ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

“ปักแร้ว

ปักแร้วถี่ถี่ ตบเท้าตึงตึง นักรบคึกคัก คือผู้พิทักษ์ของเจ้าเมือง

ปักแร้วถี่ถี่ ริมทางกว้างขวาง นักรบฮึกเหิม คือทหารกล้าของเจ้าเมือง

ปักแร้วถี่ถี่ กลางพงไพรลึก นักรบห้าวหาญ คือคนสนิทของเจ้าเมือง”

เสียงสุดท้ายเงียบลง นางยังขบคิดนัยความหมายของคำกลอน ‘ปักแร้ว’ บทนี้อย่างละเอียดต่อ นางอดนึกไปถึงแววตาเป็นประกายของหลูจื้อยามท่องกลอนบทนี้ไม่ได้ ดูทีว่าบุรุษทั้งหลายล้วนมีใจมุ่งหมายแทนคุณแผ่นดิน แต่ไหนแต่ไรมาอุดมการณ์ยิ่งใหญ่และปณิธานสูงส่งเป็นเรื่องของพวกบุรุษโดยเฉพาะอยู่แล้ว พี่ใหญ่ของนางกำลังเป็นเด็กหนุ่มแรกรุ่น แม้จะสุขุมเยือกเย็นกว่าพี่รองหลูจวิ้นไม่น้อย แต่อย่างไรก็เป็นวัยซึ่งเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่จะได้แสดงออก

ในฤดูร้อนของปีนี้ หลูจวิ้นได้เข้าสู่สำนักยุทธ์เป็นศิษย์พี่ใหญ่อย่างเต็มตัว เขาในวัยสิบสามมีเรือนร่างบึกบึน ตัวโตสูงใหญ่กว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นคืบ ยามไม่แย้มยิ้ม เค้าความอ่อนเยาว์บนใบหน้าจะลดลงสองส่วน ดูเป็นเด็กหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่งแล้ว

อาจจะเป็นเพราะเด็กสาวชนบทมักถือเอาบุรุษที่ดีคือมีเรี่ยวแรงทำนาเป็นเกณฑ์ เลยทำให้เขาเป็นที่ชื่นชอบของหญิงสาวในหมู่บ้านมากกว่าหลูจื้อผู้คงแก่เรียน หลายวันก่อนมีคนมาถึงที่เรือนพูดคุยกับหลูซื่อเรื่องการแต่งงานของเขา อี๋อวี้ยังทำใจยอมรับประเพณีแต่งงานมีลูกเร็วของยุคสมัยนี้ได้ลำบาก ยังดีที่หลูซื่อปฏิเสธคนที่มาทาบทามถึงเรือนด้วยเหตุผลกลใดก็สุดรู้

“เสี่ยวอวี้ เจ้าอยู่ในเรือนหรือไม่!” เสียงตะโกนเรียกลอยมาจากกลางลานเรือน อี๋อวี้ได้ยินเสียงนี้แล้วลอบหัวเราะในใจ นางรีบเก็บกระดาษที่แห้งสนิทแล้วให้เข้าที่ ก่อนจะแหวกม่านเดินออกไป

เด็กสาวร่างสูงผอมนางหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางลาน เห็นอี๋อวี้ออกมาก็แย้มปากยิ้มทันทีแล้วกล่าว “ข้านึกว่าเจ้าไม่อยู่เรือนเสียอีก”

อี๋อวี้เพียงยิ้มไม่กล่าวตอบ พานางเข้าไปในห้องโถง ทั้งคู่นั่งลงสนทนากันบนเสื่อ

จะว่ากันถึงความสัมพันธ์ของนางกับผู้มาเยือนแล้ว มันช่างเป็นเรื่องที่ซับซ้อนยอกย้อนที่สุดในใต้หล้านี้ เด็กสาวตัวสูงผู้นี้มิใช่ใครอื่น นางก็คือหลี่เสี่ยวเหมย บุตรสาวของหวังซื่อที่เคยบาดหมางกับสกุลหลูเมื่อหลายปีก่อนนั่นเอง

สองปีก่อน ไม่รู้หวังซื่อไปได้ยินมาจากที่ไหนว่าหลูซื่อหาเงินจากการปักผ้าได้ไม่น้อย นางสั่งให้บุตรสาวไปที่เรือนสกุลหลูขอร้องหลูซื่อให้สอนงานเย็บปักถักร้อยให้โดยไม่ออกหน้าด้วยตนเอง แม้หลูซื่อจะเป็นคนดุร้าย ก็ทำใจดำกับเด็กไม่ลงคอ ถึงกระนั้นนางตะขิดตะขวงใจที่จะถ่ายทอดวิชาปักผ้าประจำตระกูลให้คนนอก ทว่ายังคงเลือกหาวิธีปักที่เรียนรู้ได้ง่ายแบบอื่นๆ มาสอนหลี่เสี่ยวเหมย ต่อมาฝีมือของอี๋อวี้รุดหน้าขึ้น หลูซื่อจึงยกหน้าที่สอนหลี่เสี่ยวเหมยต่อให้บุตรสาว