ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 4

ในช่วงเข้ารับการฝึกฝนพวกเขาถือตัวว่ามีคนหนุนหลัง แบ่งพรรคแบ่งพวกในกองทัพ ทั้งดื่มสุรา เที่ยวหอคณิกา เล่นพนันสารพัด เห็นวินัยทหารไร้ความหมาย ถูกครูฝึกตวาดดุเล็กน้อยก็กล้าโต้เถียงคอเป็นเอ็น

เยี่ยเจาได้รับคำร้องทุกข์จากผู้ใต้บังคับบัญชากลับยับยั้งเรื่องเหล่านี้เอาไว้ทั้งหมด ไม่เพียงไม่ลงโทษ กระทั่งตะคอกสักคำก็หามีไม่ พวกเขาจึงยิ่งกำเริบเสิบสาน ไม่เห็นนางอยู่ในสายตามากขึ้นทุกขณะ ทั้งยังแอบเยาะเย้ยลับหลัง คาดเดาเอาว่านางเป็นเสือกระดาษตัวหนึ่ง ข่าวที่เล่าลือกันนั้นเกินความจริงไปมาก การชนะศึกหมานจินครั้งใหญ่นางคงอาศัยบารมีที่สั่งสมมาของสกุลเยี่ย มีลูกน้องสนับสนุน สร้างความดีความชอบได้เพราะโชคช่วย แล้วยังฝันเฟื่องจะยืนอยู่เหนือศีรษะบุรุษอีก

สตรีก็คือสตรีวันยังค่ำ จะมีปัญญาจัดการอะไรได้

เยี่ยเจาได้ยินข่าวลือเหล่านี้เพียงยิ้มรับ ไม่ให้ความสนใจ

เมื่อวานมีทหารใหม่ตั้งกลุ่มเล่นพนันดื่มสุราในยามดึก เอะอะเอ็ดตะโรไม่หลับไม่นอนตลอดคืน ไม่เข้าร่วมการฝึกช่วงเช้า ครูฝึกจึงส่งคนไปตามตัว

พวกเขากำลังคึกคะนองด้วยฤทธิ์สุราและถือว่ามีกำลังมากกว่าจึงทุบตีทหารที่นำความมาบอก

เยี่ยเจาเลิกประชุมขุนนางมาถึงกองทัพนครหลวง ได้ฟังเรื่องนี้ก็สั่งการกับนายทัพทั้งหมด

“ได้เวลาแล้ว ไปทำงานเถอะ”

เหล่านายทัพรับทราบ พาทหารมุ่งหน้าไปที่เรือนพักทหาร จับตัวการก่อเหตุทั้งยี่สิบสามคนมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนา ลากไปบนแท่นยกกลางลานฝึก คุกเข่าเบื้องหน้าทหารทั้งกองทัพ

หัวโจกของกลุ่มนี้ชื่อหม่าโหย่วเต๋อ เป็นหลานชายของหม่ากุ้ยเหรินซึ่งเป็นพระสนมคนโปรด ตระกูลเขายังมีขุนนางที่มีอำนาจในราชสำนัก ฉะนั้นย่อมผยองตนเต็มเปี่ยม เขาไม่เชื่อสักนิดว่าเยี่ยเจาจะทำอะไรตัวเองได้ ซ้ำยังเอ่ยด้วยสีหน้าทะเล้นยียวน

“ท่านแม่ทัพ ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะ ละเว้นข้าด้วย อีกประเดี๋ยวข้าจะไปขอขมาลาโทษต่อพี่น้อง วันหน้าไม่กล้าอีกเด็ดขาดแล้วขอรับ”

เยี่ยเจาสวมชุดเกราะเงิน แผ่นหลังเหยียดตรงยืนบนแท่นยก นางฟังคำอ้อนวอนจบก็มิได้เอ่ยวาจาใด เพียงโบกมือไปทางด้านข้าง

นายกองก้าวออกมาข้างหน้า ในมือถือป้ายเหล็กอาญาศึกบูรพกษัตริย์ ตะโกนอ่านเสียงดังทีละข้อ

“หนึ่ง เสียงกลองไม่เข้า เสียงฆ้องไม่หยุด ธงยกไม่ลุก ธงลดไม่หมอบ นี้คือฝ่าฝืน มีโทษประหาร

สอง ขานชื่อไม่ตอบ ยามเรียกไม่มา เลยวันไม่ถึง ขัดขืนวินัย นี้คือชักช้า มีโทษประหาร

สาม ตกดึกเอ็ดอึง สายไม่เห็นตัว ไม่ตรงเวลา บอกยามไม่ชัด นี้คือหย่อนยาน มีโทษประหาร

สี่ พูดบ่นร้องทุกข์ ยั่วยุนายทัพ ไม่สำรวมตน ดื้อด้านแข็งข้อ นี้คือก่อกวน มีโทษประหาร

ห้า คุยหยอกเสียงดัง เมินเฉยข้อห้าม หลบหนีจากค่าย นี้คือละเลย มีโทษประหาร

หก ปากคมปากกล้า ปั้นน้ำเป็นตัว ยุแยงทหาร สร้างความแตกแยก นี้คือปลุกปั่น มีโทษประหาร@@@”

กฎกองทัพที่สืบทอดจากบรรพชนบัญญัติข้อห้ามไว้สิบเจ็ดประการ โทษประหารห้าสิบสองข้อ ทุกถ้อยทุกคำหนักแน่นมั่นคงดุจเหล็กกล้า ปลุกสติของคุณชายเสเพลยี่สิบสามคนที่คุกเข่าจนอกสั่นขวัญแขวน บางคนที่ใจเสาะก็ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าไปแล้ว