ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 1-3

บทที่ 1

เงาร่างด้านข้างทอดลงบนกระดาษหน้าต่างบางๆ ของโรงเตี๊ยม เงานั้นเลือนรางจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด

เพิ่งรุ่งสาง ภายในห้องมีเพียงแสงสลัว เงาร่างที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างขยับตัว ก่อนจะยกมือผลักบานหน้าต่างให้แง้มออก

โรงเตี๊ยมเล็กเกินไป ภายนอกหน้าต่างก็คือลานข้างนอกแล้ว เมื่อเลยกำแพงลานออกไปก็เป็นทิวทัศน์กว้างสุดลูกหูลูกตา

ช่วงฤดูใบไม้ผลิ เดือนสาม สถานที่แห่งนี้ยังไม่อาจมองเห็นสีสันเขียวขจีใดๆ ห่างไกลออกไปเป็นเส้นทางสายโบราณที่คลุ้งไปด้วยฝุ่นทรายสีเหลือง สองข้างทางมีแต่ทิวเขาและทุ่งหญ้าทอดยาวจนจรดขอบฟ้า ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง

นางสูดลมหายใจเข้าลึกผ่านหมวกม่านแพร ลมแรงนัก นานแล้วที่ไม่ได้สัมผัสลมอย่างอิสระเช่นนี้ รวมถึงไม่เคยเดินทางไกลเช่นนี้มานานแล้วเช่นกัน จนกระทั่งลมแทรกเข้าสู่ทรวงอก เย็นยะเยือกถึงก้นบึ้งของหัวใจ นางจึงเริ่มรู้สึกถึงความเป็นจริงเพียงเล็กน้อย

เมื่อสายลมนั้นพัดผ่านไป สายตาของนางจึงหันกลับมามองไปยังลานของโรงเตี๊ยม…

ใจกลางลานมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ ด้านซ้ายขวาห้อมล้อมด้วยผู้ติดตามที่แต่งกายด้วยชุดเดินทางทะมัดทะแมงจูงม้าพกดาบกลุ่มเล็ก คนที่อยู่ตรงหน้าทางเข้าลานซึ่งบรรดาผู้ติดตามต่างเรียกกันว่า ‘หัวหน้าหน่วยคุ้มกัน’ ไว้หนวดเครารกเต็มใบหน้ากำลังจูงม้าตัวใหญ่สีแดงเข้มพ่วงพีตัวหนึ่ง อีกฝ่ายสวมชุดเดินทางเช่นกัน และกำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่างออกมาไม่หยุด คาดว่าคงบ่นเรื่องเส้นทางที่ไกลแสนไกล

นางได้ยินไม่ชัดนัก จึงละสายตาจากไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเห็นว่ามีม้าแคระจำนวนหนึ่งกำลังถูกจูงเข้ามา ด้านหลังม้าพวกนั้นมีสาวใช้ตามมาเป็นกลุ่ม ทุกคนใช้ผ้าบางคลุมใบหน้าเพื่อกันลม หลายคนถือสัมภาระเดินมาอย่างสะลึมสะลือ ต่อให้เป็นคนที่ตื่นแล้วก็ยังดูมึนๆ งงๆ

คนกลุ่มนี้ที่คุ้มกันนางเดินทางมามีจำนวนรวมกันไม่เกินยี่สิบคน แต่เมื่อเทียบกับฐานะของนางในตอนนี้ก็ถือว่าใหญ่โตมากแล้ว

ขณะเย้ยหยันตนเองอยู่ในใจ ตอนที่นางกำลังจะหันมองไปทางห้องพักฝั่งตรงข้าม พลันฟ้าก็แลบวาบผ่านบนขอบฟ้าแล้วตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องเปรี้ยงดังสนั่น มีบางสิ่งนอกกำแพงลานพังครืนลงมา มันดำเกรียมและมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ พุ่งตกลงมาตรงๆ กวาดเอากระเบื้องจากขอบหลังคาหล่นตามลงมา กระแทกพื้นในลานดังลั่น พร้อมกับฝุ่นฟุ้งตลบ

