ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

“ท่านแม่บอกว่าไม่ให้พวกข้าออกไปวิ่งเพ่นพ่านขอรับ”

“แล้วไยเจ้าไม่เชื่อฟังคำพูดของแม่ ยังพาน้องเล็กมาที่ทุ่งนา เจ้าเห็นตนเองเก่งกล้าแล้วไม่ต้องเชื่อฟังแม่ใช่หรือไม่”

“ท่านแม่ พวกข้าเชื่อฟังมาก ไม่ได้วิ่งเพ่นพ่านเลย พวกข้าเดินมาขอรับ”

“…” หลูซื่อซึ่งมีสีหน้าขมึงทึงในทีแรกถึงกับทำหน้าปั้นยากไปชั่วขณะ

อี๋อวี้มองพี่ใหญ่ของนางแวบหนึ่งด้วยสีหน้าเลื่อมใสอย่างห้ามไม่อยู่ นึกในใจว่าคนในครอบครัวที่กล้าจับผิดคำพูดของท่านแม่คงจะมีแต่เขาแล้ว นางลอบเหลือบมองหลูซื่อที่ทำหน้ายุ่งยากใจแล้วอดเห็นใจขึ้นมาระลอกหนึ่งไม่ได้ พักนี้คนที่ถูกหลูจื้อยอกย้อนจนพูดไม่ออกมิใช่นางคนเดียว หรือว่าถึงวัยพยศของเด็กหนุ่มแรกรุ่น?

นางมัวคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจฟังว่าตอนหลังทั้งสองพูดอะไรกันอีกบ้าง พอหลุดจากภวังค์ หลูจื้อก็ไปช่วยหลูจวิ้นหาบน้ำแล้ว หลูซื่อเห็นนางใจลอยอย่างปราศจากเหตุผลก็ไม่บ่นว่านางอีก หมุนกายไปรดน้ำต่อ

อี๋อวี้เห็นหลูซื่อไม่ตั้งใจให้ตนเองช่วยงานจริงๆ เมื่อได้รับอนุญาตจากนางก็ไปหาต้นน้ำของคูดิน เนื่องจากน้ำในลำธารเริ่มแห้งขอด หลูซื่อไม่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาวที่ริมลำธาร ทั้งตอนนี้มีผู้ใหญ่อยู่ที่นั่นมากมาย คงไม่ถึงกับปล่อยให้เด็กน้อยคนหนึ่งประสบอันตราย

นางวิ่งเหยาะๆ ไปยังริมลำธารที่ห่างจากนาข้าวผืนใหญ่ไม่ไกลนัก เห็นคนชุมนุมกันอยู่ที่นั่นไม่น้อย บ้างกำลังขุดคูดินใหม่ บ้างหาบน้ำไปมา กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วไม่เห็นหลูจื้อกับหลูจวิ้น นางก็ไม่คิดจะไปตามหาพวกเขา แต่เดินไปที่ทางน้ำไหลเชื่อมต่อกับริมลำธาร

พวกผู้ใหญ่ล้วนมีงานยุ่งเหลือเกินจริงๆ ตอนแรกอี๋อวี้นึกว่าต้องเสียเวลาอีกนาน จริงๆ แล้วกลับง่ายดายมาก นางหยิบกระบอกใส่น้ำเลือดเจือจางของนางที่แขวนไว้ตรงเอวมาเทลงตรงปากคูน้ำตื้นๆ เมื่อเช้าคนในหมู่บ้านขุดลอกตรงจุดนี้จนน้ำไหลผ่านได้อีกครั้งแล้ว น้ำลึกราวหนึ่งองคุลีไหลระรินเอื่อยๆ ไปตามแปลงนาของแต่ละครอบครัว

อี๋อวี้รู้สรรพคุณวิเศษในเลือดของนางดี หลังผสมน้ำให้เจือจางแล้ว แม้ไม่ทำให้ธัญพืชในที่นาของทุกคนเติบโตเต็มที่ในชั่วพริบตาเหมือนต้นซานจาที่ภูเขาด้านหลัง แต่พืชผลปีหน้าคงไม่ถึงกับขาดแคลน

ถึงแม้นางสามารถใส่เลือดลงไปมากขึ้นเพื่อให้ที่นาของหมู่บ้านเค่าซานได้ผลเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์ ทว่าในสภาพอากาศอย่างนี้ออกจะสะดุดตาเกินไป หากสร้างความคลางแคลงใจให้คนภายนอกคงไม่เข้าที