ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

หลูซื่อฟื้นขึ้นมาอีกทีเป็นยามพลบค่ำแล้ว ในอ่างไฟข้างเตียงมีถ่านไม้ลุกไหม้อยู่ นางนอนอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นผ่าวๆ จวบจนกลิ่นหอมลอยมากระทบปลายจมูกระลอกหนึ่ง ถึงยันตัวขึ้นพิงหัวเตียงอย่างงุ่มง่าม นางช้อนตาขึ้นมองเห็นอี๋อวี้ถือชามใบหนึ่งส่งควันฉุย เลิกม่านเดินเข้ามาจากห้องโถง พอเห็นนางตื่นแล้ว ดวงหน้าน้อยๆ มีรอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นทันใด พร้อมกับก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาหา

หลูซื่ออาศัยแสงไฟแลมองใบหน้าสดใสน่ารักของบุตรสาว เพียงรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ประหนึ่งอยู่กลางห้วงฝันอันยาวนาน ในนั้นเต็มไปด้วยสายตาติเตียนของผู้อื่น นางถูกทุกคนคาดคั้นจนอับจนวาจา ได้แต่ซมซานหลบหนี

“ท่านแม่ ตื่นแล้วหรือ กินโจ๊กสักนิดก่อนนะเจ้าคะ” อี๋อวี้ใช้สองมือประคองชามโจ๊กร้อนๆ ยกไปตรงหน้ามารดา

หลูซื่อรู้สึกหิวจนท้องร้อง นางรับชามมาพลางกล่าว “อวี้เอ๋อร์ เจ้าคงไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้แม่ฝันร้ายจนเกือบไม่ตื่นขึ้นมาแล้ว”

อี๋อวี้หน้าเสีย อ้าปากแต่เปล่งเสียงใดไม่ออก นางก้มหน้ารอหลูซื่อกินโจ๊กหมดแล้วส่งชามให้ ถึงกล่าวเสียงเอื่อยๆ “ท่านแม่ ยังอยากนอนต่อไหมเจ้าคะ”

หลูซื่อส่ายหน้าอย่างงุนงง นางมองสีท้องฟ้าด้านนอกแล้วกล่าว “ข้ายิ่งแก่ตัวยิ่งไม่ได้ความจริงๆ ถึงกับนอนหลับตอนกลางวันเสียได้”

อี๋อวี้กัดริมฝีปากวางชามลงด้านข้าง รู้สึกปั่นป่วนในอกระลอกหนึ่ง นางรู้ว่าหลูซื่อกำลังหลบหนีความจริงตามจิตใต้สำนึก ถ้าทำได้นางก็ไม่อยากเปิดโปง แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ในยามนี้แล้ว นางจำต้องนั่งลงข้างเตียง ทำใจแข็งเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ถ้าท่านพักผ่อนพอแล้ว พวกเรามาปรึกษากันว่าตอนนี้จะทำเช่นไรกันเถอะเจ้าค่ะ”

“ปรึกษาอะไรหรือ” หลูซื่อฟังนางพูดแล้วคลับคล้ายคิดอะไรขึ้นได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปน้อยๆ แต่ยังคงถามขึ้นอย่างมีความหวังรำไร

“ท่านแม่ ท่าน…ท่านจำเรื่องเมื่อกลางวันไม่ได้แล้วหรือ”

ครั้นคำถามนี้ดังขึ้น เป็นเรื่องยากที่หลูซื่อจะโน้มน้าวใจตนเองต่อไปอีกว่าทั้งหมดล้วนเป็นความฝัน นางหลับตาลงแล้วล้มตัวไปด้านหลัง

อี๋อวี้สะดุ้งตกใจกับกิริยาอาการของมารดา นึกว่านางหมดสติไปอีก ลุกลนจะเข้าไปประคองกลับถูกหลูซื่อยกมือปัดออก

“ขอแม่ตรองดูก่อน” หลูซื่อทิ้งตัวลงนอนหงายหลังบนเตียงดุจดอกไม้ร่วงโรย ดวงตาทั้งคู่จับอยู่ที่เพดานนิ่งๆ อย่างเลื่อนลอย ดูไม่ออกว่านางคิดอะไรอยู่

อี๋อวี้อยากจะพูดกล่อม แต่รู้ว่านอกจากหลูซื่อคิดตกได้เองแล้ว นางพูดมากแค่ไหนก็ป่วยการ มิสู้ให้เวลามารดาทำใจยอมรับสภาพการณ์นี้ให้ได้ พวกนางค่อยหารือแผนการรับมือดีๆ อีกที

ขณะนี้ในใจนางก็อึดอัดกลัดกลุ้ม ตอนไปส่งพี่ชายสองคนออกเดินทางตอนรุ่งสาง แม้จะโศกเศร้าที่ต้องจากกันแต่ยังระคนด้วยความปีติยินดี คิดไม่ถึงว่าชั่ววันเดียว จะประสบกับเภทภัยที่ไม่คาดฝันแบบนี้ สิ่งต่างๆ ที่หวังซื่อทำในวันนี้ ตอนแรกนางยังมองไม่ทะลุปรุโปร่ง กว่าจะคิดได้กระจ่างก็ปล่อยให้อีกฝ่ายงัดพยานหลักฐานมามัดตัวจนดิ้นไม่หลุดแล้ว ส่งผลให้หลูซื่อทนรับความสะเทือนใจไม่ไหวจนเป็นลมไป