ทดลองอ่าน ท่านเซียนอย่ามาหลอก บทที่ 4

พั่วเยวี่ยรับรู้เพียงว่าภาพเบื้องหน้าสว่างวาบขึ้นกะทันหัน พอมองไปยังมุมหนึ่งของตู้ไม้ก็เห็นอามู่นอนอยู่ตรงนั้น จากตอไม้อวบอ้วนกลายเป็นชั้นวางของสารพัด

“ฮ่า!” นางกำลังจะบอกเขาว่าตัวเองมองเห็นแล้ว พอหันไปคำพูดกลับค้างอยู่ในลำคอ

ต้วนมู่ไป๋เรือนกายเปลือยเปล่าส่งยิ้มหล่อเหลาปานล่มเมืองมาให้นาง

หัวใจนางเต้นโครมครามอย่างหนัก เนื่องจากสายตาของนางมองทะลุเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาได้จึงมองเห็นรูปร่างสูงโปร่งองอาจของเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง

แผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมแลดูตึงแน่นบึกบึนกว่าที่เห็นภายนอก ทุกเส้นโครงร่างขับเน้นความทรงพลัง ช่วงเอวยิ่งกระชับแข็งแรง ไม่มีเนื้อเหลวส่วนเกินเลยแม้แต่น้อย สำหรับช่วงล่างถัดจากเอวลงไป…ช่างเป็นภาพทิวทัศน์ชวนให้หัวใจสั่นไหวไม่หยุดเลยทีเดียว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พั่วเยวี่ยเห็นเรือนกายเปลือยเปล่าของบุรุษ แต่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นแล้วห้วงความคิดโล่งว่างเปล่า

รูปลักษณ์ภายนอกอบอุ่นนุ่มนวลดั่งหยกล้ำค่าราวกับเป็นเทพเซียนบนสวรรค์จุติลงมาเกิดในโลกมนุษย์แท้ๆ ทว่าภายในจิตใจกลับแข็งแกร่งห้าวหาญดุจเหล็กกล้าประหนึ่งเป็นเทพแห่งสงคราม กลิ่นอายสองทางขัดแย้งกันนี้ปรากฏอยู่บนร่างบุรุษเพียงผู้เดียว แข็งแกร่งนุ่มนวลผสมผสาน นี่มิใช่กระตุ้นให้ผู้พบเห็นเลือดลมพลุ่งพล่านทั่วร่างหรือ

หายนะของบ้านเมืองและราษฎรโดยแท้!

“เป็นอย่างไร มองเห็นแล้วใช่หรือไม่” ตัวหายนะล่มเมืองเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มชวนหลงใหล

พั่วเยวี่ยพยักหน้าตอบด้วยท่าทางแข็งทื่อ

“เห็นชัดหรือไม่”

ชัดเจนแจ่มแจ้ง!

พั่วเยวี่ยตกตะลึงจนพูดไม่ออก เรือนกาย ช่วงเอว วาจาเช่นนั้น…นางรู้สึกว่าตัวเองเริ่มลมหายใจติดขัดแล้ว

ตัวหายนะไม่ตระหนักเลยว่าสร้างหายนะร้ายแรงแค่ไหน ยังโน้มกายเข้ามาใกล้อย่างไม่รู้สึกรู้สา เผยสีหน้าฉงนสนเท่ห์ “เหตุใดถึงไม่พูดอะไรสักคำเล่า”

ข้าจะพูดอะไรได้อีก พูดว่าบุรุษแซ่ต้วน เจ้าให้ข้ามากเกินไปแล้ว แม้กระทั่งความบริสุทธิ์ของตัวเองก็มอบให้ด้วยอย่างนั้นหรือ

เมื่อครั้งนางยังเป็นขุนพลเยี่ยนสื่อของเผ่ามาร รูปโฉมงามล้ำเลื่องลือไปไกล นางต้องหาทางปกป้องตัวเอง จงใจเลี้ยงดูชายบำเรอเอาไว้ไม่น้อย สร้างภาพลักษณ์ฟุ้งเฟ้อมั่วโลกีย์ตบตาเพียงเพื่อให้ผู้อื่นเห็นว่านางเป็นสตรีที่ไม่ควรหาเรื่อง ต่อกรได้ยาก แล้วยังเหมาะสมคู่ควรกับฐานะขุนพลเยี่ยนสื่อ ไม่ใช่หญิงพรหมจารีผุดผ่องไร้ราคี คอยดึงดูดให้บุรุษเข้ามาแทะโลม

ภาพลักษณ์สตรีเสเพลเช่นนี้ทำให้บุรุษเผ่ามารมากหน้าหลายตาหมดความสนใจในตัวนางไปจริงๆ แม้นางจะมีรูปโฉมงามล้ำเช่นไร แต่บุรุษส่วนใหญ่นิยมครอบครองสตรีไว้เป็นของตนผู้เดียวมากกว่า ไม่ใช่แบ่งปันสตรีนางเดียวกับบุรุษอื่น โดยเฉพาะสตรีเสเพลที่ชอบสั่งสอนชายบำเรอบนเตียงอย่างหยาบกระด้าง

ความจริงแล้วสายตาของนางสูงส่งยิ่งนัก ทั้งยอมขาดดีกว่ามีมาก แต่สตรีเช่นนางยิ่งปีนป่ายสูงเท่าไรยิ่งอันตรายเท่านั้น เมื่ออยู่ท่ามกลางบุรุษป่าเถื่อนโหดร้ายยิ่งต้องปกป้องตัวเองอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

ในเมื่อพวกเขาเชื่อว่านางเสเพล ถ้าเช่นนั้นนางก็เสเพลให้ถึงที่สุดเลยแล้วกัน!

เพื่อดำเนินการตามแผนนี้ นางคุยโวว่าจะตามเกี้ยวเซียนกระบี่ผู้ไม่นิยมเข้าใกล้สตรีเพศ

นางตามเกี้ยวเขาเป็นร้อยปี คนที่ต้องรับผิดชอบแสดงบทบาทเสเพลมั่วโลกีย์มาตลอดก็คือนาง ส่วนเขาก็เป็นบุรุษที่ยอมตายไม่ยอมแพ้ ครองตนบริสุทธิ์ประดุจหยก

พั่วเยวี่ยกล้าทุ่มเทสุดกำลังเพื่อไล่ตามเขา กล้าเปลือยไหล่ เปลือยอก ทั้งยังเปิดเผยเรียวขาต่อหน้าเขา บอกตามตรงว่านั่นเป็นเพราะส่วนลึกในใจเชื่อว่าเขาไม่มีทางหลงไปกับการยั่วยวน ฉะนั้นนางถึงกล้าทำเรื่องน่าอายไปเสียทุกอย่าง เพียงแต่ยังมีเหตุผลที่ผู้อื่นไม่รู้อยู่ด้วย ความจริงแล้วนางใช้ประโยชน์จากเซียนกระบี่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจที่จอมมารมีต่อนาง