ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

“เจ้าพูดเหลวไหล ข้าไม่ได้ตอบตกลง แล้วข้าก็ไม่ได้รับของแทนใจด้วย! ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นของชิ้นนี้มาก่อน เสี่ยวเหมย เป็นเจ้าใช่หรือไม่ เป็นเจ้าเอามาซ่อนไว้ตอนมาที่เรือนข้าเมื่อหลายวันก่อน”

ในที่สุดหลูซื่อก็กระจ่างแจ้งในสถานการณ์ของตนเองแล้ว ก่อนที่ทุกคนจะแสดงปฏิกิริยาใด นางวิ่งเข้าไปหาหลี่เสี่ยวเหมยด้วยสีหน้าท่าทางพลุ่งพล่าน กุมหัวไหล่ของเด็กน้อยไว้แน่นๆ แล้วเริ่มเขย่าตัวอีกฝ่าย

หลี่เสี่ยวเหมยถูกจับตัวหมับ ซ้ำหลูซื่อยังบีบมือแรงจนนางเจ็บ ประกอบกับรู้สึกผิดในใจอยู่แล้ว ทำให้นางร้องไห้ทันที ในเวลานี้ชาวบ้านพากันขยับตัวเข้าไปดึงตัวหลูซื่อออกมาอย่างรวดเร็ว

ส่วนอี๋อวี้นั้นคิดตรงกับมารดา ก่อนที่จะเห็นหยกพกชิ้นนั้น นางนึกถึงเรื่องที่วันก่อนหลี่เสี่ยวเหมยมาที่เรือนอ้างว่าจะส่งหลูจื้อออกเดินทาง ดูทีว่านางคงเอาของวางไว้ที่นี่ในตอนนั้น

ยามนี้หลูซื่อกำลังคลุ้มคลั่งจึงออกเรี่ยวแรงเต็มที่ ต้องสตรีสี่ห้าคนถึงดึงตัวนางออกมาได้อย่างทุลักทุเล อี๋อวี้เห็นอาการของมารดาแล้วฝืนข่มความปวดร้าวและเป็นห่วงในใจ สูดลมหายใจลึกๆ แล้วโผเข้าไปซบตัวหลูซื่อ ปากก็ตะโกนร้องไห้

“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป เสี่ยวอวี้กลัวเจ้าค่ะ”

เสียงร้องไห้ไม่หยุดดึงสติของหลูซื่อคืนมา นางเลิกดิ้นขัดขืนและหยุดร้องเสียงแหลมโดยพลัน ยกมือโอบกอดอี๋อวี้ไว้แล้วคุกเข่ากับพื้น ซบหน้าบนบ่าผอมบางของบุตรสาวแล้วเริ่มสะอื้นไห้เบาๆ

สองแม่ลูกกอดกันกลมร่ำไห้ เมื่อชาวบ้านทั้งหมายเห็นพวกนางเป็นเช่นนี้ จะทำอะไรต่อไปก็ใช่ที่ ต่อให้เวลานี้พวกนางรังเกียจเดียดฉันท์หลูซื่อ ก็ไม่มีใครเดินเข้าไปทำร้ายจิตใจคนทั้งสองอีก

ด้านหวังซื่อเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้วจูงบุตรสาวกลับเรือน กลุ่มคนในลานเรือนถึงทยอยแยกย้ายกันไป คนสุดท้ายที่ออกไปคือหนิวซื่อ นางไม่มีท่าทางสนิทสนมกับหลูซื่อดังเช่นที่ผ่านมา แต่อาจเพราะเห็นแก่มิตรภาพในหนหลัง นางจึงสาวเท้าเดินไปตรงหน้าสองแม่ลูกและกล่าวขึ้น

“เอ้อร์เหนียง เจ้าไม่สมควรทำเรื่องนี้เลย เดิมทีหญิงม่ายออกเรือนใหม่ก็ไม่ผิดอะไร ข้าเพียงนึกว่าเจ้ามิได้ตอบรับ คิดไม่ถึงว่าเจ้ากลับก่อเรื่องถอนหมั้นเยี่ยงนี้ได้ เจ้าสงบสติอารมณ์ไตร่ตรองดู เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว พอถึงวันที่นายท่านจางมารับตัว หากเจ้าอยากอยู่อย่างสุขสบายขึ้นบ้างในวันหน้า ก็ยอมอ่อนโอนผ่อนตามจะดีกว่านะ” พูดจบแล้วก็กลับไป

หลูซื่อฟังคำพูดของคนใกล้ชิดเพียงคนเดียวตลอดที่ผ่านมาจบ สุดจะประคองตัวไว้ได้อีก นางล้มคว่ำลงข้างกายบุตรสาวแล้วสิ้นสติไป