ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“เสี่ยวชิง เจ้ารีบไปแอบฟังดูซิว่าท่านแม่ของข้ากับจี้ซานคุยอะไรกัน แล้วรีบกลับมารายงานข้า” เผยจื่ออวี๋คิดๆ ดูก็รู้สึกว่าไม่เข้าที จึงรีบสั่งให้เสี่ยวชิงไปสืบข่าวก่อน

“คุณหนูวางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าให้เสี่ยวหงไปแอบฟังดูแล้ว ท่านไม่ต้องร้อนใจไป” เสี่ยวชิงหยิบหม้อยาที่อยู่บนเตาเล็กด้านข้างขึ้นมารินยาสมุนไพรที่ต้มเสร็จใส่ชาม

ได้ยินเสี่ยวชิงพูดแบบนี้ เผยจื่ออวี๋ค่อยรู้สึกเบาใจลงไปได้มาก นางสูดหายใจก่อนเอนตัวกลับลงไปนอนบนเตียง “เช่นนั้นก็ดี”

“คุณหนู ท่านอย่ากังวลไปเลย ดื่มยาก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าเติมน้ำผึ้งดอกสาลี่ลงไปแล้ว รับรองว่าดื่มง่าย” เสี่ยวชิงใส่ก้อนน้ำแข็งที่เตรียมพร้อมเอาไว้อยู่ที่ด้านข้างลงไปในชามน้ำแกง ทำให้ยาสมุนไพรที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ เย็นลง ก่อนตักน้ำผึ้งลงไปผสมอีกช้อน

“ต้องดื่มอีกหรือ…” เผยจื่ออวี๋ทำหน้าขมเมื่อรู้ว่าต้องดื่มยาอีก

“ท่านหมอจางบอกว่าต้องดื่มยานี้ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน อาการบาดเจ็บภายในของคุณหนูถึงจะหายสนิทนะเจ้าคะ”

เผยจื่ออวี๋หยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วรับเอายามาพลางบ่นกระปอดกระแปด “ข้าสงสัยว่าท่านหมอจางจะหาข้ออ้างมาล้างแค้นข้ามากกว่า” นางรู้จักกับท่านหมอจางมาตั้งแต่เด็ก และเคยแผลงฤทธิ์ใส่เขาไม่น้อย มาตอนนี้ถ้าเขาจะหาเรื่องมาเอาคืนนางบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“แค่กๆ คุณหนูเจ้าขา ท่านหมอจางออกจะเป็นคนดีมีวิชาความรู้ จะหาเหตุมาแกล้งคุณหนูได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านรีบดื่มยาเถอะเจ้าค่ะ จะได้หายไวๆ”

มีเสี่ยวชิงคอยจับตาดูอยู่แบบนี้ เรื่องจะแอบเทยาทิ้งเป็นอันลืมไปได้เลย เผยจื่ออวี๋จึงได้แต่ดื่มลงคอไปอย่างกล้ำกลืนฝืนทน

ในขณะที่เสี่ยวชิงกำลังจับจ้องนายสาวให้ดื่มยาอยู่นั้น ที่หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาคนวอบแวบอยู่ที่หน้าต่างพอดี “คุณหนูเจ้าขา เสี่ยวหงกำลังพาคุณชายหวงเดินมาแล้วเจ้าค่ะ”

เผยจื่ออวี๋จึงส่งชามน้ำแกงไปให้เสี่ยวชิง “ไปชงชามาหน่อย”

ความจริงนางไม่ค่อยอยากให้จี้ซานเข้ามาในห้องส่วนตัวของนางเท่าไร แต่ช่วงที่นางเป็นไข้ไม่ได้สติหลายวันนั้น ชายหนุ่มก็เข้ามาดูนางโดยมีท่านแม่คอยอยู่ข้างๆ หลายครั้ง เรียกได้ว่าเวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาดูคลุมเครืออย่างมาก

ในความคิดของเผยจื่ออวี๋ที่มาจากโลกศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด หญิงสาวไม่รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้จะเป็นกระไรนัก คนเป็นเพื่อนกันย่อมต้องดูแลกันอยู่แล้ว แต่คนโบราณที่เคร่งระเบียบประเพณีทั้งหลายต่างไม่ได้คิดกันแบบนั้น

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ทำให้จี้ซานต้องอุ้มนางตอนกลางวันแสกๆ ซ้ำยังแล่นเข้ามาหานางในห้องติดๆ กันหลายวันแบบนี้ แต่ในสายตาของคนนอก พวกเขาสองคนก็ย่อมต้องมีความสัมพันธ์อะไรกันบางอย่าง

ดูท่าว่านางคงต้องเริ่มเกริ่นๆ เรื่องนี้กับชายหนุ่มในเร็วๆ นี้แล้ว เพื่อมิให้จี้ซานเข้าใจผิด หาไม่พวกเขาอาจถูกจับคลุมถุงชนกันทั้งคู่ก็เป็นได้

“คุณหนูเจ้าขา คุณชายหวงมาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ” เสี่ยวหงเดินนำหวงฝู่จี้เข้ามาในห้องส่วนตัวชั้นใน

เวลานี้เผยจื่ออวี๋ได้ย้ายจากเตียงมานั่งที่ตั่งเตี้ยข้างหน้าต่าง ร่างบางเอกเขนกพิงโต๊ะเตี้ยอยู่