ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 589-บทที่ 590

บทที่ 590

“อะไรนะ! ท่านอ๋องมีพระประสงค์จะรับตัวคุณหนูใหญ่ของเราเข้าวังอ๋อง?” ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งฟังคนที่มาจากวังรุ่ยอ๋องจบแล้วงุนงงไปทันใด

เรื่องราวเป็นไปในทิศทางที่เหนือความคาดหมายเกินไป หญิงชราทำหน้าสีตะลึงงัน ในหัวมีเพียงคำว่า ‘เพราะอะไร’ นับไม่ถ้วน

ผู้ดูแลวังอ๋องคาดการณ์ได้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรก เขามีสีหน้ายิ้มละไมขณะรอคำตอบของฮูหยินผู้เฒ่าเติ้ง

“ข้าไม่ตอบตกลง” หลีกวงเหวินสาวเท้าก้าวใหญ่เข้ามา

ในเรือนหยาเหอหลีเจี่ยวปราศจากความง่วงงุนใดๆ นางล้างหน้าบ้วนปากอย่างขอไปทีแล้วรุดไปที่เรือนชิงซง

ไม่รู้ว่าหลีซานบอกเรื่องเมื่อคืนนี้กับท่านย่าอย่างไร คงเหยียบย่ำนางให้จมดินเป็นแน่ หากนางไม่รีบไปอธิบาย วันข้างหน้าจะอยู่อย่างยากลำบากมากขึ้น

จิตใจของหลีเจี่ยวหนักอึ้งไปหมด ทว่าขณะที่เดินไปเรือนชิงซง นางก็รับรู้ได้ทีละน้อยว่าไม่ค่อยชอบมาพากลแล้ว

สาวใช้กับหญิงคนงานที่พบเจอระหว่างทางล้วนแอบมองนางอย่างสำรวจตรวจตรา

หรือว่าทุกคนรู้กันหมดแล้วว่าข้าทำเรื่องน่าอายไว้เมื่อราตรีก่อน

เมื่อคิดไปเช่นนี้นางรู้สึกคล้ายหัวใจถูกบีบรัดอย่างรุนแรง ทั้งปวดร้าวทั้งชอกช้ำ

ไฉนท่านย่าปล่อยให้เรื่องน่าอายพรรค์นี้แพร่ออกมานะ หรือเห็นว่านางไร้อนาคตแล้วเลยไม่สนใจไยดีนางโดยสิ้นเชิง

ไม่ใช่ๆ ถึงแม้ตอนนี้ท่านย่าจะมีใจลำเอียงไปทางหลีซาน แต่น่าจะยังรักใคร่เอ็นดูนางอยู่หลายส่วน ไม่มีทางเป็นท่านย่าไปได้

เช่นนั้นก็ต้องเป็นหลีซานแล้ว!

หลีเจี่ยวกัดริมฝีปากสุดแรงพร้อมกับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ในใจนางชิงชังเฉียวเจาถึงขีดสุด

หลีซานอยากให้นางอับอายสูญสิ้นชื่อเสียง จะเหยียบย่ำนางให้โงศีรษะไม่ขึ้นไปตลอดชาติ ตนเองก็ได้เป็นว่าที่ฮูหยินท่านโหวแล้ว เหตุใดยังจะเป็นปรปักษ์กับนางอีก

“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ…” ซิ่งเอ๋อร์ดึงหลีเจี่ยวไว้ได้ทัน นางถึงไม่ชนเข้ากับสาวใช้ที่เดินสวนมาข้างหน้า

หลีเจี่ยวดึงสติคืนมาฝืนส่งยิ้มให้สาวใช้เพื่อแสดงความใจกว้างแล้วออกเดินต่อไป

ใครจะรู้ว่าสาวใช้ผู้นั้นจะกล่าวแสดงความยินดีอย่างเหนือคาด “ข้าขอแสดงความยินดีกับคุณหนูใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ”

หลีเจี่ยวหยุดฝีเท้า ขมวดคิ้วมองสาวใช้ที่มีรอยยิ้มระบายเต็มหน้า “ยินดีเรื่องอะไรหรือ”

