั้นต่างภักดีและเชื่อฟังคำสั่งกันเสียเหลือเกิน แม้แต่ในเวลาแบบนี้ก็ยังไม่ลืมส่งยาให้นางดื่มแทนน้ำชา

“เปล่าๆ พวกเราไหนเลยจะกล้าให้จื่ออวี๋รับผิดชอบได้” เรื่องนี้สาเหตุล้วนมาจากเคอโหย่วจินของนางทั้งนั้น ถ้าหากสกุลเผยเอาเรื่องไปแจ้งทางการจริง เคอโหย่วจินคงไม่แคล้วถูกจับข้อหาเจตนาฆ่าแล้ว ลำพังแค่สกุลเผยไม่เอาเรื่องก็นับว่าสวรรค์คุ้มครอง ไหนเลยจะกล้ามาเรียกร้องให้เผยจื่ออวี๋รับผิดชอบอีก

เผยจื่ออวี๋ดื่มยาต้มสมุนไพรไปคำหนึ่ง “เช่นนั้นเคอฮูหยินก็รีบพูดธุระออกมาเถิด ท่านก็เห็นว่าข้ายังต้องดื่มยา”

“เรื่องเป็นเช่นนี้ คือนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โหย่วจินของเราก็ป่วยจนลุกไม่ขึ้น แม้แต่ยาก็ดื่มไม่ลง ท่านหมอบอกว่านางเป็นโรคใจ จำเป็นต้องใช้ยาใจรักษา…”

“เคอฮูหยินต้องการให้ข้าไปเยี่ยมเคอโหย่วจิน?!”

“ไม่ ไม่ใช่” เคอฮูหยินรีบโบกไม้โบกมือ

นั่นก็ไม่ใช่ นี่ก็ไม่ใช่ แล้วที่เคอฮูหยิน ‘ลดตัวลงมา’ หานางในวันนี้เพราะต้องการสิ่งใดกันแน่

“จื่ออวี๋เอ๋ย เจ้ากับโหย่วไฉและโหย่วจินของเรานับว่ารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก จนเจ้าเกือบจะได้เป็นสะใภ้ข้าแล้วด้วยซ้ำ…โหย่วจินของเรามีใจให้คุณชายหวงที่เป็นเพื่อนบ้านของเจ้ามาตลอด แม้แต่ตอนล้มป่วยก็ยังพะวงหาถึงแต่เขา…ข้าเลยอยากจะให้เจ้าช่วยบอกให้คุณชายหวงไปเยี่ยมเยียนโหย่วจินของเราสักหน่อยได้หรือไม่…”

ทันทีที่เคอฮูหยินเอ่ยเรื่องไร้ยางอายนี้ออกมา เผยจื่ออวี๋ก็ถึงกับอ้าปากค้างและมองเคอฮูหยินอย่างไม่เชื่อสายตา

จะขอให้ข้าไปพูดเรื่องพวกนี้กับคุณชายหวงเนี่ยนะ แล้วผู้ใดกันที่จะเป็นสะใภ้ของบ้านท่าน เคอฮูหยินเอ๋ยเคอฮูหยิน ท่านไม่หลงตัวเกินไปหน่อยหรือไง!

“สำหรับเรื่องซองแดงนั้นทางเราไม่ลืมให้เป็นสินน้ำใจแน่นอน”

คนสกุลเคอเห็นนางเป็นอะไร แม่สื่อมืออาชีพหรืออย่างไรถึงจะให้ซองแดงกัน!

หางตาของเผยจื่ออวี๋กระตุก วางชามยาลงในลักษณะกระแทก นางมองจ้องเคอฮูหยินด้วยสายตาเยียบเย็น “ขออภัยอย่างยิ่ง เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้ เชิญเคอฮูหยินไปหาผู้รอบรู้ท่านอื่นเถอะ!”