ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ซย่าอวี้จิ่นฉีกยิ้มกว้างพลางถาม

“เจ้าจะรั้งข้าให้เล่นจริงหรือ”

ท่านลู่ยิ้มประจบไม่หยุด

“แน่นอนขอรับ ท่านให้เกียรติมาเยือนทั้งที เป็นหน้าเป็นตาของบ่อนพนันเรา”

ซย่าอวี้จิ่น ‘ลังเล’ อยู่เป็นนานก่อนจะพูดเสียงเฉียบขาด

“เอาเถอะ วันนี้ข้ามีโชคลาภ ไม่ต้องกลัวถูกด่า เห็นแก่ที่บ่อนพนันเจ้ามีความตั้งใจจริง ข้าก็จะอยู่เล่นสักหลายๆ ตา!”

ท่านลู่กุลีกุจอสั่งคนไปยกน้ำชา ลอบกำชับให้เปลี่ยนตัวเจ้ามือที่เก่งกาจที่สุดมาและนั่งบัญชาการอยู่ด้านข้างด้วยตัวเอง

ซย่าอวี้จิ่นก้มศีรษะ ใช้นิ้วกรีดตั๋วเงินมูลค่าสูงหลายใบในมือเล่นอย่างสุขุมเยือกเย็น รอหลังจากลูกเต๋าในถ้วยหยุดหมุนก็เลื่อนเงินสองพันตำลึงไปแทงในช่อง ‘สูง’ ทั้งหมดอย่างง่ายๆ เขานิ่งคิดแล้วรู้สึกว่าไม่พอ ค้นบนตัวได้ตั๋วเงินย่อยๆ อีกสองร้อยกว่าตำลึงก็วางลงไปด้วยกัน

เจ้ามือเริ่มสั่นสะท้าน ส่วนท่านลู่เหงื่อกาฬผุดขึ้นบนหน้าผาก

“จวิ้นอ๋อง@@@นะ@@@นี่จะแทงหนักเกินไปกระมังขอรับ”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวอย่างปราศจากเล่ห์กล

“ข้าไม่กลัว ข้าน่ะชอบความระทึกใจ ทุ่มเงินทั้งหมดในคราวเดียวแบบนี้ยิ่งระทึกใจดี นี่! เจ้ามือชักช้าไม่เปิดถ้วยสักที คงมิใช่เล่นตุกติกกระมัง”

ผีพนันคนอื่นเห็นโต๊ะทางนี้น่าสนุกก็พากันเข้ามาล้อมวงมุงดู พวกเขาล้วนเป็นพวกที่เล่นพนันจนติดเป็นนิสัย เวลานี้จึงร่วมแรงร่วมใจกันจ้องมือของเจ้ามือเขม็งพร้อมตะโกนให้เปิดถ้วยเป็นเสียงเดียวกัน

เมื่อถูกบีบคั้นหนักเข้า เจ้ามือจำใจต้องเปิดถ้วย

ลูกเต๋าในนั้นทอยได้ห้าแต้มลูกหนึ่ง หกแต้มลูกหนึ่ง และสามแต้มลูกหนึ่ง รวมเป็นสี่สิบแต้ม ออกสูงพอดี

คนทั้งกลุ่มโห่ร้องชอบใจพร้อมกัน ท่านลู่หน้ามืดไปวูบหนึ่ง แทบเป็นลมล้มพับไป

ซย่าอวี้จิ่นเก็บตั๋วเงินมา ตะโกนอย่างดีใจ

“เล่นต่อ”

ท่านลู่กัดฟันพูด

“เล่นต่อ!”

เขาส่งสายตาบอกให้เจ้ามือถอยออกมาแล้วออกโรงด้วยตัวเอง เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนผู้นี้จะมีโชคถึงเพียงนั้น!

ตาที่หนึ่ง ออกตองหก สิบแปดแต้ม เจ้ามือกินเรียบ

ซย่าอวี้จิ่นไม่แทง

ตาที่สอง ออกตองสี่ สิบสองแต้ม เจ้ามือกินเรียบ

ซย่าอวี้จิ่นไม่แทง

ตาที่สาม ออกตองสาม เก้าแต้ม เจ้ามือกินเรียบ

ซย่าอวี้จิ่นยังคงไม่แทง

ตาที่สี่ ท่านลู่ทนต่อไปไม่ไหว ไม่กล้าเขย่าลูกเต๋าเป็นแต้มตองเลยทอยให้ได้สามแต้มสองลูก ห้าแต้มหนึ่งลูก รวมเป็นสิบเอ็ดแต้ม ออกสูง