ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

เยี่ยเจาถามต่อ

“เจ้าอ่านออกเขียนได้?”

หยางซื่อพยักหน้า

“เมื่อก่อนข้าต้องช่วยแบ่งเบาภาระของมารดาจึงรู้หนังสืออยู่บ้าง แค่พอจะอ่านสมุดบัญชีได้เข้าใจเจ้าค่ะ”

เยี่ยเจาตัดสินใจเด็ดขาดฉับไว

“วันหน้าธุระปะปังเหล่านี้มอบให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน ส่วนเรื่องบ่าวไพร่ หลังจากแยกเรือนไปแล้วเจ้าก็จงไปคัดเลือก แต่ต้องถือตามความเห็นของวรชายาอันไท่เฟยกับชายาอันอ๋องเป็นสำคัญ เรื่องการพบปะสังสรรค์ส่งของขวัญของกำนัลเจ้าก็รับไปด้วย ทำตามที่เห็นควร ข้าไม่มีความอดทนพอจะร่วมงานเลี้ยงชุมนุมของพวกสตรี หากเป็นคนที่ไปมาหาสู่กันตามธรรมดาบอกปัดได้ก็บอกปัดไป ส่วนพวกเชื้อพระวงศ์ที่ไม่สะดวกใจจะบอกปัดก็เอาเทียบเชิญมาให้ข้าจัดการ ที่เหลือเจ้าก็เป็นตัวแทนข้าไปร่วมงาน ถ้าสะสางไม่ได้ค่อยเอามาให้ข้าดู”

ดวงตาทั้งคู่ของหยางซื่อเป็นประกาย นางพยักหน้าถี่รัว

เหมยเหนียงกับเซวียนเอ๋อร์คล้ายมีแสงสว่างส่องวาบขึ้นในหัว พวกนางเรียกสติคืนมาได้ในที่สุดและคิดขึ้นได้ว่าวังหนานผิงจวิ้นอ๋องผิดแผกจากทั่วไป

บ้านอื่นล้วนถือบุรุษเป็นใหญ่ ฮูหยินที่แต่งเข้ามาก็ต้องปกครองบ้าน ดูแลเหย้าเรือนทั้งหมดอย่างปฏิเสธมิได้ ทว่าฮูหยินผู้นี้เป็นถึงขุนนางใหญ่คับฟ้า เป็นผู้บัญชาการกองทัพใต้หล้าที่ปกครองชายชาตรียี่สิบหมื่น ไม่มีเวลาว่างจัดการงานหลังบ้านอย่างสิ้นเชิง ย่อมต้องหาคนรับภาระแทนเป็นธรรมดา และถึงหนานผิงจวิ้นอ๋องจะอยู่ว่างๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำหน้าที่ของสตรี

ฉะนั้นบ้านนี้ไม่มีภรรยาหลวงที่จะใช้อำนาจข่มเหงทำลายอนุภรรยาและเมียบ่าวอย่างพวกนาง มีแต่นายท่านสองคนให้การปกปักคุ้มครอง หลังจากแยกเรือนไปแล้ว หากพวกนางสามารถดูแลจัดการงานในวังหนานผิงจวิ้นอ๋องให้ท่านแม่ทัพได้ แม้ตัวจะมิใช่ฮูหยิน แต่ก็มีอำนาจสูงส่งเช่นฮูหยิน

หลายวันนี้หยางซื่อพร่ำพูดถึงความน่ากลัวของท่านแม่ทัพกรอกหูพวกนางไม่หยุดหย่อน ยุยงให้พวกนางแสร้งโง่ซุกงำประกาย เพื่อตัวเองจะได้ลืมตาอ้าปากในวันนี้ แล้วก็สมดั่งใจหมายหยางซื่อน่าชังผู้นั้นจริงๆ

ท่านแม่ทัพรูปงามปานนั้น ไม่คล้ายปีศาจกินคนเลยสักกระผีก!

ทั้งคู่นึกเสียใจแทบแดดิ้น

เยี่ยเจามองคนทั้งสามแวบหนึ่ง เอ่ยสืบไปเรียบๆ

“ไม่ต้องขอตัวผู้ดูแลบัญชีมา แต่ก่อนในกองทัพข้ามีผู้ดูแลบัญชีคนหนึ่ง รับผิดชอบทำบัญชีเสบียงและยุทธปัจจัย ซื่อสัตย์ไว้ใจได้ ทั้งยังวางตัวเหมาะสม ตอนนี้อายุมากแล้ว ให้เกษียณมาอยู่ในวังหนานผิงจวิ้นอ๋อง เหมยเหนียงกับเซวียนเอ๋อร์มีเวลาว่างก็คอยแวะเวียนไปหาหยางซื่อบ่อยๆ ดูว่ามีอะไรต้องการให้ช่วยเหลือหรือไม่ พวกเจ้าล้วนอยู่ในวัยงามสะพรั่ง สมควรแต่งกายสวยงาม ยามไม่มีอะไรทำก็ไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ไม่ต้องเข้มงวดกับตัวเองเกินไปนัก”

หลักการปกครองคือรู้จักใช้คนและต้องให้อำนาจ ขอเพียงควบคุมเรื่องเงินทองไว้ในมือ ใช้เมียบ่าวจับตาดูอนุภรรยา พวกนางก็คงก่อคลื่นลมใหญ่โตปานใดมิได้นัก

หยางซื่อชิงความได้เปรียบก่อนจึงได้ประโยชน์ไปมากมาย นางลอบนึกปีติยินดี พึงพอใจกับรูปการณ์ในยามนี้เป็นอันมาก กระนั้นแม้หยางซื่อสามารถสั่งการข้าทาสบริวารทั่วไป นางกลับไม่มีอำนาจเหนือพวกเมียบ่าว อีกทั้งไม่อาจก้าวก่ายชีวิตและผลประโยชน์ของพวกนาง และยิ่งไม่อาจส่งผลกระทบต่อหนานผิงจวิ้นอ๋องกับท่านแม่ทัพได้