ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

“เป็นอย่างไรบ้าง สองคนข้างในยังคิดจะหนีอีกหรือไม่”

“วันนี้สงบเสงี่ยมดี ไม่ได้เล่นลวดลายลูกไม้อะไร เห็นทีคงรู้ว่าพรุ่งนี้พอเข้าพิธีแล้ว ถึงก่อกวนไปก็เปล่าประโยชน์กระมัง เฮ้อ…ว่าง่ายๆ แต่แรกคงดี ทำให้พวกเราดึกๆ ดื่นๆ พลอยไม่ได้นอนหลับพักผ่อน แม้แต่ท่านยังถูกส่งตัวมาด้วย”

“ฮึ ตอนนี้ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว วันหลังพวกนางไม่แคล้วต้องเจอดี หลิ่วอี๋เหนียงกำลังรอระบายความโกรธที่สุมอกอยู่”

“นั่นน่ะสิ บอกว่ามีทายาทสืบสกุลอะไรกัน อย่าว่าแต่แม่ไก่แก่พรรค์นั้นยังออกไข่ได้หรือไม่ ตามความเห็นข้า ต่อให้ตั้งครรภ์ก็ใช่ว่าจะคลอดออกมาได้เสมอไป”

“ชู่ว์… คำนี้เจ้าพูดได้หรือ”

พวกนางเงียบเสียงไปพักหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน “ท่านป้าทั้งสอง”

“อุ๊ย! นี่มิใช่หูเตี๋ยหรือ ไฉนผ่านมาทางนี้ได้ หรือว่าคุณชายเจิ้งมีอะไรจะสั่งกำชับ”

“อื้อ คุณชายบอกให้ข้าเข้าไปหว่านล้อมคนที่อยู่ข้างใน เลี่ยงมิให้นางก่อเรื่องขึ้นในงานมงคลวันพรุ่งนี้ ช่วยเปิดประตูเถอะเจ้าค่ะ”

หญิงรับใช้สองคนขานรับแล้วเปิดประตูให้นางเข้าไป

หลูซื่อกับอี๋อวี้นั่งอยู่บนเตียงในห้องกำลังเค้นสมองครุ่นคิดแผนการว่าจะหลบหนีตอนพิธีมงคลวันพรุ่งนี้อย่างไร อีกทั้งคนข้างนอกเบาเสียงสนทนาลงไม่ให้พวกนางได้ยิน ครั้นในเรือนมีเสียงไขกุญแจ เปิดประตู ปิดประตู และใส่กุญแจดังต่อๆ กันฉับพลัน ทำให้พวกนางดึงความคิดคืนมา

ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเข้ามาใกล้ หลูซื่ออดกระชับสองแขนกอดอี๋อวี้ไว้กับอกแน่นๆ ไม่ได้ พวกนางเบิ่งตาโตจับจ้องไปที่ประตูห้องนอนอย่างระแวดระวัง เห็นร่างคนผู้หนึ่งถือเชิงเทียนไว้ในมือแหวกม่านเดินเข้ามา

ถึงอยู่ห่างไปเจ็ดแปดก้าว และมีแค่แสงเทียนสลัวๆ ยังคงเห็นเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวนางนั้นได้รำไร น่าเสียดายที่หลูซื่อกับอี๋อวี้มิใช่บุรุษเจ้าสำราญ ย่อมไร้อารมณ์ชื่นชมความงามของเรือนร่างสตรีเป็นธรรมดา อีกทั้งยามนี้เป็นกลางดึกในต้นฤดูใบไม้ผลิ พวกนางเพียงรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าที่ปรากฏกายในเรือนหลังนี้ยามดึกสงัด ช่างน่าสะพรึงกลัวสุดจะเปรียบ

หลูซื่อนึกขึ้นได้ว่าเรือนหลังนี้เดิมเป็นที่พำนักของจางฮูหยิน ยิ่งคิดเลอะเทอะเหลวไหล ยิ่งคิดยิ่งขนพองสยองเกล้า นางเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงสั่นเทาอยู่บ้าง “เจ้าเป็นใคร เป็นคนหรือผี!”

คนผู้นั้นดูเหมือนจับน้ำเสียงตื่นกลัวของนางได้ จึงหยุดฝีเท้าไม่ก้าวเข้ามาใกล้ กลับเลื่อนเชิงเทียนมาเบื้องหน้าให้พวกนางเห็นใบหน้าของตนชัดๆ และพูดกับหลูซื่อด้วยสุ้มเสียงเบายิ่งขึ้น “ท่านน้า ไม่ต้องกลัว เป็นข้าเอง”

หลูซื่อซึ่งใจเต้นไม่เป็นส่ำแลเห็นกิริยาท่าทางของนางแล้วอึ้งงันไป ยังคงเป็นอี๋อวี้ที่ตาไว หลังพิศดูแล้วรู้สึกว่ารูปโฉมของคนตรงหน้าคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นมาก่อน ความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นในหัว ไม่ใช่ง่ายๆ กว่านางจะสะกดเสียงอุทานที่แล่นขึ้นมาถึงลำคอไว้แล้วกระซิบถาม “พี่เซียงเซียง?”