ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

แม้ท่านั่งของนางจะจงใจสำรวมไว้จนสุภาพกว่ายามเดินทัพจับศึกอยู่บ้าง ทว่ายังคงแฝงความห้าวหาญเฉียบขาดดุจเดิม คล้ายพยัคฆ์ร้ายที่นอนนิ่งไม่อนาทรร้อนใจ ไม่มีท่าทางเฉกเช่นสตรีแม้แต่น้อย ยังมีนิ้วชี้ที่เคาะเสาเตียงเป็นจังหวะเหมือนบ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดจากละครชวนหัวฉากนี้อีก

นี่น่ะหรือผู้ที่เขาแต่งเป็นภรรยา เป็นชายอกสามศอกมากกว่ากระมัง!

ยอดบุรุษขนานแท้เช่นเขากลับต้องเป็นฝ่ายคับอกคับใจ ราวกับเป็นลูกเขยแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิงก็ไม่ปาน

ซย่าอวี้จิ่นยิ่งคิดยิ่งโกรธ เกิดแรงฮึดขึ้นมาก็สิ้นความยับยั้งชั่งใจ บอกสิ่งที่คิดอยู่ในใจต่อนางอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เจ้าเป็นก็แต่ภรรยาข้าเท่านั้น อย่าหวังว่าจะก้าวก่ายเรื่องของข้าได้!”

เยี่ยเจาเพียงส่งเสียงตอบสั้นๆ

“อืม”

เสียงนางออกทุ้มด้วยยามออกศึกมักต้องตะโกนออกคำสั่งจนเสียงแตก สุ้มเสียงจึงแหบห้าวไปบ้าง ต่างจากเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานอย่างที่ชาวเมืองนิยมชมชอบกันลิบลับ ทั้งยังแฝงความแข็งกระด้างเป็นเชิงออกคำสั่ง เสมือนไม่เห็นบุรุษที่แผดเสียงเบื้องหน้าอยู่ในสายตา

นับแต่ซย่าอวี้จิ่นเกิดมา มีแต่ตัวเองเป็นฝ่ายมองข้ามผู้อื่น เคยมีครั้งไหนกันที่เขาถูกคนเมินเฉยเช่นนี้ ส่งผลให้เขาอัดอั้นตันใจจนพูดไม่ออก

เยี่ยเจารออยู่นานสองนานก็ไม่เห็นเขาส่งเสียง นางจึงถามขึ้น

“ท่านพูดจบแล้ว?”

ซย่าอวี้จิ่นแค่นเสียงเยาะ กระชากประตูเปิดแล้ววิ่งออกไปสองสามก้าว กอบหิมะใกล้มือขึ้นมากำหนึ่งแล้วถูกับใบหน้าโดยไม่นำพาสายตาประหลาดใจของผู้คน ใช้ความเย็นเสียดกระดูกทำให้ความร้อนรุ่มในหัวเยือกเย็นลงอย่างว่องไว

เขามิใช่คนโง่เขลา ย่อมแจ่มแจ้งดีว่าบรรดาศักดิ์จวิ้นอ๋องเป็นฐานะเลื่อนลอยที่ไร้อำนาจใดๆ เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่จักรพรรดิใช้ดึงตัวแม่ทัพใหญ่ให้อยู่ภายใต้การควบคุม เยี่ยเจาจึงเป็นภรรยาที่เขาจะเป็นฝ่ายขอหย่าเองไม่ได้ ทางออกเพียงทางเดียวคือทำให้นางรังเกียจชิงชังเขาถึงที่สุด ทุบตีเขาสักยกแล้วเป็นฝ่ายเสนอขอหย่าก่อน

เขาจะทำให้ภรรยาชังน้ำหน้าตัวเองอย่างไรดี

เรื่องนี้เขาพอจะหยิบยืมประสบการณ์โชกโชนของกลุ่มสหายเสเพลมาใช้ได้ กระบวนท่าที่ทรงอานุภาพสูงสุดคือไปพลอดรักกับบ้านเล็กบ้านน้อยในคืนส่งตัวเข้าหอ ฉีกหน้าเจ้าสาวจนไม่เหลือชิ้นดี!

ซย่าอวี้จิ่นใจกล้าบ้าบิ่นมาแต่ไหนแต่ไร คิดจะทำสิ่งใดก็ทำทันที เขาพุ่งตรงไปที่เรือนใจพิสุทธิ์ประเดี๋ยวนั้นเลย เหล่าทหารยามที่เฝ้าอยู่นอกห้องหอมิได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพก็ไม่กล้าขัดขวาง ส่วนหญิงรับใช้สูงวัยที่เหลือมีคนหนึ่งลอบไปฟ้องวรชายาอันไท่เฟยและอันอ๋องกับชายา

วรชายาอันไท่เฟยกลับไม่เหลียวแลด้วยความสงสารบุตรชายคนเล็กและชิงชังสะใภ้ ขณะที่ซย่าอวี้เชวี่ยสิ้นหวังในตัวน้องชายเหลวไหลของตนมานานแล้ว เพียงหวังให้น้องสะใภ้ผู้แข็งกร้าวออกโรงกำราบซย่าอวี้จิ่นไม่ให้เหิมเกริม เขาจึงไม่สนใจเช่นกัน

ซย่าอวี้จิ่นวิ่งทะยานมาถึงหน้าประตูห้องของหยางซื่ออย่างราบรื่น

นางมองเขาด้วยความหลากใจอยู่ครู่ใหญ่ถึงยอบกายคำนับพลางเอ่ย

“เป็นท่านนี่เอง ต้องโทษข้าที่เบาปัญญาสายตาไม่ดี มิได้พบกันยามดึกแค่ครึ่งปี รอบด้านมืดสนิทไร้แสงตะเกียง ถึงกับจำท่านไม่ได้ไปชั่วขณะ”