ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 4

“ใช่แล้ว ช้าก่อน!” ชิวเหล่าหู่พลันตะเบ็งเสียงขึ้น “พวกสาวๆ บนเรือสำราญทางซ้ายนั่นรูปโฉมช่างพริ้มเพราจริงๆ พวกเจ้ารีบมาดูเร็ว หอคณิกาไหนกัน”

“คนตรงกลางงามแฉล้มที่สุด เพียงแต่ตัวสูงไปเล็กน้อย”

“ปัญญาทึบ! สตรีเอวบางขายาวถึงชวนมอง!”

“ท่วงท่าของสตรีคนนั้น@@@พวกคุณหนูตระกูลใหญ่ยังทาบไม่ติดเลย!”

“ดูเหมือนไม่เคยเห็นในหอคณิกาแถวแม่น้ำฉินมาก่อนเลย ให้คนเรือแล่นเรือเข้าไปใกล้ๆ สิ จะได้ดูให้เต็มตาอีกที”

พวกเขารีบร้องชวนทุกคนให้มาดูหญิงงาม ซ้ำยังผิวปากหยอกเย้านางด้วย

เยี่ยเจาก็เดินไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน นางเห็นเรือสำราญใหม่เอี่ยมอยู่ไม่ไกล กำลังแล่นเข้ามาหาพวกตน

บนหัวเรือมีสาวงามหลายคนยืนห้อมล้อมคนงามซึ่งสวมเสื้อคลุมหนังขลิบริมด้วยขนจิ้งจอกสีขาว ยืนตระหง่านกลางผู้คน แลดูสง่าโดดเด่น เส้นผมดำขลับที่มัดรวบไว้ง่ายๆ ถูกลมตีหลุดรุ่ยร่ายลงมาหลายปอย รอจนเรือสำราญแล่นมาใกล้ พอจะเห็นผิวกายเรียบเนียนดุจหยกงามได้รำไร และดวงตาสีดำทอประกายระยิบระยับใต้โคมไฟ

แม้เห็นรูปหน้าไม่ชัดเจน ทว่าอาศัยเพียงรัศมีสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาทั่วทั้งสรรพางค์กายก็ข่มให้หญิงคณิกาชื่อดังทั้งหมดกลายเป็นหญิงงามดาษดื่นได้ พวกขี้เมาส่งเสียงผิวปากต่อไปอย่างทะลึ่งตึงตังหมายจะแทะโลม

เยี่ยเจามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกระแอมไอเสียงหนักๆ

“หยุดผิวปากได้แล้ว นั่นสามีข้าเอง”

โปรดติดตามตอนต่อไป…