ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

เวลานี้ซย่าอวี้จิ่นกำลังให้กำลังใจมารดา

“นางขนอาวุธมาเป็นขบวนอย่างเอิกเกริกก็เพื่อตัดไม้ข่มนามข้าก่อน ตอนส่งตัวเข้าหอ ข้าบันดาลโทสะออกไป นางไม่ห้ามไม่ทัดทาน ซ้ำร้ายยังซ่อนอาวุธไว้ในเสื้อ ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์ใด ข้าหนีออกจากบ้านหลายวันไม่กลับมา นางก็ไม่สนใจไม่ไยดี ในเมื่อสตรีผู้นี้ไม่ชอบข้า ไยต้องแต่งงานกับข้า ในเมื่อไม่ชอบข้า ไยต้องวางตัวเหนือกว่า ทำให้ข้าขายหน้าเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะตัดไม้ข่มนามนางเป็นการเอาคืนบ้าง จะต้องทำให้นางยินยอมอ่อนข้อให้จงได้ ท่านแม่ ไม่ว่าอย่างไรท่านก็เป็นผู้อาวุโส ท่านต้องแสดงบารมีออกมาให้นางทำหน้าที่ของสะใภ้นะ”

“ไม่ผิด” วรชายาอันไท่เฟยยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าถูกต้องอย่างที่สุด ความเห็นใจที่มีต่อบุตรชายคนเล็กสะกดความกลัวเกรงที่มีต่อสะใภ้เอาไว้ จิตใจบังเกิดความฮึกเหิมขึ้นอีกครั้ง นางยืดอกกล่าวเสียงกร้าว “ต่อให้นางเป็นแม่ทัพที่จักรพรรดิทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง แต่ก็เป็นสะใภ้วังอันอ๋องด้วย ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะกล้าไม่อยู่ในโอวาทข้า!”

“ถูกต้อง ต้องให้ได้อย่างนี้สิท่านแม่”

ซย่าอวี้จิ่นเป็นแรงหนุนอย่างขันแข็ง พยักหน้าร้องรับชอบใจไม่ขาดปาก

รุ่งเช้าวันที่สอง เพิ่งถึงยามเหม่า* เยี่ยเจาซึ่งวันหยุดสิ้นสุดแล้วเตรียมตัวไปเข้าประชุมขุนนาง ก่อนออกไปนางมาที่ห้องของวรชายาอันไท่เฟย ขอให้หัวหน้าสาวใช้เข้าไปรายงาน จากนั้นก็ยืนรอคารวะแม่สามีอยู่นอกประตูอย่างนอบน้อม

แม่สามีของวรชายาอันไท่เฟยคือพระพันปี แต่หลังแต่งงานนางมีชีวิตที่ค่อนข้างอิสระและผ่อนคลาย ทุกวันต้องรอถึงยามเฉิน** จึงค่อยลุกจากเตียง

เวลานี้สะใภ้มาแสดงคารวะตามธรรมเนียม นางไม่กล้าถ่วงเวลาอีกฝ่ายไปประชุมขุนนางกับจักรพรรดิ จำต้องกัดฟันแข็งใจตื่นขึ้นมา วักน้ำเย็นลูบหน้าหลายครั้ง เมื่อสวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้วก็ออกมารับการคารวะจากสะใภ้

เยี่ยเจาพยุงนางไปยังโถงด้านข้าง พอการคารวะเสร็จสิ้น ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างไร้วาจาจะกล่าว สุดท้ายเป็นสะใภ้กล่าวชมขึ้น

“วันนี้สีหน้าท่านไม่เลวเลยเจ้าค่ะ”

ดีอะไรกัน วรชายาอันไท่เฟยนอนไม่เต็มอิ่ม รู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นระลอก ผ่านไปเป็นนานถึงพยักหน้าเนิบช้า ขับไล่ความง่วงงุนออกไป ทำท่ากระปรี้กระเปร่า เตรียมแสดงบารมีของแม่สามีกล่าวอบรมสั่งสอนสะใภ้

ไม่คาดว่าทหารคนสนิทนอกห้องจะเข้ามารายงาน

“ท่านแม่ทัพ ได้เวลาเข้าวังแล้วขอรับ”

เยี่ยเจารีบยอบกายคำนับอีกครั้งแล้วเดินลิ่วๆ หายลับไป

วรชายาอันไท่เฟยชะงักเก้อประหนึ่งเงื้อกำปั้นสุดแรงแล้วทุบลงบนความว่างเปล่าก็ไม่ปาน นางนั่งนิ่งอยู่เนิ่นนานก่อนจะถามอย่างฉุนเฉียว

“ชายาอันอ๋องล่ะ? เหตุใดนางยังไม่มาคารวะข้าอีก นับวันยิ่งเกียจคร้านขึ้นทุกที ไม่เห็นหรือว่าแม่สามีลุกจากเตียงแล้ว”

* ยามเหม่า คือช่วงเวลา 05.00 น. ถึง 07.00 น.

** ยามเฉิน คือช่วงเวลา 07.00 น. ถึง 09.00 น.