ทดลองอ่าน ท่านเซียนอย่ามาหลอก บทที่ 4

ตอนนี้นางแค่มาขอให้เขาสอนอาคมเปิดตาทิพย์เพราะเล่นซ่อนหาอยู่ เขากลับใจกว้างมอบพลังยุทธ์ให้โดยตรง ท่าทีที่ปฏิบัติต่อกันเหตุใดถึงแตกต่างมากขนาดนี้นะ

นางได้แต่ยอมรับว่าเขาทำเพื่อเยวี่ยเป่าไม่ได้ทำเพื่อพั่วเยวี่ย ถ้าหากไม่ใช่เพราะได้ครอบครองร่างกายของเยวี่ยเป่า เซียนกระบี่มีหรือจะใจกว้างกับนางถึงเพียงนี้

พอนางคิดเช่นนี้ก็ยิ่งอิจฉาเยวี่ยเป่าอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะนึกเย้ยหยันตัวเอง เยวี่ยเป่าไปอยู่ปรโลกแล้วไม่มีสิทธิ์ได้รับอะไรอีก จะอิจฉาไปไยกันเล่า

“มาสิ หลับตา”

“เจ้าค่ะอาจารย์”

เมื่อหลับตาลงพั่วเยวี่ยกลับรู้สึกได้ว่ามีสัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลประทับแนบเปลือกตาของนาง

นางลืมตาขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขากับนางห่างกันเพียงนิดเดียว สายตาคู่นั้นจ้องมองนางอย่างนิ่งงัน

ปลายนิ้วเขาแตะปลายจมูกนางแผ่วเบา “อย่าดื้อสิ หลับตาก่อน”

พั่วเยวี่ยรีบหลับตาลงตามเดิม นึกในใจว่าตัวเองคิดมากไปแล้ว ที่แท้สัมผัสนั้นก็คือปลายนิ้วของเขา นางนึกว่าเป็นริมฝีปากเขาไปได้อย่างไรกันนะ

“ครั้งนี้อย่าลืมตาขึ้นมาอีกล่ะ อาคมจะไม่สัมฤทธิผลได้ เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

นางหลับตาลงเฝ้ารออย่างเชื่อฟัง

ต้วนมู่ไป๋จ้องหน้านาง ริมฝีปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ทีละนิดแล้วจุมพิตอย่างอ่อนโยนตรงขนตา มองเห็นเส้นขนตางอนยาวสั่นไหวเพราะจุมพิตของเขาราวกับผีเสื้อกระพือปีก

แววตาเขาลึกล้ำนิ่งสนิทดั่งคืนเดือนมืด เขายังมอบจุมพิตต่อตรงเปลือกตา จมูก ไล่ลงมาถึงริมฝีปากของนางด้วย

“เรียบร้อยแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงบอกนี้พั่วเยวี่ยจึงลืมตาขึ้น เม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวคล้ายกำลังสับสนและสงสัยบางสิ่ง

“เหตุใดถึงนิ่งไปเล่า” เขาเอ่ยยิ้มๆ

นางมองหน้าเขา รีบส่งยิ้มตอบ “ปลายนิ้วอาจารย์มีกลิ่นหอมอ่อนๆ นุ่มนิ่มแล้วก็น่าดมมากเลยเจ้าค่ะ”

“โอ้ จริงหรือ” เขาลดเสียงลงถามว่า “เจ้าชอบหรือไม่”

พั่วเยวี่ยตอบกลับโดยไม่คิดอะไร “ชอบเจ้าค่ะ” ได้รับอิทธิฤทธิ์บางส่วนจากเขานางต้องชอบแน่นอนอยู่แล้ว เอ่ยคำหวานรื่นหูมากไปก็ไม่เห็นขาดทุน

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า “ข้าก็ชอบมาก”

เฮอะ ถ่ายทอดพลังยุทธ์ให้ผู้อื่นเปล่าๆ ก็ดีใจถึงขนาดนี้เชียวรึ มองไม่ออกเลยว่าบุรุษผู้นี้มีพลังของคนคลั่งรักแฝงอยู่

พั่วเยวี่ยร้อนใจอยากรู้ว่าตัวเองเปิดตาทิพย์แล้วหรือไม่ นางเหลียวมองรอบกายกลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติจึงอดระแวงสงสัยไม่ได้

“อาจารย์ อามู่อยู่ในห้องหรือไม่เจ้าคะ”

“อยู่สิ”

“เหตุใดข้าถึงมองไม่เห็น”

“เจ้าลองมองดูให้ดีสิ”

พั่วเยวี่ยหันกลับไปมองทางเดิม ชั่วขณะที่นางหันหน้าไปนั้นต้วนมู่ไป๋ก็ดีดนิ้วส่งลำแสงสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในแผ่นหลังนาง