ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 10-12

บทที่ 12

ม้าของเฟิงซุ่นอินถูกจูงมาตลอดทางจนกลับเข้าเมือง

หาใช่เพียงแค่นั้น ตั้งแต่ในเมืองมาจนถึงหน้าประตูจวนผู้บัญชาการ มู่ฉางโจวล้วนจูงบังเหียนม้าของนางด้วยตนเอง ม้าสองตัวควบใกล้ชิดกันตั้งแต่ต้นจนจบ ต่อให้นางก้มหน้าอีกทั้งมีม่านโปร่งบดบังก็ยังสัมผัสได้ว่าตลอดทางมีสายตามากมายเพียงใดจับจ้องมาที่นาง…

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องจากนอกประตูมาถึงมุมโต๊ะ ในที่สุดก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว

เฟิงซุ่นอินจับพู่กัน ปิดตำราพับทบในมือ

เพิ่งเขียนบรรยายเกี่ยวกับนอกประตูเมืองทิศใต้เสร็จก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสถานการณ์ของวันนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ในใจนางยังคงแอบรู้สึกไม่สบอารมณ์

เซิ่งอวี่ก้าวเข้ามาจากข้างนอกประตูกะทันหัน สองมือประคองเทียบเชิญใบหนึ่งยื่นมาตรงหน้านางพร้อมเอ่ยเสียงดัง “ฮูหยิน มีเทียบเชิญถูกส่งมาเจ้าค่ะ”

เฟิงซุ่นอินหลุดจากภวังค์ ยื่นมือไปรับมา “ผู้ใดส่งมา”

เซิ่งอวี่ตอบ “ท่านผู้ตรวจการลู่เจ้าค่ะ มาเชิญฮูหยินเข้าร่วมงานสรงน้ำพระ”

เฟิงซุ่นอินกางออกอ่าน เทียบเชิญถูกเขียนโดยลู่เถียวจริงๆ ละแวกดินแดนเหอซีนั้นศาสนาพุทธเฟื่องฟู ทุกปีเมื่อถึงวันสรงน้ำพระ เหลียงโจวจะจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ ลู่เถียวกลัวนางไม่รู้จึงส่งเทียบเชิญมาเป็นพิเศษ เพียงแต่ส่งมาช้าเกินไป วันนี้เป็นวันงานแล้ว

เฟิงซุ่นอินนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นที่ไปส่งจดหมายก็เคยได้ยินเขาพูดเรื่องที่ในเมืองจะจัดงานเทศกาลใหญ่สักอย่าง ที่แท้ก็คืองานนี้นี่เอง นางเก็บเทียบเชิญพร้อมกับลุกขึ้น “เช่นนั้นก็ไปเถิด”

เซิ่งอวี่เชิญนางนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนเอ่ย “งานสรงน้ำพระของเหลียงโจวจะจัดขึ้นช่วงเย็น ฮูหยินจะรอท่านผู้บัญชาการกลับมาแล้วค่อยไปด้วยกันหรือไม่เจ้าคะ”

เฟิงซุ่นอินชำเลืองมองออกไปนอกบานประตู มู่ฉางโจวหายตัวไปไม่เห็นหน้าตั้งแต่วันนั้นแล้ว หลายวันมานี้คิดว่าไม่เคยกลับมาที่จวนด้วยซ้ำ ข้ออ้างอย่างนางใช้งานได้ดีจริงๆ พอใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งขว้าง

“ไม่จำเป็น ข้าไปเอง” นางเอ่ยเรียบๆ

เซิ่งอวี่มองนาง วันนั้นทุกคนในจวนต่างมองเห็นผู้บัญชาการพาฮูหยินกลับมา ทั้งยังจูงบังเหียนม้าของนางด้วยตนเอง ตลอดทางไม่อยู่ห่างสักก้าว ยังคิดว่าผู้บัญชาการกับฮูหยินสนิทสนมกันมากขึ้นแล้ว ขณะนี้จึงรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่พูดอะไร

ตอนออกจากจวนดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยตก สีท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ งานเทศกาลจัดขึ้นยามเย็นพอดี

เซิ่งอวี่เลือกบ่าวรับใช้สิบกว่าคนจากในจวนให้เดินทางไปด้วยกัน เผื่อคนในงานเยอะ เมื่อรถม้าเคลื่อนถึงถนนใหญ่ในเมือง คนเดินถนนก็แออัดขึ้นมาดังคาด ลำบากอยู่พอสมควรถึงเคลื่อนไปถึงจุดหมายอย่างเชื่องช้า

เฟิงซุ่นอินได้ยินเสียงอึกทึกจอแจจากข้างนอกนานแล้ว นางเลิกม่านไม้ไผ่ก้าวลงจากรถม้า รอบด้านแน่นขนัดด้วยผู้คน เป็นสภาพของความเจริญรุ่งเรือง นางรู้สึกหนวกหู จึงขยับไปยืนด้านข้างสองสามก้าว ก่อนหันไปเห็นลู่เถียวกำลังก้าวเร็วๆ ออกจากโรงเตี๊ยมข้างถนนมาต้อนรับ

ทันทีที่เห็นนาง ดวงตาของลู่เถียวก็สว่างวาบพร้อมกับยกมือขึ้นคารวะ “ขออภัยฮูหยินด้วย”

เฟิงซุ่นอินคารวะกลับ เดิมทียังนึกว่าหมายถึงเรื่องที่เชิญนางช้า ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปากตอบกลับไปก็ได้ยินเขาเอ่ยต่อก่อน “เดิมทีวันนั้นต้องการช่วยฮูหยินส่งจดหมายถึงครอบครัวให้ นึกไม่ถึงว่าภายหลังยังคงเป็นท่านผู้บัญชาการเป็นคนมาส่ง ข้ารับปากฮูหยินแล้วทว่ากลับเกือบทำไม่สำเร็จ ช่างละอายใจนัก”

เฟิงซุ่นอินนึกถึงที่มู่ฉางโจวพูดว่าลู่เถียวไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจขึ้นมา คาดเดาได้ว่าเขาปราศจากอำนาจของผู้ตรวจการมานานแล้ว จะโทษเขาได้อย่างไร อีกทั้งนางไม่สะดวกพูดตรงๆ จึงเอ่ยเพียงว่า “ท่านผู้ตรวจการไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ เป็นเพราะเดิมทีเหลียงโจวก็ไม่พึงเป็นเช่นนี้”

ลู่เถียวถอนหายใจ “เพราะไม่ใช่ช่วงเวลาปกติก็เท่านั้น ดินแดนเหอซีขนาบหน้าหลังด้วยเพื่อนบ้านที่แข็งแกร่ง เพื่อป้องกันข่าวสารทางการทหารรั่วไหล ความรอบคอบจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลังจากนี้ก็คงดีขึ้น”

เฟิงซุ่นอินคิดในใจว่าที่แท้ก็อ้างเหตุผลเช่นนี้ ด้านหลังของดินแดนเหอซีมีเผ่าทูเจวี๋ย* ตะวันตก ด้านหน้ามีเผ่าถู่ปัว** จำเป็นต้องป้องกันตัวจริงๆ เมื่อพูดเช่นนี้เรื่องตรวจสอบจดหมายก็กลายเป็นมีเหตุผลแล้ว