ไม่ว่านางจะมีสถานะใดในจวน สาวใช้ผู้หนึ่งต้องไม่กล้าพูดจาสัพยอกนาง แต่ตอนนี้นางมีเรื่องน่ายินดีอะไรที่ใดกัน

สาวใช้เห็นนางถามด้วยสีหน้าจริงจังก็หัวเราะ “คุณหนูใหญ่ยังไม่รู้กระมังว่าวังรุ่ยอ๋องส่งคนมาบอกว่ารุ่ยอ๋องต้องพระทัยท่าน ตอนนี้กำลังพูดคุยหารือกับฮูหยินผู้เฒ่าและนายท่านใหญ่อยู่เจ้าค่ะ…”

“เป็นความจริง?” หลีเจี่ยวเบิกตากว้างกะทันหันพลางโพล่งถามออกมา

สาวใช้ยิ้มกว้างขึ้น “ข้าจะกล้าหลอกคุณหนูเล่นได้อย่างไรกันเจ้าคะ วังอ๋องส่งคนมาไม่น้อย ของขวัญที่หาบมาวางกองอยู่เต็มลานเรือนเลย โอ๊ย ข้าน่ะดูจากหน้าตาคุณหนูใหญ่บ่งบอกว่าเป็นผู้มีบารมีสูงแต่แรก ตอนนี้ถึงรู้ว่าแม่นยำอย่างนี้นี่เอง”

หลีเจี่ยวหมดแก่ใจจะพูดอะไรมากอีก รีบยกชายกระโปรงเดินไปที่เรือนชิงซงอย่างเร่งร้อน ในอกพลุ่งพล่านราวกับคลื่นถั่งโถม

รุ่ยอ๋องถูกตาต้องใจนาง? เป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ผุดขึ้นในห้วงความคิดของนาง

ริมทะเลสาบปี้ปอประดับด้วยแสงโคมไฟสว่างไสวดุจกลางวัน นางคว้าสายรัดเอวหยกขาวแฝงไออุ่นกายน้อยๆ ไว้ด้วยความแตกตื่นลนลานตอนตกลงไปในทะเลสาบ ก่อให้เกิดคลื่นน้ำซัดโคมดอกบัวมาหานาง ก่อนภาพเบื้องหน้าสายตาจะดับวูบลง ใบหน้าผอมเรียวฉายแววตื่นตะลึงของรุ่ยอ๋องสะท้อนเข้าคลองจักษุ

รุ่ยอ๋องถูกตาต้องใจนางดูเหมือนมิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

เทศกาลหยวนเซียวนับเป็นวันมงคลสำหรับการหาคู่ของชายหนุ่มหญิงสาวชาวเมืองหลวงมาแต่เดิม รุ่ยอ๋องออกมาเดินเที่ยวงานโคมไฟในวันนี้ บางทีอาจคาดหวังว่าจะได้พานพบสตรีโฉมงามสักคนก็เป็นได้

ฝีเท้าของหลีเจี่ยวคล่องแคล่วฉับไวขึ้น ทว่าตอนวิ่งไปถึงหน้าประตูเรือนชิงซงแล้วได้ยินเสียงหลีกวงเหวินกล่าวว่า ‘ข้าไม่ตอบตกลง’ นางก็อดหน้ามืดไปวูบหนึ่งไม่ได้

“คุณหนู…” ซิ่งเอ๋อร์เรียกขานอย่างกังวลใจ

หลีเจี่ยวยกมือห้ามนางพูด

ส่วนสาวใช้ของเรือนชิงซงเห็นนางมาถึงก็มิได้ส่งเสียงรายงานเพราะคนของวังรุ่ยอ๋องกำลังพูดคุยหารือกับฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งอยู่ในโถง

หลีเจี่ยวยืนหอบหายใจน้อยๆ อยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงพูดของบิดาดังลอยออกมา

“รีบๆ กลับไปเสีย บุตรสาวข้าไม่เป็นอนุของใคร”

นางฟังแล้วเข่าอ่อนไปหมด ไม่เป็นอนุของใครหรือ บิดาของนางเลอะเลือนไปแล้วใช่หรือไม่ นั่นเป็นถึงรุ่ยอ๋องนะ!