ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

แสงอาทิตย์ตอนบ่ายคล้อยชวนให้เกียจคร้านจนไม่อยากขยับกาย อี๋อวี้ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งลงข้างๆ หลูจื้อซึ่งอ่านตำราอยู่ นางจ้องเขาเขม็ง หมายจะเรียกร้องความสนใจจากเขา น่าเสียดายที่อีกฝ่ายรับรู้ว่านางเข้ามาใกล้ กลับไม่เงยหน้าขึ้นเลย

หมู่นี้นางรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าความสำคัญของตนเองในครอบครัวลดน้อยถอยลง พี่ใหญ่ที่ห่วงใยนางมาก และยังนับว่าเอาใจใส่นางดีในทีแรกดูคล้ายเป็นนางอุปาทานไปเอง เดี๋ยวนี้โอกาสที่ได้อิ่มเอมใจกับถ้อยคำอบอุ่นอ่อนโยนของเขาบางครั้งบางคราก็แปรเปลี่ยนเป็นนับนิ้วได้ แค่ว่าเมื่อเทียบกับพี่รองที่ถูกเขากดขี่รังแกบ่อยๆ แล้วยังดีกว่าบ้าง

แต่ขณะนี้นางมีเรื่องขอร้องหลูจื้อจริงๆ จึงไม่ตระแหน่แง่งอนอย่างเด็กน้อย และเอ่ยปากบอกตรงๆ “พี่ใหญ่ พี่อย่าอ่านตำราอีกเลย พวกเรา…”

“ถ้าหิวข้าว ที่ห้องครัวมีแป้งย่างอยู่ในกระทะ”

“เสี่ยวอวี้ไม่หิวข้าว พวกเรา…” เพิ่งกินอาหารเที่ยงไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นางจะหิวได้อย่างไร

“ถ้าหิวน้ำก็ไปรินน้ำดื่ม”

“ไม่หิวน้ำเหมือนกัน ข้าว่าพวกเรา…”

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ก็ไปปักผ้าของเจ้า”

เอาเถิด นางแน่ใจว่าตนเองขัดความสำราญในการอ่านตำราของอีกฝ่าย แต่เขาจะรอให้นางพูดจบไม่ได้รึ!

อี๋อวี้โกรธจัดจนดึงหนังสือในมือหลูจื้อมา รอเมื่อเขายอมหันมามองนางจนได้ ถึงพูดเสียงดัง “พวกเราไปที่ทุ่งนาดูพวกท่านแม่กันเถอะ!”

หลูจื้อหยิบหนังสือคืนมาจากมือนางด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึกใดๆ รีดหน้ากระดาษที่ถูกน้องสาวจับจนยับให้เรียบอย่างเบามือ ก่อนย้อนถามนาง “ไปดูพวกเขาด้วยเหตุใด”

“แน่นอนว่าไปช่วยงานน่ะสิ”

อี๋อวี้ตอบตามสัตย์จริง หลายคืนที่ผ่านมาตอนหลูซื่ออุ้มนางนอน นางรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พักผ่อนนอนหลับอย่างเพียงพอนัก วันนี้ยังต้องไปออกแรงทำงาน ทำให้นางเป็นห่วงมากจริงๆ

“เจ้าหาบน้ำไหวหรือ”

อี๋อวี้ส่ายหน้า

“เจ้ายกจอบขึ้นหรือ”

อี๋อวี้ส่ายหน้าอีก

“ถ้าไม่มีอะไรทำล่ะก็ เจ้าไปปักผ้าเถอะ” กล่าวจบหลูจื้อพลิกหนังสือหาหน้าที่เมื่อครู่ยังอ่านไม่จบแล้วอ่านอย่างคร่ำเคร่งต่อ

ถูกปล่อยให้นั่งเก้ออยู่ด้านข้างอย่างนี้ อี๋อวี้บรรยายความรู้สึกของตนเองไม่ถูกจริงๆ ทั้งที่แจ่มแจ้งแก่ใจดีว่าที่หลูจื้อไม่สนใจคำขอร้องของนาง ด้านหนึ่งคือไม่อยากให้นางไปสร้างความวุ่นวายเพิ่มขึ้น อีกด้านหนึ่งคือกลัวนางไปแล้วถูกคนเรียกใช้ทำงาน

แต่หนนี้นางมีเหตุผลที่ไม่ไปไม่ได้จริงๆ หลังจากคิดตกเรื่องที่มีพลังพิเศษได้แล้ว นางก็หมายใจว่าจะใช้ประโยชน์จากมันเท่าที่จะทำได้อย่างเหมาะสมโดยไม่ให้ถูกจับได้ เรื่องหนึ่งซึ่งตรงกับความตั้งใจที่สุดที่นางคิดออกคือช่วยเพิ่มผลเก็บเกี่ยวในแปลงนาของครอบครัว น่าเสียดายที่ไม่มีเหตุผลเข้าท่าที่จะดำเนินการตามแผนการที่วางไว้เรื่อยมา

จวบจนเมื่อวานตอนหลูซื่อเล่าถึงการมอบหมายงานของผู้ใหญ่บ้านให้พวกนางฟัง นางก็รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว ดังนั้นเช้าวันนี้พอหลูซื่อออกไปแล้ว นางแอบหลูจื้อไปที่ห้องครัวยอมทนเจ็บเจาะเลือดสิบกว่าหยดออกมาผสมน้ำให้เจือจางแล้วใส่ไว้ในกระบอกไม้ไผ่ เพียงรอตอนไปที่ทุ่งนาค่อยฉวยจังหวะเทลงไปในแหล่งน้ำทำนาก็เป็นอันเรียบร้อย

นางคิดแผนไว้หมดทุกขั้นตอน กลับลืมเลือนจุดสำคัญที่สุดไปคือ…หลูจื้อไม่ยอมให้นางออกนอกเรือน!