ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 10-12

ระหว่างสนทนากันพวกเขาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม รอบด้านเหลือเพียงพลทหารที่เดินผ่านไปมาไม่กี่นาย แต่ละนายต่างวิ่งวุ่นออกไปข้างนอก

ลู่เถียวเชิญนางนั่งลงบนเก้าอี้ชาวหูในโรงเตี๊ยม ทั้งยังรินน้ำชาที่เพิ่งต้มสุกให้นางถ้วยหนึ่งพร้อมเอ่ยว่า “ฮูหยินนั่งรออยู่ตรงนี้สักครู่ เดิมทีปีนี้ท่านผู้บัญชาการใหญ่กับฮูหยินผู้บัญชาการใหญ่จะเข้าร่วมด้วยเช่นกัน แต่เพราะเรื่องแม่ทัพเมืองซั่นโจวจึงมาไม่ได้ อีกประเดี๋ยวเชิญฮูหยินเป็นคนจุดธูปไหว้พระคนแรกแล้วกันขอรับ”

เฟิงซุ่นอินตระหนักนานแล้วว่าตนเองสามารถรู้เรื่องราวหลายอย่างจากทางเขา วันนี้ถึงได้ตอบรับนัดอย่างเต็มใจ เวลานี้ได้ยินเขาพูดถึงซั่นโจว นางนั่งลงบนเก้าอี้แล้วจงใจถาม “ท่านแม่ทัพเมืองซั่นโจวอยู่ทลายรังโจรถึงวันนี้แล้วเพิ่งกลับหรือเจ้าคะ”

ลู่เถียวกำลังจะตอบ ทว่าเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของทางการ”

เฟิงซุ่นอินเรียบเรียงคำพูดก่อนเอ่ย “ไม่ทราบว่าท่านผู้ตรวจการลู่เคยได้ยินเรื่องที่ข้าจดบันทึกสิ่งที่พบเห็นหรือไม่ ทุกวันนี้ข้าออกไปตระเวนชมทิวทัศน์รอบๆ แต่กลับขาดเพียงเรื่องเล่าหรือเหตุการณ์พิเศษต่างๆ คาดว่าคงทำได้เพียงฟังบางอย่างจากทางท่านผู้ตรวจการลู่แล้ว”

ลู่เถียวเอ่ยทันที “ข้าได้ยินมาแล้ว ฮูหยินช่างเป็นคนมีความสามารถจริงๆ! เพียงแต่เรื่องพวกนี้ก็จะจดลงไปเช่นกันหรือ”

เฟิงซุ่นอินยิ้มบาง “เรื่องใดจดบันทึกได้ เรื่องใดทำไม่ได้ ข้ายังทราบดีเจ้าค่ะ”

ลู่เถียววางใจลง เขาอยู่ที่นี่มานาน อุตส่าห์ได้เจอกับเฟิงซุ่นอินที่มาจากฉางอันทั้งที รู้สึกเป็นกันเองจริงๆ จึงไม่ปิดบังนาง นั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะแล้วเริ่มเล่าเรื่องให้ฟังโดยละเอียดด้วยเสียงที่เบาลงมาก

เฟิงซุ่นอินนั่งทางฝั่งขวา บางครั้งอาศัยการอ่านรูปปากเขา สามารถได้ยินเรื่องราวครบถ้วนสมบูรณ์

ซั่นโจวอยู่ไม่ห่างจากเหลียงโจว ครั้งนี้ถึงถูกเลือกให้โยกย้ายกองพลทหารม้ามาช่วยทลายรังโจร นึกไม่ถึงว่าแม่ทัพเมืองอวี๋ซื่อสยงนำกำลังทหารหาญห้าพันนายมาที่นี่ด้วยตนเองแล้วกลับคว้าน้ำเหลว

ผู้บัญชาการใหญ่เหลียงโจวโมโห เข้าใจว่ากับแค่โจรบนเส้นทางการค้ากลับทำให้ทหารม้าของทั้งเหลียงโจวกับซั่นโจวทำอะไรไม่ได้ จึงรู้สึกขายหน้า หมายจะส่งผู้อื่นไปคุมกำลังทหารม้าห้าพันนายของซั่นโจว แล้วส่งทหารม้าของเหลียงโจวไปสนับสนุน ช่วยกันทลายรังโจรให้ราบคาบ

อย่างไรก็ตามอวี๋ซื่อสยงกลับไม่ยอมยกอำนาจการคุมทัพให้ บอกว่าจะเป็นคนคุมทัพไปทลายรังโจรต่อด้วยตนเอง

