ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

หลูซื่อรู้ว่านางกังวลใจอะไรอยู่ รีบจับมือนางแล้วพูดทันที “เซียงเซียง พวกเราไปที่ด่านใน กัน พวกนั้นตามไปไม่ถึงที่นั่นหรอก พอเข้าใกล้เขตเมืองหลวงแล้วหาหมู่บ้านเงียบสงบสักแห่งเป็นที่พำนัก ถึงตอนนั้นหลูจื้อสอบเข้ารับราชการเสร็จแล้ว ต่อให้พวกนั้นตามมาพบจริงๆ จะทำอะไรพวกเราได้ หรือว่าเจ้าชมชอบชีวิตในเวลานี้เล่า”

หลิวเซียงเซียงใคร่ครวญชั่วอึดใจก็คล้อยตามคำหว่านล้อมของพวกนาง สองแม่ลูกสกุลหลูปีติยินดีอยู่ครู่หนึ่งถึงจัดเก็บสัมภาระอย่างเบาไม้เบามือ อี๋อวี้สำรวจไปทั่วห้องรอบหนึ่งอย่างว่องไวแล้วตามหลิวเซียงเซียงออกไปเงียบๆ พวกนางวางเชิงเทียนทิ้งไว้บนโต๊ะ คลำทางในความมืดขึ้นไปชั้นสอง

หลิวเซียงเซียงยืนอยู่หน้าบานประตูที่ปิดสนิทของชั้นสอง ลองไขกุญแจอยู่พักหนึ่ง พอมีเสียงกริ๊กดังขึ้น ทั้งสามดีอกดีใจไปตามๆ กัน พวกนางค่อยๆ ผลักประตูไม้ที่ไม่มีคนแตะต้องมาเนิ่นนานบานนี้เปิดออกอย่างเบามือไม่ให้มันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด จากนั้นเบี่ยงกายเข้าไปทีละคน

หลูซื่อกระโดดลงจากหน้าต่างกว้างราวสองช่วงบ่าบานนั้นเป็นคนแรก ใต้แสงจันทร์ อี๋อวี้เห็นได้ชัดเจนว่าข้างนอกหน้าต่างนี้เป็นตรอกสายหนึ่งบนถนนด้านหลังของตำบลจาง เนื่องจากลักษณะของพื้นที่เป็นเหตุ เรือนหลังนี้ถูกสร้างตรงเชิงเนิน ทำให้ชั้นสองห่างจากตรอกราวคนสองคนยืนต่อตัวกัน ถึงจะดูสูงจนน่าพรั่นใจ แต่พื้นถนนเป็นดินอ่อนนุ่ม ขอแค่ระวังไม่ให้ข้อเท้าพลิกตอนกระโดดลงไปก็นับว่าปลอดภัยมาก

ขณะที่อี๋อวี้นึกด้วยความยินดีเต็มอกว่าพวกนางกำลังหนีออกจากสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ได้ เสียงร้องเอะอะของสตรีพลันลอยแว่วมาเป็นระลอกๆ นางเงี่ยหูฟัง รู้ว่าเป็นหญิงรับใช้ที่เฝ้าอยู่นอกประตูพวกนั้นตะโกนเรียกคนมา เพราะพบว่าพวกนางไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

หลิวเซียงเซียงได้ยินเสียงเอ็ดอึงจากชั้นล่างเช่นกัน สีหน้าผ่อนคลายในทีแรกแปรเป็นตึงเครียดขึ้นอีกครา นางละล้าละลังอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะผลักอี๋อวี้เบาๆ ทีหนึ่งพลางบอก “เสี่ยวอวี้ เจ้าลงไปก่อน” ว่าแล้วหมุนกายตั้งท่าจะไป

อี๋อวี้กลับไม่ฟังเสียงนาง นอกจากไม่กระโดดลงไป ยังยื่นมือไปยุดข้อศอกนางไว้ และกล่าวเสียงร้อนรน “พี่เซียงเซียง พี่จะทำอะไร”

หลิวเซียงเซียงฝืนเก็บงำสีหน้าหม่นเศร้า หันไปส่งยิ้มให้นางพร้อมพูด “ข้าจะไปปิดประตูให้สนิท เจ้าลงไปก่อนนะ”

“ไม่เอา พวกเราลงไปด้วยกัน” ใต้แสงจันทร์ วงหน้างามเกลี้ยงของหลิวเซียงเซียงซีดเผือดกว่าแสงเทียนในห้องชั้นล่าง อี๋อวี้เห็นรอยยิ้มของนาง ใจลอยหวนคิดถึงเงาร่างใต้แสงแดดยามเที่ยงเมื่อสี่ปีก่อนแล้วรู้สึกวาบลึกในอก ไม่ว่าพูดอย่างไรก็ไม่ยอมคลายมือออก นางสังหรณ์ใจว่าถ้าปล่อยหลิวเซียงเซียงไปตอนนี้ เกรงว่าภายภาคหน้าจะไม่ได้พบกับสตรีมากน้ำใจผู้นี้อีก