ทั่วทุกสารทิศตื่นตระหนกวุ่นวาย บรรดาผู้ติดตามพากันปลอบขวัญพวกม้าที่ตื่นเตลิด สาวใช้ที่สัปหงกเองก็ถูกทำให้สะดุ้งตื่น พากันกรีดร้องอย่างตกใจเสียขวัญ

“ถุย! สภาพอากาศบ้าอะไรนี่ กำลังจะออกเดินทางอยู่แล้ว กลับมีฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ!” หัวหน้าหน่วยคุ้มกันจัดหมวกบนศีรษะให้เข้าที่แล้วดึงบังเหียนม้าไว้แน่น เงยหน้าด่าฟ้าเสียงดัง ก่อนหันมากระชากเสียงใส่เหล่าสาวใช้ต่อ “เงียบเสีย! ก็แค่กิ่งไม้โดนฟ้าผ่าหักลงมาเท่านั้น มีอะไรให้ต้องร้องโวยวาย!” ด่าจบแล้วคล้ายยังไม่หายโกรธ เขาปล่อยม้าไว้แล้วเดินไปเตะกิ่งไม้ดำไหม้ทิ้งด้วยความหัวเสีย “บทจะผ่าก็ผ่าลงมา ทำข้าตกอกตกใจหมด!”

เฟิงซุ่นอินเบี่ยงตัวชิดหน้าต่างด้านขวา ปลายนิ้วยังแตะอยู่บนช่องหน้าต่างที่แง้มเปิด ได้ยินเสียงก่นด่าดังลั่นของหัวหน้าหน่วยคุ้มกันแล้วมุมปากนางก็เหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยัน

ช่างรับกับสถานการณ์นัก บางครั้งชีวิตคนเราก็สามารถเกิดเรื่องกะทันหันเสียยิ่งกว่าฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เฉกเช่นสถานการณ์ของนางในเวลานี้

“ไป ยังไม่รีบไปดูฮูหยินคนใหม่อีก!” หัวหน้าหน่วยคุ้มกันสั่งสาวใช้เสียงดัง ทั้งยังหันหน้ามองมาทางห้องพักแขก

เฟิงซุ่นอินชิงปิดหน้าต่างลงก่อน

สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน เมื่อเปิดประตูห้องพักก็เห็นเฟิงซุ่นอินที่นั่งตัวตรงอยู่ข้างหน้าต่าง หมวกม่านแพรที่สวมใส่คลุมลงมาปิดบังใบหน้า ไม่เห็นกระทั่งรอยยับย่นตรงชายชุด จึงถามด้วยความตกใจไม่หาย “เมื่อครู่นี้เสียงดังเพียงนั้น ฮูหยินไม่ตกใจเลยหรือเจ้าคะ”

“ไม่นี่” เฟิงซุ่นอินได้ยินแล้วไม่รู้สึกว่าเสียงนั้นดังสักเท่าไร

สาวใช้รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ มองนางอยู่อีกหลายครั้งถึงได้ปิดประตูล่าถอยออกไป

“หลบไป! ท่านพี่!” ใครบางคนก้าวปราดมาถึงหน้าประตูห้องพักพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

ท่ามกลางความวุ่นวาย หัวหน้าหน่วยคุ้มกันยิ่งไม่สบอารมณ์มากกว่าเดิม “ก็ได้ๆ รออีกประเดี๋ยวค่อยออกเดินทางต่อ! ให้คุณชายเฟิงเข้าไปถามไถ่ให้เสร็จก่อน!”

ประตูห้องพักถูกผลักเปิดอีกครั้ง ผู้ที่มายังตบขอบประตูไปอีกหนึ่งทีคล้ายกลัวเฟิงซุ่นอินจะไม่ทันสังเกตเห็นเขาอย่างไรอย่างนั้น “ท่านพี่!”

