ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 589-บทที่ 590

แม้นางเป็นสตรีแต่ก็รู้ว่าโอรสสวรรค์พระองค์นี้มีพระโอรสเพียงสองพระองค์คือรุ่ยอ๋องกับมู่อ๋อง กระนั้นองค์ชายทั้งสองล้วนมิได้รับสิทธิ์ให้เป็น ‘เชื้อสายตรง’ เพราะมิใช่ทายาทของฮองเฮา ทว่ารุ่ยอ๋องเป็นพระโอรสองค์โต จึงมีโอกาสได้สืบราชบัลลังก์สูงกว่ามู่อ๋องอย่างมาก

ที่สำคัญคือพระชายารุ่ยอ๋องด่วนสิ้นพระชนม์ไปแล้ว รุ่ยอ๋องไม่มีโอรสธิดาแม้สักพระองค์ ถ้าหากนางเข้าวังอ๋องแล้วให้กำเนิดบุตรชายผู้หนึ่ง จะทูลขอแต่งตั้งเป็นพระชายาก็คงไม่นานเกินรอ ทั้งภายภาคหน้าจะขยับฐานะขึ้นไปอีกขั้นกลายเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ในแผ่นดินก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

หลิวเซียงหนิงหลานสาวของเสนาบดีกรมโยธายังเป็นอนุของหลานชายของสมุหราชเลขาธิการหลันซานได้ นางเป็นเพียงบุตรสาวของอาลักษณ์เล็กๆ ผู้หนึ่ง ได้เป็นอนุของท่านอ๋องผู้ทรงเกียรติเป็นความโชคดีอย่างที่ทำให้คนอิจฉาตาร้อนตั้งมากเท่าไรก็สุดรู้ เหตุใดท่านพ่อถึงหัวรั้นไม่ยอมเปลี่ยนแปลงเยี่ยงนี้

ท่านพ่อไม่อยากให้นางเข้าสู่วังอ๋อง หรือคิดแต่จะให้นางออกเรือนไปกับหนุ่มชาวนาให้ได้ใช่หรือไม่ ถ้าอย่างนั้นนางมิสู้ตายให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเสีย!

“ซิ่งเอ๋อร์ เจ้ารีบไปที่ห้องข้า หยิบสายรัดเอวหยกขาวที่ข้าเก็บไว้ใต้หมอนเส้นนั้นมาที่นี่”

ซิ่งเอ๋อร์ละล้าละลังเล็กน้อย

หลีเจี่ยวยื่นมือไปหยิกนางแรงๆ ทีหนึ่ง พูดตวาดเบาๆ “รีบไปสิ”

“เจ้าค่ะ” ซิ่งเอ๋อร์พยักหน้าแล้ววิ่งทะยานออกไป

หลีเจี่ยวตะแคงหูฟังพักหนึ่ง ในใจนางยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้น

จากท่าทีของผู้ดูแลวังอ๋อง นางดูออกว่ารุ่ยอ๋องให้ความสำคัญกับนางมาก ขอเพียงนางเข้าไปในวังอ๋องแล้วจะต้องได้รับความโปรดปรานอย่างแน่นอน

“คุณหนู สายรัดเอวเจ้าค่ะ” ขณะที่หลีเจี่ยวกำลังร้อนรนระคนวาดหวัง ซิ่งเอ๋อร์ก็นำสายรัดเอวหยกขาวมาให้

หลีเจี่ยวรับไว้แล้วสำรวจความเรียบร้อยของตน ก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไป

การปรากฏตัวของนางทำให้ภายในโถงเงียบเสียงลง

“ท่านผู้นี้คือคุณหนูใหญ่ของจวนท่านใช่หรือไม่” คนของวังอ๋องเอ่ยปากขึ้น

สีหน้าของหลีกวงเหวินบึ้งตึง “เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

เจ้าลูกตัวดีผู้นี้ รู้หรือไม่ว่าเขาตะเบ็งเสียงพูดแทบคอแตกเพื่อมิให้นางต้องพบกับชะตากรรมตกต่ำกลายเป็นอนุ นางกลับวิ่งเข้าหาเสียเอง

“ท่านพ่อ ข้ามาเพื่อขอขมาเจ้าค่ะ” หลีเจี่ยวพูดแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งดังตุบพร้อมกับชูสายรัดเอวหยกขาวเนื้อดีขึ้นสูงๆ จากนั้นโขกศีรษะให้ท่านย่าของตน

“หลานเจี่ยว ท่านย่ารู้เรื่องเมื่อคืนแล้วว่าเป็นแค่อุบัติเหตุ มิได้ตำหนิโทษเจ้า ชิงอวิ๋น ยังไม่ประคองคุณหนูใหญ่กลับไปนอนพักอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งใจหายวาบ รีบเอ่ยสั่งสาวใช้ให้พาตัวหลีเจี่ยวออกไปก่อนค่อยว่ากัน

ฝ่ายหลีเจี่ยวที่คุกเข่าลงครานี้ก็ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวดังคำกล่าวว่าทุบหม้อข้าวจมเรือไปแล้ว ไหนเลยจะยอมออกไปตามคำเกลี้ยกล่อมคำเดียวของฮูหยินผู้เฒ่าเติ้ง นางชูสายรัดเอวหยกขาวขึ้นทันทีพลางกล่าวแกมขัดเขิน

“ท่านย่า ในงานโคมไฟเมื่อวานนี้ข้ากับท่านอ๋อง…ต่างมีจิตปฏิพัทธ์ต่อกัน สายรัดเอวหยกขาวเส้นนี้ก็คือของแทนใจที่ท่านอ๋องทรงมอบให้ข้า หวังว่าท่านย่ากับท่านพ่อจะส่งเสริม…”

“ลูกไม่รักดี หุบปากเสีย!” หลีกวงเหวินโกรธจนเต้นผางๆ

ตกลงเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ ไหนบอกว่าเจี่ยวเอ๋อร์ตกน้ำแล้วอารามแตกตื่นตกใจถึงดึงสายรัดเอวของรุ่ยอ๋องหลุดไม่ใช่หรือ ไฉนตอนนี้สายรัดเอวกลายเป็นของแทนใจไปแล้วเล่า ใช้สายรัดเอวแทนใจ เช่นนั้นเจี่ยวเอ๋อร์กับรุ่ยอ๋องมิใช่…มิใช่…

หลีกวงเหวินหน้ามืดเป็นระลอก ฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งนั้นใจดิ่งวูบลงไปถึงก้นเหว

จบกัน หลานเจี่ยวพูดออกมาเช่นนี้ พวกข้าก็ไม่อาจปฏิเสธทางวังอ๋องได้แล้ว

นางจับน้ำเสียงของคนจากวังรุ่ยอ๋องก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายหมายมั่นปั้นมือเต็มที่ ทั้งยังมีของแทนใจที่หลานเจี่ยวเอ่ยถึง ถ้าหากนางปฏิเสธตอนนี้ชั่วพริบตาเดียวเรื่องนี้จะลือกระฉ่อนไปทั่ว นอกจากเข้าวังอ๋องแล้วหลานเจี่ยวไม่มีทางเลือกอื่นเลยสักนิด

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 6 ต.ค. 65  เวลา 12.00 น.