ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

“เอ๊ะ เอาสำนวนที่เพิ่งเรียนไปเมื่อหลายวันก่อนมาใช้อวดภูมิกับแม่เสียแล้วหรือ แต่ชื่อที่เจ้าตั้งขึ้นก็นับว่าเหมาะเจาะดี” หลูซื่อเห็นท่าทางฉลาดน่ารักของนางแล้ว อารมณ์โกรธกรุ่นๆ ก่อนหน้านี้ก็พลันจางหายไป นางยื่นมือไปเขี่ยปลายจมูกบุตรสาว

อี๋อวี้ฉีกยิ้มกว้างแล้วพูด “ท่านแม่วางใจได้ เจ้าต้นนี้ขึ้นอยู่ริมลำธาร ถ้ามันมีพิษ ปกติพวกเราดื่มน้ำก็ต้องรู้แล้ว ไหนเลยต้องรอมาจนถึงวันนี้”

“เจ้าฉลาดนักนะ” หลูซื่อขบคิดถ้อยคำของนางแล้วเห็นว่าชอบด้วยเหตุผลแปดส่วน จึงไม่ว่ากล่าวนางด้วยเรื่องนี้อีก กลับเด็ดใบปั้วเหอหลายใบแล้วกลับเข้าไปในเรือนอย่างกระตือรือร้น หมายใจว่าจะลองแช่น้ำดื่มตามวิธีที่บุตรสาวบอก

บัดนี้เรือนหลังน้อยของสกุลหลูไม่ใช่กระท่อมรั้วไม้โกโรโกโสเฉกเดียวกับเมื่อสามปีก่อนอีก เรือนหน้ากว้างหนึ่งช่วงเสาขยายเป็นสามช่วงเสา เรือนหลักแต่เดิมถูกกั้นเป็นสองห้อง ห้องฝั่งตะวันตกเป็นห้องนอนของหลูซื่อกับอี๋อวี้ ห้องฝั่งตะวันออกเป็นห้องโถงกับห้องครัว ในลานยังสร้างเรือนอีกหลังหนึ่ง ก่อผนังด้วยก้อนดินสี่ด้านประกบกับโครงหลังคาไม้ ใช้เป็นเรือนพำนักของบุตรชายสองคน

สามปีมานี้สกุลหลูอาศัยผลเก็บเกี่ยวจากนาข้าวและขายถังหูลู่จนออมเงินได้ไม่น้อย ปีก่อนทั้งซ่อมแซมเรือนเดิมและสร้างเรือนใหม่เพิ่มหลังหนึ่งยังมีเงินเก็บเหลือเฟือ

อี๋อวี้ผมยาวแล้วไม่ต้องมัดจุกชี้โด่เด่สองข้างยามออกไปไหนมาไหน ทุกคราที่หลูซื่อมีเงินเหลือ มักชอบไปตลาดนัดซื้อของกระจุกกระจิกราคาถูกมาแต่งกายให้บุตรสาว

ยามนี้อี๋อวี้กำลังนั่งเขียนอักษรอยู่ข้างหน้าต่าง เรือนผมรวบขึ้นมุ่นมวยแกละสองข้างเรียบกริบอวดหน้าผากเรียบเนียนโหนกนูน เพราะนางก้มหน้าอยู่ทำให้ปลายเชือกผูกผมสีเหลืองนวลที่มัดเป็นปมผีเสื้อห้อยลงเคลียข้างแก้ม มือเล็กขาวนุ่มจับพู่กันอย่างมั่นคง ลากเส้นไปทีละขีดๆ ตามแบบคัดตัวอักษรเล่มหนึ่งบนโต๊ะ นับแต่ความเป็นอยู่ของครอบครัวดีขึ้น นางจะฝึกคัดลายมือทุกวันจนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

หลังจากบิดข้อมือน้อยๆ ลากพู่กันเขียนเป็นขีดสุดท้าย นางวางมันลงบนด้านข้างแท่นหมึกรูปทรงเรียบๆ จากนั้นยื่นมือไปจับมุมบนของกระดาษทั้งสองข้าง ยกขึ้นมองพินิจแผ่นตัวอักษรบรรจงที่ฝึกคัดเสร็จแล้วของวันนี้ไปพลาง ส่งเสียงอ่านเบาๆ ไปพลาง