ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ซย่าอวี้จิ่นรีๆ รอๆ ไม่ยอมขยับ

ท่านลู่ระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งแผ่วๆ ตั้งท่าจะหงายถ้วยขึ้น อีกฝ่ายกลับตะโกนขึ้นว่า “ช้าก่อน” จากนั้นก็เอาเงินสี่พันห้าร้อยกว่าตำลึงวางกองในช่องสูงทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

เงินเก้าพันตำลึงเป็นรายได้ของบ่อนพนันถึงสามเดือน

“ดวงดี@@@ดวงดี” ซย่าอวี้จิ่นนับตั๋วเงิน ตีหน้าซื่อแย้มยิ้มอย่างไร้พิษสง “เมื่อคืนมีเซียนมาเข้าฝันบอกว่าวันนี้ข้าจะมีโชคทางพนัน เห็นทีว่าจะเป็นความจริง”

ในที่สุดท่านลู่ก็รู้แล้วว่าตัวเองเจอกระดูกชิ้นโตเข้าแล้ว ฝีมือเล่นพนันของจวิ้นอ๋องมิใช่ธรรมดา เกรงว่าจะมีชั้นเชิงทีเด็ดที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ วันนี้ตัวเองคงสู้มิได้แล้ว เขาจึงทำหน้าบึ้งกล่าวขอขมาลาโทษและเชิญอีกฝ่ายกลับไป

ซย่าอวี้จิ่นเก็บตั๋วเงินขึ้นมา เอ่ยอย่างเย็นชา

“เจ้ารั้งข้าให้อยู่เล่นก็ต้องเล่นเป็นเพื่อนจนถึงที่สุด! พนันกันต่อ!”

ท่านลู่โกรธจนสั่นระริกไปทั้งร่าง พูดเสียงห้วน

“วันนี้บ่อนรุ่งเรืองนานไม่มีเงิน ไม่พนันแล้ว!”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวเรียบๆ

“ไม่มีเงินก็ทำสัญญายืมเงินสิ อย่างไรก็ขายลูกขายเมียมาใช้คืนได้”

ท่านลู่พูดอย่างเดือดดาล

“ข้าไม่มีเงิน ท่านยังจะบังคับให้ข้าเล่นพนัน?”

ซย่าอวี้จิ่นยกขาขึ้นไขว่ห้าง รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

“ก็วันนี้ข้ามาเพื่อบังคับให้เจ้าเล่นพนันน่ะสิ!”

ท่านลู่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าตัวเองไปล่วงเกินลูกหลานเชื้อพระวงศ์ผู้นี้ตั้งแต่เมื่อไร ครั้นเห็นใบหน้าสวยงามของเขาฉายแววกระหยิ่มยิ้มย่องเต็มเปี่ยมก็นึกอยากสั่งให้นักเลงหัวไม้สิบกว่าคนซึ่งบ่อนพนันชุบเลี้ยงไว้และมีหน้าที่ลากตัวพวกก่อกวนไปสั่งสอนในตรอกมืดมาสับเขาให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นแล้วโยนลงไปเลี้ยงปลาในคูเมืองจนแทบทนไม่ไหว

ซย่าอวี้จิ่นสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต เงยหน้าขึ้นเอ่ยถามอย่างหลากใจ

“ทำไม เจ้าอยากทุบตีข้ารึ”

ท่านลู่ต้องข่มใจสุดกำลังถึงจะเปล่งคำว่า “มิบังอาจ” ออกมาจากลำคอได้

“เจ้าเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่ง คงไม่บังอาจทุบตีจวิ้นอ๋องอย่างข้าเช่นกัน หรือเจ้าคิดจะล่วงเกินเบื้องสูง ต้องโทษประหารทั้งตระกูล?”

ซย่าอวี้จิ่นนับเงินอย่างสำราญใจต่อไป ซ้ำยังให้คนเอาตั๋วเงินมูลค่าน้อยหลายใบไปแลกเป็นเศษเงินตำลึง แจกจ่ายให้ทุกคนในบ่อนพนัน

“มา ข้าขอแบ่งโชคลาภให้ทุกคน”

ท่านลู่มองดูสีหน้าลำพองใจประหนึ่งคนถ่อยของซย่าอวี้จิ่นแล้วรู้สึกว่าไฟแค้นที่กลางอกเสมือนเนื้อเหล็กเหลวที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่ในเตาหลอมละลายที่พร้อมจะพวยพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ เขาเพียรระงับใจไว้จนแทบจะกลายเป็นลูกเต่าหดหัวไปแล้วถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาหลายเฮือก เดินเข้าไปพูดเบาๆ ที่ริมหู

“จวิ้นอ๋อง ไว้หน้ากันบ้าง ท่านรู้หรือไม่ว่าเถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังบ่อนพนันนี้@@@”

“เอ๊ะ? จะพูดอะไรก็เสียงดังหน่อยสิ!” ซย่าอวี้จิ่นหันหน้าไปตะเบ็งเสียงใส่เขา “เจ้าพูดว่าเจ้าของบ่อนพนันเสื่อมทรามนี้เป็นผู้ใดนะ แต่ตรองดูก็รู้ เจ้าคนที่เปิดบ่อนพนันพรรค์นี้ได้จะต้องมิใช่พวกคนดีมีศีลธรรมเป็นแน่”