ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

“แต่เจ้าจะเคี้ยวได้หรือ” ชิงโม่เหยียนยื่นขนมปี้หลัวอีกชิ้นหนึ่งให้มันพร้อมเอ่ยถาม

หรูเสี่ยวนันใช้เท้าหน้ากอดห่อกระดาษเคลือบน้ำมันเอาไว้แน่น อ้าปากแล้วกัดลงไปทันที

จากนั้น…

ไม่มีหลังจากนั้นแล้ว

ฟันน้ำนมของนางฝังทะลุแป้งนุ่มชั้นนอกของขนมปี้หลัว แน่นคับปาก ติดอยู่อย่างนั้น

หรูเสี่ยวนันเงยหน้าขึ้นมองชิงโม่เหยียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจนางไม่มีความรู้สึกใด ซ้ำยังอยากหัวเราะอีกด้วย

กำลังจะได้กินอาหารรสเลิศแต่กลับคาอยู่ในปากเสียได้ มันเกินทนแล้ว สวรรค์รีบให้ฟ้าผ่าลงมา ผ่าข้าให้ตายไปเลยเถอะ!

เปรี้ยง!

ยามนั้นเองท้องฟ้าก็พลันมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นจริงๆ ทำให้นางตกใจจนขนพองฟู

ข้าแค่พูดล้อเล่น ใครจะรู้ว่าตายจากโลกนี้ไปแล้วจะกลับไปยังโลกเดิมอีกได้หรือไม่ ข้าอายุยังน้อยหน้าตาก็งดงาม ไม่อยากไปเกิดใหม่เร็วแบบนี้

และในตอนนี้เองมือของชิงโม่เหยียนก็ยื่นเข้ามาดึงปากของนางออกจากขนมปี้หลัว

“ขนาดกินของแบบนี้ก็ยังไม่เป็น เจ้าควรจะคิดว่าโชคดีที่เจอข้า ไม่อย่างนั้นเจ้าคงหิวตายไปแล้ว” ชิงโม่เหยียนกัดขนมปี้หลัวอีกคำ เขาไม่ได้กินมันลงไป แต่คายออกมาไว้บนมือ “เอ้า กินเสีย”

หรูเสี่ยวนันตะลึงไป

วาจาอวดดีนี้คืออะไร ให้นางกินของที่คายออกมาจากปากของเขาหรือ…บนนั้นเปื้อนน้ำลายของเขานะ…

ศักดิ์ศรีของนางไม่ยอมให้เขาทำลายเด็ดขาด!

นางคิดจะเบือนหน้าหนี แต่สัญชาตญาณสัตว์กลับทรยศนาง ปากนั่นยื่นไปแล้ว…

หอมจริง!

นางน้ำตาไหล แต่ปากก็เคี้ยวไม่หยุด

หรูเสี่ยวนันติดตามชิงโม่เหยียนเข้าไปในจวนแห่งหนึ่ง

ป้ายบนหน้าประตูจวนเขียนอักษรสีทองตัวใหญ่ว่า ‘จวนสกุลชิง’

“ซื่อจื่อกลับมาแล้ว!” พวกบ่าวในจวนพากันคารวะทักทาย

ชิงโม่เหยียนลงจากหลังม้า ก้าวยาวเข้าประตูจวนไป หรูเสี่ยวนันขดตัวอยู่ในเสื้อของเขา โผล่เพียงหัวที่มีขนฟูออกมาพลางมองไปรอบด้านอย่างตื่นตาตื่นใจ การติดตามเจ้านายที่มีเงินมีบารมีช่วยให้ได้มีหน้ามีตาจริงๆ

“ท่านโหวอยู่ในจวนพอดี ซื่อจื่อจะไปพบหรือไม่ขอรับ” พ่อบ้านถามหยั่งเชิงอย่างระวังตัว

ชิงโม่เหยียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตะวันคล้อยไปทางตะวันตก หลังจากอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็เป็นเวลาที่พิษกู่ในตัวเขาจะกำเริบ ทุกครั้งที่พิษของเขากำเริบก็จะเก็บตัวเงียบ หรือไปในที่ที่ไม่มีใครอยู่ เขาไม่อยากให้ความอ่อนแอที่สุดของตนเองปรากฏต่อหน้าคนอื่น

“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ” ชิงโม่เหยียนหมุนตัวเดินไปที่เรือนพักของตนเอง แล้วยกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆ ของหรูเสี่ยวนัน ครั้งก่อนมันระงับพิษกู่ในร่างเขาได้สำเร็จ ไม่รู้ว่าครั้งนี้ยังจะได้ผลหรือไม่

ฉวยโอกาสตอนฟ้ายังสว่าง ชิงโม่เหยียนถอดเสื้อผ้า สั่งให้คนไปเตรียมน้ำให้อาบ