ผู้บัญชาการใหญ่เหลียงโจวยังไม่ทันอนุญาต พลันได้รู้เรื่องที่เขาไม่ได้นำทหารทั้งค่ายออกไปทลายรังโจร แต่แอบเก็บทหารไว้อีกกว่าพันนาย ซ้ำยังหมายจะก่อความวุ่นวาย จึงบันดาลโทสะยกใหญ่ ยึดอำนาจการคุมทัพของเขา ออกคำสั่งให้ทหารม้าทั้งหมดที่เขาพามาด้วยตกอยู่ในการดูแลของเหลียงโจว ก่อนจะไล่เขากลับซั่นโจวไปตั้งแต่วันนั้น

“ด้วยเหตุนี้ฮูหยินผู้บัญชาการใหญ่จึงไม่มาเข้าร่วมงานเทศกาลด้วยเช่นกัน” ลู่เถียวเล่าถึงตรงนี้พลันหัวเราะออกมา “เดิมทีท่านแม่ทัพเมืองอวี๋กับท่านผู้บัญชาการไม่ลงรอยกัน ทั้งยังสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับท่านผู้บัญชาการ แต่ท่านผู้บัญชาการใหญ่ได้ยินว่าวันที่เขาทลายรังโจรล้มเหลวแล้วเรียกรวมขุนนางมาปรึกษา ท่านผู้บัญชาการพาฮูหยินออกไปชมทิวทัศน์นอกเมืองทิศใต้ ไม่อยู่ในเมือง ไม่เคยพบหน้าท่านแม่ทัพเมืองด้วยซ้ำ วันนั้นทั่วทั้งเมืองต่างเห็นภาพที่พวกท่านไปกลับด้วยกัน จะพูดว่าท่านผู้บัญชาการมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องยึดกองทัพของเขาได้อย่างไร”

“…” เฟิงซุ่นอินกระจ่างแจ้งแล้ว ดังนั้นที่มู่ฉางโจวจงใจพานางออกไปวันนั้นก็เพื่อไม่ให้ใครกล่าวหาได้ว่าเขาอยู่ในเมือง และเพื่อให้เขาสามารถรับรู้ข้อมูลทางการทหารในค่ายทหารซั่นโจวได้โดยไม่เป็นที่สงสัย

ทุกวันนี้สามารถรับทหารหาญห้าพันนายมาได้อย่างสะอาดหมดจด มิน่าเล่าระยะนี้ถึงไม่เห็นหน้าเห็นตา ที่แท้ก็ยุ่งอยู่กับเรื่องนี้นี่เอง

คิดว่าอวี๋ซื่อสยงไม่น่าใช่คนที่คบหาด้วยง่ายอะไรเช่นกัน ก่อนจะพากองทัพมายังมีการป้องกันล่วงหน้า จงใจทิ้งทหารพันกว่านายเอาไว้ในค่าย ทั้งยังส่งคนออกมาลาดตระเวนไปทั่ว หากผู้บัญชาการใหญ่ส่งคนอื่นมารับช่วงต่อกองทัพของเขาก็จะให้ทหารอีกพันกว่านายในค่ายทหารก่อความวุ่นวาย กลายเป็นว่ากองทัพของซั่นโจวยากจะถูกเหลียงโจวควบคุม

ทว่าดันกลายเป็นการทำตัวอวดฉลาด พฤติกรรมทิ้งกำลังทหารไว้ถูกพลสอดแนมสืบทราบข่าวเข้า กระตุ้นโทสะผู้บัญชาการใหญ่ สุดท้ายทหารหาญห้าพันนายยังคงหลุดไปจากมือ

นางคิดแล้วเอ่ย “เช่นนั้นตอนนี้คนที่คุมทหารไปทลายรังโจรคือท่านผู้บัญชาการเองแล้วหรือ”

ลู่เถียวขบขัน “เหตุใดกลายเป็นฮูหยินมาถามข้าเล่า” ทว่ายังคงเล่าต่อ “ใช่ท่านผู้บัญชาการที่ใดกัน ผลการทลายรังโจรที่ไม่ค่อยดีก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ท่านผู้บัญชาการคุมทัพ ท่านผู้บัญชาการไม่สนใจเรื่องเล็กพวกนี้มานานแล้ว อำนาจทางการทหารครั้งนี้มอบให้กับท่านรองจางจวินเฟิ่ง เพราะก่อนหน้านี้เขาไปช่วยสนับสนุนท่านแม่ทัพเมืองอวี๋อย่างรวดเร็ว”

เฟิงซุ่นอินคิดในใจว่าเช่นนี้แตกต่างจากมอบให้กับมู่ฉางโจวอย่างไร ถึงอย่างไรกองทัพที่เข้ามาร่วมกับเหลียงโจวก็ล้วนกลายเป็นอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา เขาจะต้องวางแผนทุกก้าวเอาไว้เรียบร้อยแล้วแน่นอน ทั้งยังดึงนางมาเข้าร่วมอีกด้วย…