ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

ถ้อยคำนี้กล่าวด้วยความคับแค้นใจเหลือแสน ซย่าอวี้จิ่นลูบจมูกอย่างกระอักกระอ่วน หวนคิดขึ้นได้ว่าตัวเองออกไปเที่ยวเตร่เกเรอยู่ข้างนอกหลายปีมานี้ ไม่ค่อยเอาใจใส่สตรีในเรือนตนเท่าไร มีบ้างบางคราวที่เขารำคาญเสียงบ่นมารดาถึงมาอยู่ด้วยคืนสองคืน ทว่าน้อยครั้งนักที่จะนอนค้างกับหยางซื่อซึ่งมีรูปโฉมธรรมดา ตอนนี้พอมีเรื่องเดือดร้อนตัวเองจึงมาหานางก่อน เขาก็บังเกิดความสงสารขึ้นในใจจริงๆ เลยทำทีเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะหันเหไปหาเหมยเหนียงแทน

เหมยเหนียงเห็นซย่าอวี้จิ่นก็พานนึกถึงกระบองเขี้ยวหมาป่าที่พวกสาวใช้ได้ข่าวมา นางตกใจจนใบหน้าซีดเผือด เอ่ยอย่างเด็ดขาด

“วันนี้ร่างกายข้าไม่สะอาด ปรนนิบัติท่านมิได้เจ้าค่ะ”

ซย่าอวี้จิ่นโบกมือพลางเอ่ยอย่างหงุดหงิด

“ข้าไม่ถือสา”

เหมยเหนียงกล่าวฉอดๆ ดังห่าฝนธนูก็ไม่ปาน

“ข้ายังป่วยเพราะถูกอากาศเย็น ปวดท้อง เจ็บตา แขนขาอ่อนแรง หน้าอกจุกเสียด หมู่นี้ก็หลับไม่สนิท ละเมอพูดไม่หยุด ในความฝันยังตีคน กัดคนส่งเดช มะ@@@ไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ ท่านไปหาเซวียนเอ๋อร์เถอะ”

“เจ้ามันต่ำช้า คอยเหยียบย่ำซ้ำเติมผู้อื่น! เมื่อก่อนยังพูดว่าเราสองคนเป็นพี่น้องผูกพันรักใคร่กัน ที่แท้เจ้าก็ร้ายกาจถึงเพียงนี้!”

เซวียนเอ๋อร์ซึ่งอยู่ห้องติดกันได้ยินเข้าก็ผลุนผลันออกมาทันทีโดยไม่สางผมเผ้า ชี้หน้าเหมยเหนียงด่าทอหลายคำ จากนั้นก็คุกเข่าดังตุบให้ซย่าอวี้จิ่น ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะ โขกศีรษะเสียงดังสนั่น

“จวิ้นอ๋องละเว้นเซวียนเอ๋อร์ด้วย โปรดเห็นแก่ที่ข้าปรนนิบัติท่านตั้งแต่เด็ก ให้ข้ามีชีวิตรอดต่อไปด้วยเถอะ ให้ข้าปลงผมออกบวชจวบจนบั้นปลายชีวิต@@@”

โฉมงามประหนึ่งบุปผาสองคน คนหนึ่งแสร้งสติไม่เต็มเต็ง คนหนึ่งร่ำไห้จนกลายเป็นคนขี้ริ้วขี้เหร่ เอะอะโวยวายจนดูเหมือนนายน้อยผู้หล่อเหลาผ่าเผยอย่างเขากำลังบีบหญิงสาวดีๆ ให้เป็นหญิงคณิกา

เขาหันหน้าไปมองกวาดด้วยหางตา สาวใช้อ่อนวัยด้านข้างที่พอจะงามอยู่สักหน่อยถอยหลบไปไกลสิบเชียะ* ในพริบตา พวกที่ไร้ความงามก็ถอยหลบไปไกลสามเชียะเช่นกัน ส่วนเด็กรับใช้หน้าตาหมดจดก็ก้มหน้างุด แอบกระถดตัวหลบอยู่ในเงามืด

ซย่าอวี้จิ่นรันทดใจสุดพรรณนา กระนั้นจะบีบให้คนกระโดดลงไปทั้งที่รู้ว่าเป็นกองไฟก็ใช่ที่ เขาตรึกตรองอยู่นานก็ตัดสินใจไม่ได้สักที สุดท้ายก้าวฉับๆ ไปนอนในห้องหนังสืออย่างขุ่นเคือง

ทุกคนหวาดกลัวความดุร้ายของท่านแม่ทัพ ไม่มีผู้ใดกล้าสนใจหนานผิงจวิ้นอ๋อง

เขาถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย กระทั่งผ้าห่มสักผืนก็ไม่มี ได้แต่ขดตัวเป็นก้อนกลมๆ ส่งเสียงจามดังลั่นหลายครั้ง

อีกด้านหนึ่ง หลังจากได้รับข่าว เยี่ยเจาเปลื้องชุดแต่งงานออกแล้วโยนไปที่มุมห้องหอ หมุนกายมองกระจก

ใต้แสงสลัวของเทียนแดง ริมฝีปากของคนในกระจกเม้มแน่น คิ้วเข้มเลิกสูง มาตรว่ารอบตัวจะอวลไปด้วยกลิ่นอายมงคลก็มิอาจกลบประกายดุดันจากการเคี่ยวกรำในสนามรบของดวงตาสุกใสดุจลูกแก้วคู่นั้นเอาไว้ได้

นางกำชับคนที่อยู่นอกห้องด้วยเสียงทุ้มต่ำ

* เชียะ (ฉื่อ) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน สมัยโบราณเทียบระยะประมาณสิบนิ้วหรือหนึ่งส่วนสามเมตร ปัจจุบันยังคงใช้คำนี้ในความหมายว่า ‘ฟุต’