ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

สำหรับเสื้อผ้าของสามพี่น้อง หลูซื่อเป็นคนซื้อผ้าทอใยเก๋อ มาตัดเย็บเองทั้งหมด ในยุคโบราณ แพรพรรณต่างๆ มีราคาค่อนข้างแพง เครื่องแต่งกายของชาวบ้านส่วนใหญ่จะทำจากผ้าเนื้อหยาบซึ่งมีอยู่ไม่กี่สี อีกทั้งหนึ่งฤดูมีหนึ่งชุดก็เพียงพอแล้ว ว่ากันว่าตอนต้นราชวงศ์ถัง ธรรมดาสามัญชนจะสวมใส่เสื้อผ้าได้แค่สองสีคือเหลืองกับขาว ตอนนี้ดูท่าว่าจะไม่ใช่เรื่องเท็จ นางเคยดูตู้เสื้อผ้าในเรือนแล้ว นอกจากสีเทาแล้วส่วนใหญ่เป็นสีเหลืองกับสีขาว

นับตามจริงหลูซื่อจะมีอายุสามสิบสี่ปีแล้ว กลับไม่ใคร่ดูมีอาวุโสนัก แต่ยามไม่แย้มยิ้ม ดวงตาทั้งคู่แฝงรอยน่าเกรงขามอยู่หลายส่วน และปราศจากท่าทางมิดเมี้ยนละม้ายหญิงชาวนาที่ออกเรือนแล้วทั่วไป นางมีผิวกายออกขาว แม้นระยะนี้การเก็บเกี่ยวพืชผลทำให้ต้องกรำแดด ผิวของนางก็แค่เป็นสีแดงเรื่อๆ ดูมีเลือดฝาด ดุจคำกล่าวว่าหนึ่งขาวกลบสามอัปลักษณ์ เห็นทีว่าเมื่อครั้งเยาว์วัย นางจะต้องเป็นหญิงงามผู้หนึ่งเช่นกัน

ในเรือนไม่มีคันฉ่องสำริด ด้วยราคาของมันเพียงพอให้พวกนางกินแป้งขาวได้ครึ่งเดือน ฉะนั้นจนบัดนี้อี๋อวี้จึงเคยเห็นรูปโฉมของตนเองจากเงาในน้ำเท่านั้น ซึ่งจัดได้ว่าน่ารักจิ้มลิ้ม แค่ว่าดวงหน้ายังกลมๆ ป้อมๆ แฝงรอยอ่อนเดียงสาตามประสาเด็กน้อยวัยเยาว์

จวบจนในหมู่บ้านมีเสียงไก่ขันดังขึ้นสามหน ทุกคนถึงเตรียมตัวเสร็จสรรพ หลูจื้อมองส่งคนอื่นๆ นั่งเกวียนเทียมวัวออกจากหมู่บ้านไป วัวของเรือนนางบึกบึนล่ำสันมาก หลูจวิ้นนั่งอยู่ด้านหน้าถือแส้บังคับให้มันออกวิ่งเหยาะๆ ซึ่งเร็วพอๆ กับขี่จักรยานธรรมดา ตลอดทางกระแทกกระเทือนอย่างยิ่ง ช่วงเวลานี้น่าจะยังไม่มีถนนหลวงอย่างทั่วถึงทุกแห่ง ปกติเส้นทางในชนบทล้วนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ แม้ว่าจะได้นั่งตักหลูซื่อ ตัวอี๋อวี้ยังโคลงเคลงไปมาจนวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง ดีที่ว่าร่างกายนี้ของนางไม่มีอาการเมารถ

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม พื้นถนนค่อยๆ ราบเรียบขึ้น ได้ยินหลูซื่อบอกว่าจวนเจียนจะถึงแล้ว อึดใจต่อมา รอบๆ ก็มีคนนั่งเกวียนหรือเดินเท้าเพิ่มขึ้นทุกที เมื่อมองไปยังข้างหน้าไม่ไกลนักอีกทีเห็นฝูงชนคลาคล่ำเดินขวักไขว่ไปมา อี๋อวี้ก็รู้ว่าถึงที่หมายแล้ว

ที่นี่มีคนช่วยดูแลพาหนะเทียมสัตว์ให้โดยเฉพาะ คนเฝ้าเป็นบ่าวผู้ชายในตระกูลใหญ่ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงละแวกหมู่บ้าน เพียงจ่ายสองอีแปะก็ฝากไว้ได้ถึงเที่ยงวัน หลูซื่อหาที่จอดเกวียนเรียบร้อยแล้ว สะพายถุงใส่ของที่นำติดตัวมา จูงลูกไว้ในมือคนละข้างสาวเท้าไปทางตลาดนัด

เมื่อเบียดแทรกเข้าไปอยู่กลางฝูงชน อี๋อวี้ได้รู้ในที่สุดว่าตลาดนัดเป็นอย่างไร มันคล้ายคลึงกับตลาดเช้าของยุคปัจจุบัน บนพื้นที่ว่างโล่งผืนหนึ่งมีแผงขายของตั้งอยู่ทุกซอกทุกมุมอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บางร้านยังตั้งเพิงแบบง่ายๆ อีกด้วย ประเภทของสินค้านับว่าหลากหลายดี มีทั้งของกินของใช้ของเล่นไม่ขาดสักอย่างเดียว ถึงเทียบไม่ได้กับซูเปอร์มาร์เก็ตของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่หาซื้อได้ทุกสิ่ง หากแต่ในความคิดของคนสมัยโบราณ ตลาดนัดใหญ่ขนาดนี้ก็หาได้ยากแล้ว ลำพังแค่ดวงตาทั้งคู่ที่ส่องประกายระยับของหลูจวิ้นก็รู้ได้แล้วว่าที่แห่งนี้ดึงดูดใจคนยุคนี้มากเพียงใดโดยเฉพาะกับพวกเด็กๆ