ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

กระนั้นชาติที่แล้วอี๋อวี้เป็นพวกดันทุรังที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ยามเข้าตาจน นางอาจรู้สึกแตกตื่น หวาดกลัว และอับจนปัญญา แต่ไม่เคยคิดถอดใจยอมแพ้ ตราบใดที่มารดาของนางยังไม่ได้เป็นจางฮูหยิน นางก็ไม่ยอมงอมืองอเท้า จะพยายามคิดหาวิธีการให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบากนี้ให้จงได้ คืนนี้ก่อนจะถูกพาตัวออกจากหมู่บ้านเค่าซาน นางอาจสะเทือนใจกับการกระทำของหนิวซื่อก็จริง ทว่ามิได้ท้อแท้สิ้นหวัง คงเพราะนางเป็นคนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ส่งผลให้ไม่ว่าเรื่องใดล้วนปลงตกได้มากกว่า

ฝ่ายหลูซื่อร้องไห้อยู่แค่ครู่เดียวก็เช็ดน้ำตาจนแห้ง สายตาของนางแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อยละม้ายคิดอะไรได้ ใต้แสงเทียนอี๋อวี้เห็นสีหน้าฉายอารมณ์ปรวนแปรของมารดาได้ชัดถนัดตา ขณะที่กำลังฉงนใจอยู่ ได้ยินนางกล่าวเสียงลอดไรฟัน “นอกจาก…แล้วแม่ไม่เคยเจ็บช้ำน้ำใจเช่นนี้มาก่อน เพียงนึกชังที่พวกเราสองแม่ลูกอ่านคนไม่เป็นแล้วยังพานพบกับคนถ่อย อีกทั้งเป็นสตรีอ่อนแอไร้ทางสู้ แต่พวกเขานึกว่ารับข้าเป็นภรรยาแล้วไม่ต้องวิตกอะไรอย่างนั้นหรือ หากวันหนึ่งพวกพี่ชายของเจ้ากลับมา แม่จะให้เจ้าคนบัดซบพวกนี้ต้องชดใช้แน่”

อี๋อวี้ได้ยินวาจานี้รวมถึงท่าทางที่กลับมาหลักแหลมเฉียบขาดดังเดิมของมารดา กลับสร้างความกังวลให้นางยิ่งขึ้น เพราะถ้อยคำนี้เผยให้รู้ว่ามารดาคิดที่จะยอมรับชะตากรรมนี้แล้วอย่างโจ่งแจ้ง นางเร่งรีบพูดปราม “ท่านแม่ ท่านอย่าพูดเหลวไหลสิ ตอนนี้แผนการของพวกเขายังไม่สำเร็จมิใช่หรือเจ้าคะ บ่าวคนนั้นก็บอกแล้วว่ายังต้องรออีกสามวัน”

สีหน้าของหลูซื่อคลายความดุดันลง นางหันไปมองบุตรสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนพลางกล่าว “เด็กโง่ แม่โกรธจนเหลืออดถึงพูดแบบนี้ ให้แต่งงานกับคนต่ำช้าพรรค์นั้น ถึงตายแม่ก็ไม่ยอม แม่ไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะกล้าไม่ไยดีความเป็นความตายของคนอื่นจริงๆ เอาล่ะ ลูกแม่เอนตัวลงนอนครู่หนึ่งเถอะ วุ่นวายมาทั้งคืนคงเหนื่อยแล้ว มีอะไรไว้ตื่นขึ้นมาพวกเราค่อยหารือกันอีกที”

อี๋อวี้รู้ว่าตอนนี้ดึงดันต่อไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ถึงอย่างไรร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าได้ง่าย มิสู้นอนพักผ่อนให้เต็มที่ดีกว่าจริงๆ นางซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มอย่างเชื่อฟัง ให้หลูซื่อโอบกอดไว้และตบก้นกล่อมนอน จากนั้นค่อยๆ เข้าสู่ภวังค์นิทราลึก

กระนั้นความเป็นจริงทำให้ความหวังที่เหลืออยู่ของทั้งสองต้องดับมอดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภายหลังพวกนางลองแอบหนีตอนมีคนมาส่งข้าวส่งน้ำและจังหวะไปเข้าเวจ แต่เล็ดลอดไปถึงประตูลานเรือนก็ถูกจับตัวกลับมาขังดังเก่า ซ้ำยังมีคนเฝ้าเอาไว้อย่างแน่นหนายิ่งขึ้นในคราวต่อไป จวบจนวันที่สาม แม่ลูกสองคนก็คิดหาทางออกใดๆ ไม่ได้อีก

กลางดึก บ่าวไพร่ที่เฝ้าประตูเรือนผลัดเปลี่ยนเวรยามกัน หัวหน้าหญิงรับใช้คนที่พาหลูซื่อกับบุตรสาวเข้ามาในวันแรกกำลังพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับหญิงรับใช้ที่เพิ่งเข้าเวรเฝ้าหน้าประตูแทน