ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

บทที่สี่

 หลังเลิกงานวันรุ่งขึ้น เนี่ยชังหมิงไปจวนใต้เท้าจางด้วยกันกับต้วนหยวนเจ๋อ

นักพรตเซ่าหยวนเจี๋ยประสบเหตุในเขตมณฑลทหารของพวกเขาสองคน ใต้เท้าจางย่อมต้องเอาเรื่อง ข้อนี้คาดเดาได้อยู่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเซ่าหยวนเจี๋ยจะอยู่ในจวนใต้เท้าจาง ไม่ได้เข้าวังหลวง

“ท่านนี้…คือใต้เท้าเนี่ย ผู้บัญชาการมณฑลทหารห้าเขตควบกับเป็นขุนนางบรรดาศักดิ์ที่ใต้เท้าจางพูดถึงใช่หรือไม่” เซ่าหยวนเจี๋ยอายุราวสามสิบ ถามพลางสบตาเนี่ยชังหมิงตรงๆ

ชายหนุ่มค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ “ผู้น้อยคือเนี่ยชังหมิง”

“ได้บรรดาศักดิ์ตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่น อนาคตต้องไปไกลแน่” ฝ่ายตรงข้ามเยินยอ แล้วเดินเข้ามาใกล้

“นั่นสินะ!” ใต้เท้าจางพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนแรกข้านึกว่าได้เจ้าช่วยดูแลอารักขา นักพรตเซ่าจะต้องปลอดภัยแน่ ไม่นึกเลยว่าในบรรดามณฑลทหารห้าเขต จะเกิดปัญหาในเขตมณฑลทหารของเจ้าคนเดียว”

“ใต้เท้า” ต้วนหยวนเจ๋อพูดอึกอัก “ก็แค่บังเอิญเท่านั้นล่ะขอรับ ในเมืองหลวงมีพื้นที่ใดบ้างที่โจรพวกนี้ไม่เคยก่อเหตุ”

“ข้าให้เจ้าพูดหรือ!” ใต้เท้าจางเอ็ดอย่างฉุนเฉียว แล้วเห็นได้จากทางหางตาว่านักพรตเซ่าเดินวนรอบตัวเนี่ยชังหมิงช้าๆ พลางมองอย่างพิจารณา

“พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่” นักพรตพลันถามขึ้น

เนี่ยชังหมิงยิ้มละไม นัยน์ตาฉายแววอ่อนโยน “บ้านเกิดของข้าอยู่ที่หนานจิง ต่อมาขึ้นเหนือ ยังไม่เคยไปบ้านเกิดของท่านนักพรตมาก่อน ไม่น่าจะเคยพบกันได้”

“เช่นนั้นเหตุใด…ข้าถึงได้รู้สึกเหมือนเคยเห็นท่านที่ไหน”

“โลกเรามีคนหน้าคล้ายกันเยอะไป” เขาตอบเนิบๆ

เซ่าหยวนเจี๋ยหรี่ตามองจ้องตาเขาอย่างเพ่งพินิจ “ไม่ ข้าไม่ได้หมายถึงใบหน้า แต่หมายถึงดวงตา เมื่อคืนข้าเห็นแค่ต้วนเจวี๋ยเหยียนำกำลังพลมาช่วย เหตุใดถึงไม่เห็นท่าน”

“เขานำกำลังพลไปช่วยคน ข้านำกำลังพลล่าคนร้าย น่าเสียดายที่จับตัวมาไม่ได้” เนี่ยชังหมิงถอนหายใจ

“ได้ยินว่าเนี่ยเจวี๋ยเหยียวรยุทธ์ล้ำเลิศยิ่งนัก ที่จับจอมโจรเมืองหลวงไม่ได้เพราะมัวแต่ช่วยทั่นฮวาคนใหม่อย่างนั้นหรือ”

“ขอรับ ทั่นฮวาคนใหม่ผ่านไปตรงนั้นพอดี จึงถูกคนร้ายจับเป็นตัวประกัน ข้ามัวแต่ช่วยเขา เลยจับโจรไม่ทัน”

“อย่างนั้นหรอกหรือ” เซ่าหยวนเจี๋ยหันไปถามใต้เท้าจาง “ไม่ทราบว่าจะเชิญใต้เท้าถานออกมาได้หรือไม่”

เนี่ยชังหมิงกับต้วนหยวนเจ๋อหันไปสบตากัน สายตาของฝ่ายหลังแสดงความงุนงงออกมาอย่างชัดเจน ขณะที่เนี่ยชังหมิงตระหนกอยู่ในใจ นึกโมโหที่เมื่อคืนไม่ได้ฆ่าถานอู่ฟูให้ตายไปเสีย เคราะห์ในวันนี้เขาเป็นคนก่อขึ้นมาเอง โทษใครไม่ได้ทั้งสิ้น