ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

นายตำบลจางคนนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลของถิ่นนี้จริงๆ ลำพังแค่น้องชายของอนุภรรยาของเขายังกระทำเรื่องฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้านได้ เห็นทีว่าเขาคงมิใช่คนดิบดีไปกว่ากันเท่าไหร่ ยิ่งได้ยินทุกๆ ถ้อยคำของหวังซื่อที่ล้วนบ่งบอกว่านางกับอาหญิงของนางได้ร่วมมือกันขายมารดานางไปแล้ว อีกทั้งดูท่าทางนายตำบลจางนั่นก็หมายมั่นปั้นมือจะรับมารดานางเป็นภรรยาคนที่สองด้วย

ตั้งแต่หลูซื่อหมดสติไปจนขณะนี้ จากที่ร้อนรุ่มใจในทีแรก ต่อมานางเยือกเย็นลงจนคิดหาวิธีได้หลายวิธี แต่มีข้อแม้ว่านายตำบลจางจะต้องไม่รู้เห็นกับเรื่องนี้ เพราะถ้าเขาเกี่ยวข้องกับแผนการร้ายของหวังซื่อกับอาหญิงหวัง พวกนางสองแม่ลูกก็เหลือหนทางแค่สายเดียวแล้ว

ระหว่างที่หลูซื่อกับอี๋อวี้ต่างคนต่างจมอยู่ในภวังค์ความคิด เสียงเคาะประตูแผ่วๆ พลันดังขึ้น อี๋อวี้มองหลูซื่อที่ไม่ขยับตัวแล้วลอบถอนใจ นางลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความอยากรู้เหมือนกันว่าในเวลานี้ยังมีใครมาหาอีก

ประตูเปิดออกครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของอี๋อวี้ก็ขึงตึงกะทันหัน นางเขม้นมองผู้ที่มาอย่างเย็นชาพร้อมพูด “เจ้ามาที่เรือนข้าอีกทำไม”

ผู้มาเยือนคือหลี่เสี่ยวเหมย บุตรสาวของหวังซื่อนั่นเอง อี๋อวี้เคยนับเด็กหญิงผู้นี้เป็นสหาย แต่หลังจากค้นเจอหยกพกชิ้นนั้นในเรือน นางยากจะให้อภัยอีกฝ่ายได้อีก

“เสี่ยวอวี้ เจ้า…เจ้าให้ข้าเข้าไปก่อนได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องจะบอกให้เจ้าฟัง” ดวงหน้าของหลี่เสี่ยวเหมยทอแววรู้สึกผิดฉายชัด ถึงอี๋อวี้จะรู้สึกดีขึ้น แต่ยังไม่อาจทำสีหน้าเป็นมิตรกับอีกฝ่ายได้

“เจ้ามีอะไรก็รีบพูดมาโดยไว ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าเรือนข้าหนหนึ่งแล้วมีของแทนใจอะไรโผล่ออกมาอีกหรอก” อี๋อวี้ไม่ยอมเปิดทางให้นางเข้าไป

“ขะ…ข้ามีเรื่องจริงๆ พูดตรงนี้ไม่สะดวก เจ้าให้ข้าเข้าไปเถอะ” นางเห็นอี๋อวี้ไม่ยอมให้ตนเองเข้าเรือน เหลียวมองไปด้านหลังอย่างลุกลี้ลุกลน พอคล้ายว่าเห็นอะไรบางอย่างก็ทำหน้าแตกตื่น ผลักอี๋อวี้เข้าไปข้างในอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมทั้งเบียดตัวตามหลังเข้าไป

อี๋อวี้ตกใจกับท่าทางของนาง พอกุมสติได้เห็นนางยกมือลั่นดาลประตูเรือนอยู่ จึงพูดตวาดทันที “ใครให้เจ้าเข้ามา ออกไปนะ!”

หลี่เสี่ยวเหมยถูกนางตะคอกใส่ก็ยิ่งลนลาน มือสั่นกระตุกหลายทีถึงใส่กลอนได้ จากนั้นรีบหมุนกายไปปิดปากอี๋อวี้ และกระซิบพูดที่ข้างหู “ชู่ว์ๆ แม่ข้าตามหาข้าอยู่ข้างนอก อย่าเอ็ดเสียงดังสิ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องพูดจริงๆ นะ”

อี๋อวี้อาศัยแสงจันทร์สลัวๆ ที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา มองดูใบหน้านางให้ชัดถนัดตา พลางลอบใคร่ครวญว่าท่าทางของนางไม่คล้ายเสแสร้ง ทั้งยังได้ยินเสียงร้องเรียกของหวังซื่อดังขึ้นด้านนอก พาให้จิตใจเริ่มเอนเอียงน้อยๆ

นางออกแรงดึงฝ่ามือชื้นเหงื่อของหลี่เสี่ยวเหมยออกแล้วลดสุ้มเสียงลงพูด “ถ้าเจ้ากล้าโกหกข้าอีกล่ะก็ ฮึ่ม!”

เสียงข่มขู่ของอี๋อวี้ที่ลอยมากระทบหูกลับทำให้หลี่เสี่ยวเหมยดีใจ รีบเอ่ยตอบเบาๆ “ไม่แล้วๆ ข้าไม่โกหกเจ้าอีกแล้ว พวกเราเข้าไปก่อนเถอะ ดีหรือไม่”

อี๋อวี้ไม่ตอบ ดึงแขนเสื้อนางข้างหนึ่งพาเข้าไปในเรือน