เฟิงซุ่นอินเงยหน้าขึ้นมา พอมองเห็นอีกฝ่ายก็ปลดหมวกม่านแพรลง เขาคือเฟิงอู๋จี๋น้องชายของนาง

เมื่อครู่นี้ตอนมองไปทางห้องพักฝั่งตรงข้ามแล้วไม่เห็นอีกฝ่ายก็เดาไว้อยู่แล้วว่าเขากำลังหลบเลี่ยงพวกคนข้างนอกเหล่านี้อยู่แน่ๆ ไม่ผิดจากที่คาดจริงๆ เขาทำตัวเช่นนี้ ไม่ยอมเข้าใกล้คนกลุ่มนั้นมาตลอดการเดินทาง

เฟิงอู๋จี๋ปรี่เข้ามาใกล้ ชุดสีครามที่สวมใส่ยับย่นเล็กน้อย เสื้อคลุมกันลมไม่เข้าที่ คาดว่าเมื่อครู่นี้คงได้รับความตกใจอยู่บ้างเช่นเดียวกัน ทันทีที่เข้ามาใกล้ก็มองสำรวจหูซ้ายของนางก่อน ถึงได้ถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่า “เมื่อครู่นี้ไม่ได้รู้สึกไม่ดีใช่หรือไม่ขอรับ”

เฟิงซุ่นอินยกมือขึ้นทัดปอยผม “ไม่เป็นอะไร พวกเขาไม่ได้รู้สถานการณ์ของข้า เจ้าเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้นี่”

เฟิงอู๋จี๋เดินมาทางด้านขวาของนางแล้วผลักหน้าต่างออกดูข้างนอก เห็นหัวหน้าหน่วยคุ้มกันนำคนออกไปสำรวจข้างนอกโรงเตี๊ยม บรรดาสาวใช้กับคนที่เหลือเองก็ไปเตรียมรถม้ากันแล้ว เขาปิดบานหน้าต่างให้สนิท ถึงได้หันกลับมาเอ่ยอย่างสบายใจ “ท่านพี่ ตอนนี้พ้นฮุ่ยโจวมาแล้วนะขอรับ”

เฟิงซุ่นอินผงกศีรษะ “อืม ออกห่างจากฉางอันมาไกลมากแล้ว”

เฟิงอู๋จี๋พลันร้อนใจขึ้นมา “ท่านพูดแค่นี้เองหรือ ราวกับไม่ทราบว่าท่านกำลังจะเดินทางไปทำอะไร!”

เฟิงซุ่นอินเอ่ย “รู้ ไปแต่งงาน”

“…” เฟิงอู๋จี๋ถูกน้ำเสียงสบายๆ ของนางทำให้โมโหจนสะอึกไปเล็กน้อย

ใช่แล้ว นางกำลังจะไปแต่งงาน น้องชายอย่างเขาตามมาถึงที่นี่เพื่อมาส่งตัวเจ้าสาว กลุ่มคนที่อยู่ข้างนอกล้วนเป็นคนที่เดินทางไกลมารับตัวเจ้าสาว มิฉะนั้นจะเอาแต่เรียกนางว่า ‘ฮูหยิน’ ได้อย่างไร

ด้วยเรื่องนี้เฟิงอู๋จี๋จึงอารมณ์เสียมาตลอดทาง ไม่อยากได้ยินคำเรียก ‘ฮูหยิน’ หากเลี่ยงได้ก็เลี่ยง เวลานี้เดินทางมาถึงที่นี่ก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป “อิงตามความเร็วเช่นนี้ ต่อไปก็จะเข้าด่าน จากนั้นตรงไปยังเหลียงโจว ตลอดการเดินทางนี้ท่านไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ”

เฟิงซุ่นอินถามกลับ “จะให้รู้สึกอย่างไรเล่า หรือข้ายังปฏิเสธการแต่งงานนี้ได้?”

เฟิงอู๋จี๋อึ้งงันพูดไม่ออกอีกครั้ง เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์