ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

สองข้างทางมีเสียงตะโกนขายของดังไม่ขาดสายเป็นสำเนียงซื่อชวนชัดเจน เรียกความสนใจจากอี๋อวี้ได้เป็นอย่างดี ตลอดทางมีของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยวางขายมากมาย หลูจวิ้นกลับไม่รบเร้าให้ซื้อสักครั้ง ส่วนนางซึ่งมีจิตใจเป็นผู้ใหญ่วัยยี่สิบแล้วย่อมไม่ร่ำร้องว่าอยากได้เป็นธรรมดา ทั้งสองตามหลูซื่อไปจนถึงด้านหน้าเพิงขายของแห่งหนึ่งกลางตลาดนัด

เจ้าของร้านเป็นบุรุษวัยยี่สิบเศษคนหนึ่ง นั่งอยู่บนเสื่อยาวห้าหกฉื่อผืนหนึ่ง มีพวกแพรพรรณกับเส้นด้ายวางอยู่ข้างตัว ดูท่าทางจะขายวัสดุเย็บปักถักร้อย

เขามองเห็นหลูซื่อเดินมาก็ยืดหลังตรงเผยสีหน้าแย้มยิ้มทันควัน และทักทายไต่ถามอย่างกระวีกระวาด “เอ้อร์เหนียงมาแล้วหรือ มีงานฝีมือมาขายอีกแล้วใช่หรือไม่”

“อื้อ มีผ้าเช็ดหน้าหลายผืนกับถุงผ้าปักสองใบ” หลูซื่อพูดพลางคลายมือที่จูงลูกไว้ ปลดถุงสัมภาระบนไหล่ลงมาควานหาของที่ใช้ผ้าห่อไว้ออกมายื่นส่งให้อีกฝ่าย

คนผู้นั้นรีบรับมาเปิดออกอย่างระมัดระวัง และหยิบวางเรียงบนเสื่อด้านข้างทีละชิ้น ประกอบด้วยผ้าเช็ดหน้าปักลายบุปผาวิหคสี่ผืน รวมถึงถุงใบเล็กๆ ฝีมือละเอียดประณีตอีกสองใบ พักก่อนอี๋อวี้เห็นหลูซื่อเย็บของเหล่านี้ หลังจากถามไถ่ก็รู้ว่าคนในยุคนี้ส่วนใหญ่จะพกเหรียญเงินติดตัว แต่มีเศรษฐีบางคนชอบเก็บเงินไว้ในถุงหูรูดแบบมีก้นที่มีลักษณะและการใช้สอยคล้ายคลึงกับถุงเงินเหน็บเอว

เขาดูฝีเข็มและลวดลายอย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มแฉ่งพูดกับหลูซื่อ “ร้อยอีแปะ”

เห็นหลูซื่อส่ายหน้า คนผู้นั้นกล่าวขึ้นอีก “ร้อยห้าสิบอีแปะ”

หลูซื่อยอบตัวลงนั่งยองๆ เอื้อมมือไปตั้งท่าจะเก็บของพวกนั้นกลับคืนมา ชายหนุ่มรีบเร่งยื่นมือขวางไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นยิ้มฝืดๆ “เอาล่ะๆ เอ้อร์เหนียง สามร้อยอีแปะได้หรือไม่”

อี๋อวี้ตื่นตะลึงอยู่ในใจ ของชิ้นเล็กๆ ไม่กี่ชิ้นนี้ถึงกับขายได้ตั้งสามร้อยอีแปะ เทียบเท่ากับผลเก็บเกี่ยวหนึ่งปีของที่นาสามหมู่เชียวหรือนี่ นางดูสิ่งของที่วางอยู่บนแผงอีกที พบว่าเป็นวัสดุซึ่งต่างจากที่มารดาใช้สอนนางก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เป็นไปได้มากว่าจะเป็นไหมแท้ พอคิดถึงตรงนี้ หูของนางก็ได้ยินเสียงพูดกลั้วหัวเราะของหลูซื่อ

“เนื้อผ้าที่ข้าใช้เป็นแพรต่วนชั้นดี ด้ายปักยังเป็นไหมแท้ราคาหนึ่งตำลึงร้อยอีแปะ ส่วนฝีมือข้าเอ้อร์เหนียงย่อมมิต้องเอ่ยถึงเป็นธรรมดา ท่านกลับดีดลูกคิดเก่งนัก ให้ราคาของหกชิ้นนี้ของข้ายังไม่ได้กระทั่งต้นทุน จะรังแกที่ข้าขายให้ได้แต่ท่านใช่หรือไม่”

อี๋อวี้ฟังจบแล้วลอบคิดคำนึงว่าใช้วัสดุไม่เหมือนกันดังคาด ไม่รู้ว่าท่านแม่ซื้อวัสดุพวกนี้จากที่ใดกัน คงต้องทุ่มเงินลงไปมากพอดู ในความคิดของนาง ถ้านำผ้าปักหลายชิ้นนี้ไปขายให้ผู้สูงศักดิ์ในเมืองใหญ่ อย่างน้อยต้องได้กำไรห้าเท่าขึ้นไป