ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 4

บางคนตั้งสติได้ หวนคิดถึงเรื่องดีๆ ที่ตัวเองก่อเอาไว้ก็ตกใจจนเข่าอ่อน ตัวโงนเงนจะล้มมิล้มแหล่ บางคนหน้าตาซีดเผือด ส่งเสียงถกเถียงกันดังระงม กระทั่งเพชฌฆาตยังถูกด่าจนยืนเป็นเบื้อใบ้

เยี่ยเจาด่าจนสาแก่ใจก็หยุดพูดแล้วออกคำสั่ง

“ชิวเหล่าหู่! คุมการลงโทษ!”

“ให้ข้าทำ ข้าขอลงมือเอง ข้ารอมานานแล้ว”

ชิวเหล่าหู่เป็นอดีตโจร หลังจากเข้าร่วมกับกองทัพก็สร้างความดีความชอบในการรบจนได้รับตำแหน่งขุนพลโหยวจีและเป็นผู้สังหารข้าศึกที่เหี้ยมหาญที่สุด ครั้นกลับมาเมืองหลวงสักพักแล้วมิได้ฆ่าคนเลย เขาก็คันไม้คันมือแต่แรก

เขาก้าวเข้าไปทันที ผลักเพชฌฆาตที่ยืนอึ้งอยู่ออกไป เหวี่ยงดาบฟันฉับหนึ่ง ศีรษะคนก็ขาดกระเด็นหัวหนึ่งอย่างเพลิดเพลินสาแก่ใจ

ศีรษะคนยี่สิบสามหัวกลิ้งไปสองสามตลบอยู่บนแท่นยกก่อนจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง โลหิตอุ่นร้อนไหลท่วมเจิ่งนองเต็มพื้นดุจสายน้ำ กลิ่นคาวค่อยๆ ลอยคละคลุ้งขึ้นประหนึ่งนรกบนดิน

ชิวเหล่าหู่ยังคงหัวเราะเสียงดัง

“ท่านแม่ทัพ ขออีกหลายๆ คน ข้ายังไม่หนำใจเลย!”

ทั่วทั้งลานฝึกเงียบสนิทไร้สุ้มเสียง ทหารทุกคนยืนเป็นระเบียบในพริบตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

นายกองเดินย่ำผ่านกองเลือดมาข้างหน้า หยิบรายชื่อผู้ถูกลงโทษฐานฝ่าฝืนกฎกองทัพยาวเหยียดออกมาแผ่นหนึ่ง ตะโกนอ่านออกเสียง

“หลัวต้าโหย่ว ชักนำให้จับกลุ่มเล่นพนัน มีโทษประหาร อู๋ลี่ ชักนำให้จับกลุ่มเล่นพนัน มีโทษประหาร@@@”

ทหารที่ชักนำให้จับกลุ่มเล่นพนันสิบสี่นายกับทหารที่กดขี่ข่มเหงชาวบ้านสิบสองนายต้องโทษประหาร ทหารที่มีส่วนร่วมในการกระทำผิดอีกสามร้อยยี่สิบเจ็ดนายต้องโทษโบยหนึ่งร้อยไม้ ทหารที่ไม่กลับค่ายตลอดคืนเจ็ดร้อยหกสิบแปดนายต้องโทษโบยห้าสิบไม้

ในบรรดาคนเหล่านั้นมีห้าร้อยสี่สิบสามคนถูกร้องเรียนว่าดูหมิ่นผู้บังคับบัญชา ต้องโทษโบยเพิ่มอีกยี่สิบไม้ รวมแล้วถูกประหารยี่สิบหกคน ถูกโบยหนึ่งพันเก้าสิบห้าคน และดำเนินการลงโทษทันที

เห็นเพียงในลานฝึกมีศีรษะคนหลายสิบหัวกองสุมกันอยู่ แม่ทัพใหญ่เตะหัวหนึ่งที่ขวางหน้าตนออกไปด้วยสีหน้าเฉยเมย ยืนอยู่กลางกองโลหิตคุมการลงโทษด้วยตัวเอง

คนนับพันถอดกางเกงออกนอนคว่ำหน้าเรียงเป็นแถว เสียงไม้โบยเนื้อดังขึ้นเป็นทอดๆ ประสานเสียงร่ำไห้ดังสะท้านสะเทือนไปถึงท้องนภา

เหตุการณ์น่าอนาถในกองทัพนครหลวงแพร่สะพัดออกไปในเวลาอันรวดเร็ว ครอบครัวใดที่มีลูกหลานเป็นทหารอยู่ในนั้นพากันแตกตื่นขวัญเสีย คนตายก็ตายไปแล้ว ครอบครัวของคนเป็นที่ยังถูกโบยอยู่ หากมิใช่รีบเร่งใช้สายสัมพันธ์ส่วนตนก็ไปขอความเมตตา แต่ผู้ที่ไปกองทัพนครหลวงเพื่อพบแม่ทัพใหญ่ล้วนถูกไล่กลับ ส่วนที่คฤหาสน์เจิ้นกั๋วกง หวงซื่อปิดประตูไม่รับแขก ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

มีหลายคนที่หัวไว วิ่งโร่ไปยังวังอันอ๋อง ดึงมือวรชายาอันไท่เฟยร้องไห้คร่ำครวญ วรชายาอันไท่เฟยปฏิเสธคำอ้อนวอนของสหายคุ้นเคยหลายคนมิได้ก็ให้คนส่งสารไปถึงสะใภ้ ขอให้นางเมตตาปรานีเพื่อเห็นแก่หน้าสหายตน

เยี่ยเจารับสารมา พยักหน้าพลางเอ่ย

“สหายของท่านแม่ก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง เปลี่ยนเอามือดีของเราไปโบยเจ้าพวกที่อยู่ในรายชื่อนี้ ระวังอย่าโบยจนตายล่ะ”