ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

แคว้นต้าฉินมีกฎห้ามมิให้เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์และข้าราชการทำการค้าโดยปราศจากข้อยกเว้น กระนั้นขุนนางแทบทุกคนล้วนคิดหาลู่ทางพลิกแพลงต่างๆ นานาเพื่อลอบทำการค้าส่วนตัวโดยใช้วิธีการดังเช่นร่วมมือกับคนอื่น ไม่ก็อาศัยชื่อญาติพี่น้องบังหน้า

เนื่องด้วยกฎหมู่อยู่เหนือกฎหมาย ฉะนั้นต่อให้จับได้ก็ล้วนหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

หอคณิกากับบ่อนพนันเป็นการค้าที่ทำเงินได้รวดเร็วที่สุด แต่ก็ชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่สุดด้วย

ซย่าอวี้จิ่นเสียหน้าได้ ทว่าฉีอ๋องเสียหน้ามิได้ ดุจคนเปลือยเท้าย่อมไม่เกรงกลัวคนใส่รองเท้า

เรื่องลอบเปิดบ่อนพนันพรรค์นี้หากถูกป่าวประกาศออกมาต่อหน้าธารกำนัล ก็จะกลบเกลื่อนปิดบังไว้ไม่ได้อีกต่อไป ไม่เพียงต้องถูกจักรพรรดิลงอาญา ยังกระทบต่อชื่อเสียงและอนาคตอย่างยิ่ง ขณะนี้ฉีอ๋องได้รับความไว้วางใจจากราชสำนักอยู่มาก ไหนเลยจะทำลายชื่อเสียงตัวเองได้

ทว่าซย่าอวี้จิ่นนั้นเป็นพวกที่มีชื่อเสียงย่ำแย่ถึงขีดสุดและไม่ใส่ใจยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้จักรพรรดิจับตัวเขากลับไปด่าทอ ตัดเบี้ยหวัดสองสามปี กักบริเวณระยะหนึ่ง เขาล้วนไม่เจ็บไม่คัน เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นสายเลือดกษัตริย์ ทั้งยังเป็นที่รักใคร่ของพระพันปีเหลือล้น หากไม่ทำความผิดมหันต์จนเกินอภัยก็จะไม่ถูกลงโทษอย่างรุนแรง

แม้ฉีอ๋องจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบหนัก เขาก็ไม่อาจลงมือเล่นงานหนานผิงจวิ้นอ๋องต่อหน้าได้ คงได้แต่ระบายโทสะลงที่ผู้ดูแลบ่อนพนันทั้งหมด

มารดามันเถอะ สมควรตายจริงๆ คนที่บัดซบยิ่งกว่าคนพาลก็คือคนพาลสูงศักดิ์

ท่านลู่ก่นด่าอยู่ในใจหลายคำ จากนั้นก็ฝืนกล้ำกลืนคำว่าฉีอ๋องกลับลงคอไป ทว่าซย่าอวี้จิ่นกลับซักไซ้ไล่เลียงอย่างดึงดันไม่เลิกรา

“บ่อนพนันนี้เป็นของผู้ใดหรือ ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าคนหน้าด้านหน้าทนที่อยู่เบื้องหลังผู้นี้เป็นใคร คงมิใช่ขุนนางสูงศักดิ์คนใดกระมัง” เขานิ่งคิด โคลงศีรษะพลางเอ่ย “ต้องมิใช่แน่ๆ พระพันปีตรัสไว้ว่าการพนันจะนำความวิบัติมาสู่ราษฎร ปกติเวลาข้าเข้าบ่อนถี่ไปยังทรงดุด่าข้าตั้งครึ่งค่อนวัน แล้วจะมีเชื้อพระวงศ์หรือข้าราชการหน้าไหนกล้าหักหาญน้ำพระทัยเปิดบ่อนพนันกันล่ะ เจ้าว่าใช่หรือไม่”

ต่อให้รู้กันทั่วทั้งเมืองหลวงว่าผู้หนุนหลังบ่อนพนันกับหอคณิกาทั้งหมดเป็นคนเหล่านี้ก็ทำได้เพียงโจษจันลับหลัง หามีใครกล้าพูดส่งเดชไปทั่ว

ท่านลู่อึดอัดคับใจเจียนคลั่งตาย กลับไม่สามารถพูดความจริงออกมาต่อหน้าผู้คนได้ แต่ซย่าอวี้จิ่นกลับคาดคั้นไม่หยุดจนเขาทัดทานไม่ไหว จำต้องกล่าวตอบออกไป

“ข้าเป็นคนเปิดบ่อนพนันนี้เองขอรับ”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยอย่าง ‘แจ่มแจ้งในบัดดล’

“คาดแล้วว่าต้องเป็นคนถ่อยเช่นเจ้า”

ท่านลู่ถูกเขาด่าประณามก็โมโหจนหน้าแดงก่ำ ได้แต่กำมือเป็นหมัด ไม่กล้าชกออกไปจริงๆ

ซย่าอวี้จิ่นนับเงินเรียบร้อยก็เคาะโต๊ะ

“มา! พนันกันต่อ วันนี้ข้ามือขึ้น!”

ท่านลู่กล่าวอย่างคั่งแค้น

“วันนี้ข้าขอยอมจำนน หากชีวิตไม่สิ้นต้องได้พานพบกันอีกครั้ง เงินเก้าพันกว่าตำลึงนี้ถือว่ามอบให้ท่าน หวังว่าท่านจะเมตตาปรานีด้วยขอรับ”