ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

เยี่ยเจานึกถึงนางขับร้องสวยหยาดเยิ้มในเรือนของเสนาบดีหวง สาวงามเย้ายวนจับใจในเรือนของสมุหกลาโหมหลิว หญิงชาวหูอกอิ่มสะโพกผายในเรือนของผู้บัญชาการมณฑลอวี๋

สามีตัวเอง@@@กระทั่งสายตาในการมองหญิงงามก็ยังไม่ได้เรื่อง

นางรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรงในที่สุด กระนั้นผิดหวังก็ส่วนผิดหวัง นางยังคงมอบของรับขวัญชิ้นใหญ่ให้อีกฝ่าย

เยี่ยเจารับราชการทหารหลายปี ได้สินสงครามมานับไม่ถ้วน ตามกฎซึ่งเป็นที่รู้กันในกองทัพ ของชั้นเลิศนำขึ้นถวาย ของชั้นรองลงมาเหลือเก็บไว้เองได้ไม่น้อย ในจำนวนนั้นย่อมมีเครื่องประดับอัญมณีของเชื้อพระวงศ์หมานจินรวมอยู่ด้วย

ตัวนางชื่นชอบแต่อาวุธ ไม่ชมชอบของสวยๆ งามๆ เครื่องประดับที่งดงามปานใดก็ล้วนไม่อยู่ในสายตา นางจึงนำไปตกรางวัลให้ผู้อื่นได้โดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย

หยางซื่อคารมคมคาย กิริยาสุภาพมีมารยาท แม้ไม่นับว่าเป็นหญิงงาม กลับมีสง่าราศีมาก เป็นที่พึงตาพึงใจมากที่สุด เยี่ยเจาจึงมอบปิ่นทองที่มเหสีแห่งหมานจินเคยใช้ให้อีกฝ่าย ปิ่นนี้แกะสลักเป็นลายปักษามงคลสองตัว ประดับยอดด้วยไข่มุกสองพวงล้อมรอบไพลินคล้ายตามังกร มีแสงระยิบระยับอยู่ข้างใน ยามต้องแสงอาทิตย์จะเปล่งประกายแพรวพรายวาววับ เหมยเหนียงได้กำไลทองหนักอึ้งคู่หนึ่ง แต่ละวงมีไข่มุกขนาดใหญ่ห้าเม็ดฝังอยู่ตรงกลาง เซวียนเอ๋อร์ได้ต่างหูทองระย้าห้อยเพชรเม็ดใหญ่เท่าเล็บมือคู่หนึ่ง

แม้แต่หญิงสูงศักดิ์ในเมืองหลวงที่ออกเรือนแล้วก็ไม่แน่ว่าจะมีเครื่องประดับสูงค่าขนาดนี้ สตรีทั้งสามล้วนตะลึงพรึงเพริดจนกล่าววาจาไม่ออก

ในห้วงสมองของเหมยเหนียงว่างเปล่า ไม่รู้ว่านายหญิงน้อยมีจุดประสงค์ใด มือที่รับเครื่องประดับมาจึงสั่นระริกอยู่บ้าง ฝ่ายเซวียนเอ๋อร์ครุ่นคิดไปว่าอีกฝ่ายคงคิดจะหยิบยื่นไมตรีให้ก่อน เป็นการปิดปากทุกคนเอาไว้แล้วค่อยขับไล่พวกนางออกไปทีเดียวพร้อมกัน พานอยากร่ำไห้มากขึ้นทุกที

เยี่ยเจารู้สึกฉงนฉงายกับสีหน้าเศร้าเสียใจปานบิดามารดาตายจากของทั้งคู่ ตรึกตรองว่าตัวเองมิได้กลับเมืองหลวงสิบกว่าปี ทั้งยังไม่เคยร่วมสังสรรค์กับเหล่าสตรีเลยประเมินสถานการณ์ผิดพลาด มอบของขวัญด้อยค่าเกินไปใช่หรือไม่

มีเพียงหยางซื่อที่ปฏิกิริยาฉับไว นางก้าวเข้าไปกล่าวขอบคุณก่อน จากนั้นเอ่ยพลางยิ้มประจบ

“วังหนานผิงจวิ้นอ๋องใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว ถึงเวลานั้นจวิ้นอ๋องกับท่านจะต้องแยกเรือนไปอยู่ที่นั่น ไม่ทราบว่าท่านจะขอตัวบ่าวไพร่จากวังอันอ๋องไปหรือจะซื้อหาใหม่เจ้าคะ ยังมีเรื่องอื่นอย่างเช่นค่าใช้จ่ายจิปาถะของพวกข้าทาสบริวารเอย การจัดสรรห้องหับเอย ขอให้ท่านตัดสินใจแต่เนิ่นๆ ด้วย”

เยี่ยเจาฟังแล้วขมวดคิ้ว นางมีงานราชการมากมายต้องสะสาง กอปรกับทหารชุดใหม่เข้าประจำการมีทั้งเก่งไม่เก่งปะปนกัน จึงเป็นเวลาที่ต้องเริ่มฝึกฝนใหม่พอดี อีกประการหนึ่ง นางหลงใหลในวรยุทธ์ กลับมามีเวลาว่างก็อยากฝึกยุทธ์ ไหนเลยจะเต็มใจรับผิดชอบงานหลังบ้านจุกจิกหยุมหยิมเหล่านี้

ทว่าเรื่องจวนตัวเข้ามาแล้ว ไม่อาจไม่จัดการได้ นางไตร่ตรองครู่หนึ่งจึงถามขึ้น

“เมื่อก่อนใครเป็นคนดูแลเรื่องของจวิ้นอ๋อง”

หยางซื่อรีบตอบ

“ชายาอันอ๋องเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยในวัง ส่วนเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในเรือนของจวิ้นอ๋องมีข้ากับหัวหน้าสาวใช้ชื่อจื่อเถิงเป็นคนดูแล แต่ฤดูร้อนที่ผ่านมาจื่อเถิงได้รับเมตตาให้หมั้นหมายกับลูกชายคนรองของพ่อบ้านใหญ่ ปีหน้าจะออกเรือนแล้วเจ้าค่ะ”