ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

ชายหนุ่มเจ้าของร้านเกาหัวยิ้มเจื่อนๆ “เอ้อร์เหนียงอย่าได้ถือโทษที่ข้าถามเซ้าซี้เลยนะ แต่ก่อนท่านเอาวัสดุธรรมดาจากข้าไปปัก ครั้งนี้กลับหยิบของพวกนี้ออกมา ก็ไม่รู้ว่าท่านได้ไหมปักมาจากที่ใด หากท่านบอกข้า ข้าคิดราคาให้หกร้อยอีแปะดีหรือไม่”

หลูซื่อนิ่งคิดแล้วพยักหน้าพร้อมพูด “บอกให้ท่านรู้ก็ไม่เสียหาย นี่เป็นสินเจ้าสาวของข้า แต่ไม่เคยใช้มาก่อน หมู่นี้เงินทองขาดมือ ถึงได้ตัดแบ่งมาเย็บเป็นอย่างอื่นบ้าง”

ชายหนุ่มฟังแล้วมีสีหน้าเคลือบแคลงใจ แต่ยังพยักหน้าเอ่ยตอบ “ที่แท้เป็นเช่นนี้ เอาอย่างนี้ ถ้าวันหลังท่านยังมีสินค้าแบบนี้อีก ขายให้ข้าทั้งหมดได้หรือไม่”

เห็นหลูซื่อผงกศีรษะเบาๆ เขาถึงเอื้อมมือไปหยิบไหใส่เงินข้างตัว ดึงพวงเหรียญยาวๆ พวงหนึ่งออกมานับอย่างละเอียดจำนวนหกท่อน และแบ่งมากองบนพื้นแล้วผลักไปให้หลูซื่อ

หลูซื่อนับอีกรอบหนึ่งอย่างรอบคอบก่อนเก็บพวงเงินเข้าไปในถุงสัมภาระ

อี๋อวี้มองอยู่ด้านข้างยังรู้สึกว่าเงินเหรียญเป็นพวงยาวๆ นั่นคงต้องหนักน่าดูจริงๆ นางลอบทอดถอนใจที่การค้าขายของสมัยนี้ไม่สะดวกเอาเสียเลย

พอได้เงินมาครึ่งก้วนเศษ หลูซื่อดูเบิกบานใจอย่างเห็นได้ชัด จับจูงลูกสองคนเดินจากแผงขายของแห่งนี้เลี้ยวไปที่อื่นต่อ ปากก็พูดว่า “แม่ขายของก้นหีบออกไปบางส่วน ปีนี้เลยมีเงินเหลือเพิ่มขึ้น พวกเจ้าสองคนอยากกินอะไรหรืออยากได้อะไรก็บอกกับแม่ แล้วซื้ออีกชิ้นหนึ่งกลับไปฝากพี่ใหญ่ของพวกเจ้าด้วย”

เมื่อครู่นี้อี๋อวี้ได้ยินนางพูดถึงเรื่องสินเจ้าสาว ตอนนี้ยังได้ยินนางเอ่ยถึงของก้นหีบอีก อดมิได้ที่จะนึกไปถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน

อี๋อวี้เห็นตอนหลูซื่อทำของพวกนี้ โดยเลาะอาภรณ์ซึ่งเย็บจากเนื้อผ้าชั้นเลิศตัวหนึ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ยังมีไหมปักสีต่างๆ ที่หลูซื่อเอามาให้ดูตอนสอนนางจับคู่สี มันใส่อยู่ในถุงผ้าปักงามวิจิตรใบหนึ่งที่ถูกเก็บไว้ในซอกหนึ่งของก้นตู้ในเรือน

ถ้านี่เป็นสินเจ้าสาวของหลูซื่อ เช่นนั้นชาติตระกูลของนางต้องไม่ต่ำต้อยเป็นแน่แท้ เพียงแต่ว่าหลังจากสามีจากไปก็ถูกตระกูลของสามีขับไล่ไสส่ง นางมิได้หวนกลับไปที่สกุลเดิม แต่ระเหเร่ร่อนมาอยู่ในชนบท ถ้ามิใช่ตระกูลตกอับก็ต้องมีความลับที่ยากจะบอกกล่าว

แม้จะสนใจใคร่รู้ แต่เห็นหลูซื่อดีอกดีใจ นางก็พลอยแช่มชื่นตามไปด้วยอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อชะเง้อคอไปดูหลูจวิ้นอีกด้านหนึ่ง เห็นเขามีสีหน้ายินดี ขณะมองสำรวจของกระจุกกระจิกบนแผงขายของสองข้างทางไปมา ด้วยเหตุนี้ นางจึงสลัดข้อกังขาในใจทิ้งไป และเริ่มตั้งอกตั้งใจเดินเที่ยวตลาดนัดที่คึกคักแห่งนี้