ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 589-บทที่ 590

เฉียวเจาพาหลีเจี่ยวไปนั่งรถม้าของจวนไท่หนิงโหวกลับสู่จวนตะวันตก

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งยังแข็งแรงกระฉับกระเฉง แม้นจะสูงวัยแล้วแต่ในเวลานี้ยังมิได้เข้านอน นางได้ยินสาวใช้รายงานว่าคุณหนูทั้งสองนั่งรถม้าของจวนไท่หนิงโหวกลับมาก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล พอได้เห็นหลีเจี่ยวในสภาพเนื้อตัวเปียกน้ำมอมแมมก็อดตกใจยกใหญ่ไม่ได้

“นี่มันอะไรกัน”

“พี่เจี่ยวตกน้ำตอนชมโคมไฟเจ้าค่ะ” เฉียวเจาบอกอย่างกำกวมเพราะมีพวกบ่าวไพร่อยู่ด้วย

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งสะดุ้งโหยงในใจ แต่ยังออกคำสั่งด้วยสีหน้าเป็นปกติ “ชิงอวิ๋น ปรนนิบัติคุณหนูใหญ่ชำระกายผลัดอาภรณ์ หงซง ไปต้มน้ำสมุนไพรแก้หนาวให้คุณหนูใหญ่ หรงมามา เจ้าไปเชิญนายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่มาที่นี่”

หญิงชราสั่งการตามลำดับเรียบร้อยแล้วรอบ่าวรับใช้ในเรือนออกไปทำตามคำสั่ง ถึงกวักมือเรียกเฉียวเจามาหา “หลานเจา นั่งสิ”

เฉียวเจานั่งลงข้างๆ นาง

“ท่านย่าจำได้ว่าเจ้ากับพี่เจี่ยวไม่ได้ออกไปด้วยกัน แล้วเจ้ารู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นโดยละเอียดหรือไม่”

เฉียวเจารู้สึกปลอดโปร่งใจ ท่านย่าของนางเป็นเช่นนี้นี่เอง ไม่เคยด่าทอใครอย่างสาดเสียเทเสียส่งเดช ถึงจะเป็นเรื่องที่ควรร้อนใจปานใดก็ยังมีน้ำอดน้ำทนกับผู้เยาว์เต็มที่เสมอ

ไม่ว่าอยู่ในร่างเดิมหรือร่างนี้ นางล้วนมีท่านย่าที่ดีคนหนึ่ง

เฉียวเจาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคร่าวๆ รอบหนึ่ง แต่จะบอกว่าหลีเจี่ยวโดนฉือชั่นถีบลงน้ำ หรือหลีเจี่ยวล้มไปหาฉือชั่นนั้นเป็นความตั้งใจหรือไร้เจตนาก็ไม่เป็นการดีแน่นอน นางจึงให้ความสำคัญไปที่เรื่องรุ่ยอ๋อง

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งผู้สุขุมฟังแล้วก็ตาค้างไป “เจ้าบอกว่าพี่เจี่ยวของเจ้าดึงสายรัดเอวของรุ่ยอ๋องจนหลุดหรือ”

หลีกวงเหวินซึ่งมาถึงอย่างรีบร้อนได้ยินแล้วตะเบ็งเสียงพูด “เจี่ยวเอ๋อร์ดึงสายรัดเอวของรุ่ยอ๋อง?! แล้วกางเกงของรุ่ยอ๋องหลุดลงมาหรือไม่”

เหอซื่อตีแขนสามีเบาๆ ทีหนึ่ง “พูดอะไรกัน อยู่ต่อหน้าบุตรสาวนะ”

หลีกวงเหวินทำหูทวนลม เขาจ้องเฉียวเจาเขม็ง

นางส่ายหน้าเอ่ย “ไม่หลุดเจ้าค่ะ”

“ค่อยยังชั่วๆ ถ้าไม่หลุด จวนเราก็ไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว” นายท่านใหญ่สกุลหลีทำสีหน้าผวากลัวไม่หาย หวาดหวั่นสุดใจว่าจะโดนวังอ๋องตามราวี

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งโคลงศีรษะพร้อมกับยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ “คิดเหลวไหลท่าเดียว เขาเป็นท่านอ๋องผู้ทรงเกียรติจะอยากให้พวกรับผิดชอบอะไรเล่า แต่หลานเจี่ยวเป็นต้นเหตุให้รุ่ยอ๋องอับอายต่อหน้าผู้คน ในใจรุ่ยอ๋องต้องขุ่นเคืองเป็นแน่ อืม พระชายารุ่ยอ๋องสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว ข้ากับภรรยาเจ้าจะออกหน้าคงไม่สะดวก เอาอย่างนี้เถอะ พรุ่งนี้เช้าเจ้าถือของขวัญไปที่วังรุ่ยอ๋องมอบให้ผู้ดูแลก็แล้วกัน พวกเราทำตามธรรมเนียมมารยาทก่อน ส่วนรุ่ยอ๋องจะมีอะไรไม่พอใจเพียงใด นั่นก็เป็นเรื่องในภายหลังแล้ว”

หลีกวงเหวินไม่เต็มอกเต็มใจนัก “ข้าไม่รู้ว่าประตูใหญ่ของวังรุ่ยอ๋องเปิดออกทางใดสักหน่อยขอรับ”

เบื่อการพบปะวิสาสะกับพวกเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์เหล่านี้เป็นที่สุด!

“หรือไม่ให้น้องรองไปเถอะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งมองค้อนบุตรชายคนโตวงหนึ่ง “ขืนพูดพล่ามอีกจะงดให้เงินเจ้าเดือนหน้า!”

ภรรยาและบุตรสาวก็อยู่ด้วย ส่งผลให้หลีกวงเหวินรู้สึกขายหน้าเป็นอันมาก เขาพูดอุบอิบว่า “จู่ๆ ท่านแม่จะข่มขู่กันด้วยเหตุใดขอรับ ข้าไปก็ได้”

เจ้าบุตรเขยส่งของขวัญวันตรุษมาให้มากมายก่ายกองอย่างนั้น กลับไม่รู้จักเอาแท่งเงินมาแสดงความกตัญญูต่อท่านพ่อตาสักหลายๆ แท่ง ไม่หัวไวเลยสักนิด!

ด้านหลีเจี่ยวได้แช่กายในน้ำร้อนและดื่มน้ำสมุนไพรแก้หนาวแล้ว ชั่วครู่เดียวก็ขับไล่ไอเย็นทั่วสรรพางค์กายให้สลายไป แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานโคมไฟเทศกาลหยวนเซียว ไม่ว่าอย่างไรนางก็นอนไม่หลับ

โอกาสดีๆ อย่างนั้นนางกลับคว้าไว้ไม่ได้ จะรอคราวต่อไปก็ไม่รู้ว่าเป็นเมื่อไรแล้ว

พอผ่านเดือนหนึ่งไปท่านย่าจะให้นางหมั้นหมายกับตระกูลชาวนาชานเมืองนั่นแล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่มาก นางสมควรทำประการใดดีเล่า

หลีเจี่ยวกลัดกลุ้มจนมิได้นอนทั้งคืน ถึงเช้าวันต่อมาคำบอกกล่าวของคนที่ทางวังรุ่ยอ๋องส่งมากลับทำให้ชาวจวนตะวันตกต้องตกใจยกใหญ่ไปตามๆ กัน