ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

สตรีผู้นั้นคิดไม่ถึงว่าอี๋อวี้จะจดจำนางได้ก่อน หลังจากหายตกตะลึงแล้วนางก็หยักยิ้มมุมปาก กล่าวเสียงเบาๆ “เป็นข้าเอง เจ้าคือเสี่ยวอวี้กระมัง โตขนาดนี้แล้วหรือนี่”

เวลานี้หลูซื่อถึงจำได้ว่านางคือหลิวเซียงเซียงที่ถูกลูกน้องของเจิ้งลี่พาตัวไปจากหมู่บ้านเค่าซานในครั้งนั้นนั่นเอง พริบตาเดียวผ่านไปสี่ปีแล้ว บัดนี้หลิวเซียงเซียงสลัดคราบอ่อนเยาว์ออกไปจนหมดสิ้น แม้จะสางผมมวยแบบหญิงสาว แต่ใบหน้าของนางแฝงเค้าของสตรีที่ผ่านมือชายมาก่อน หลูซื่อเพ่งสายตามองเห็นความแตกต่างนี้ พลางหวนนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้นแล้วอดแปลบปลาบใจไม่ได้

“ที่แท้เป็นเซียงเซียง เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

หลิวเซียงเซียงเห็นพวกนางจดจำตนเองได้แล้ว จึงวางเชิงเทียนลงบนโต๊ะใกล้ตัว สืบเท้าขึ้นหน้าสองก้าวไปนั่งบนขอบเตียง ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปาก จากนั้นลดสุ้มเสียงลงเล่าเรื่องให้หลูซื่อฟังคร่าวๆ

สี่ปีก่อนหลังจากถูกพาตัวกลับมาที่ตำบลจาง นางก็เป็นสาวใช้อยู่ในเรือนของเจิ้งลี่ ต่อมาเพราะนางเชื่อฟังคำสั่ง เลยพอจะทนอยู่ไปได้อย่างแกนๆ เนื่องจากเจิ้งลี่พำนักอยู่ในเรือนด้านข้างของสกุลจาง ทำให้ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาไม่ขาดสาย พอวันปีใหม่ผ่านไป นางได้ยินว่านายท่านจางจะตบแต่งภรรยาคนที่สอง ทั้งมีคนที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นมาบอกนางอีกว่าว่าที่ฮูหยินคนใหม่เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันกับนาง ด้วยล่วงรู้เบื้องหลังที่สกปรกโสมมพวกนั้นของสกุลจางดี นางบังเกิดความวิตกกังวลจึงสืบข่าวอย่างละเอียด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินว่าเจ้าสาวคือหลูซื่อ เดิมนึกว่าเป็นความยินยอมพร้อมใจกันสองฝ่าย และคิดแค่ว่าหลูซื่อไม่รู้ถึงความชั่วช้าเลวทรามในจวนสกุลจาง ถึงได้เพียรหาโอกาสพบหน้าหลูซื่อสักครั้ง

จนใจที่เจิ้งลี่ควบคุมคนในเรือนเข้มงวดยิ่งนัก ปกติจะไม่ยอมให้นางห่างกายนานเกินไป จนกระทั่งได้ยินว่าหลูซื่อกับบุตรสาวถูกขังอยู่ในเรือนพำนักของจางฮูหยินที่ล่วงลับไป นางรับรู้ได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของเรื่องนี้ ดังนั้นวันนี้อาศัยจังหวะเจิ้งลี่เมาสุราตะล่อมถามได้ความจริงมาไม่น้อย นางตระหนกตกใจจนต้องรีบลอบมาที่เรือนแห่งนี้ลับหลังเขา ยามเฝ้าประตูรู้ว่านางเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายเจิ้งลี่ พอได้ยินคำอธิบายก็ปล่อยให้นางเข้ามาโดยไม่เฉลียวใจ

หลูซื่อไม่มีเวลาสะทกสะท้อนใจ ฟังจบนางคว้ามือของเด็กสาวที่วางอยู่บนผ้าห่มมาจับไว้แน่นๆ พร้อมเอ่ยถาม “เจ้าแอบมาที่นี่ไม่เป็นไรกระมัง รีบกลับไปเสียเถอะ ประเดี๋ยวเขาจับได้จะลงโทษเจ้าอีก” แม้คำบอกเล่าของหลิวเซียงเซียงไม่ใคร่ชัดเจนนัก แต่มีหรือหลูซื่อจะไม่แจ่มแจ้งสถานะในยามนี้ของอีกฝ่าย นางเป็นแค่สาวใช้ห้องข้าง ที่พอจะอวดสายตาใครๆ ได้บ้างในเรือนของคุณชายคนหนึ่งเท่านั้น หากกระทำเรื่องที่ไม่สำนึกในฐานะตน ผู้เป็นนายย่อมทุบตีหรือฆ่าแกงได้ตามอำเภอใจมิใช่หรือ

อี๋อวี้กลับคิดไปไกลกว่ามารดา หัวสมองของนางเริ่มแล่นอีกครั้งหลังจากเห็นหลิวเซียงเซียง พอหายตื่นตกใจก็บังเกิดความหวังเพิ่มขึ้นหลายส่วน แต่เมื่อได้ยินหลูซื่อถามจบ นางจำต้องปัดความคิดที่ผุดขึ้นในหัวทิ้งไป หลิวเซียงเซียงมิได้อยู่ในสถานะที่ดีนักจริงๆ ในเวลาคับขันอย่างนี้ยังกล้าเสี่ยงอันตรายมาหาพวกนางสองแม่ลูกเป็นเรื่องไม่ง่ายดายแล้ว เทียบกับการกระทำของหวังซื่อกับบุตรสาวรวมถึงหนิวซื่อ นางเหนือกว่าตั้งไม่รู้กี่เท่า แล้วตนเองจะทำให้นางเดือดร้อนไปด้วยอย่างเห็นแก่ตัวได้เช่นไรกัน