ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

อาหญิงหวังชำเลืองหางตามองหวังซื่อในที่สุด นางพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้ายังมีหน้าว่าคนอื่น เจ้าว่ามาสิเมื่อครู่นี้เจ้าทำตัวอย่างไร หากมิใช่เจ้าสอดปากขึ้นไม่ดูตาม้าตาเรือครั้งแล้วครั้งเล่า นางจะตะเพิดพวกเราออกมารึ ก่อนไปข้าบอกกับเจ้าไว้อย่างไร แล้วเจ้ารับปากข้าว่าอย่างไร เฮ้อ หนนี้ข้าต้องขายหน้าผู้คนครั้งใหญ่แล้ว เป็นแม่สื่อจับคู่มานานหลายปีอย่างนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนถือไม้กวาดไล่ จะให้ข้ากล้ำกลืนความโกรธนี้ไว้ได้เช่นไร” กล่าวจบก็หวนคิดถึงท่าทางเด็ดเดี่ยวของหลูซื่อตอนปฏิเสธนาง ใบหน้าที่ผ่อนคลายลงบ้างอย่างไม่ง่ายดายแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นมาอีก

“ใช่เจ้าค่ะ พวกเราจะถูกตีเปล่าๆ ไม่ได้ เมื่อครู่เกิดเรื่องขึ้นฉุกละหุก ข้าไม่ทันตั้งตัว หรือไม่พวกเรากลับไปหานางอีกที”

“เรื่องนี้ไม่รีบ เจ้าบอกอาหญิงมาตามสัตย์จริง หลูซื่อยังส่งข่าวคราวถึงสกุลเดิมกับตระกูลสามีอยู่อีกหรือไม่ เมื่อครู่ข้าเห็นลักษณะท่าทางของนางแล้วนับว่ากินดีอยู่ดี ไฉนหญิงม่ายคนหนึ่งมีความสามารถเพียงนี้ได้”

“ไม่มีนะเจ้าคะ พวกข้าอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันมาแปดเก้าปี เห็นหน้าค่าตากันอยู่ตลอด นางไปมาหาสู่กับญาติพี่น้องที่ไหน ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร พวกนางอยู่กันสี่คนเท่านี้ไม่มีใครอื่นแล้ว”

“เช่นนี้เป็นคนไร้ญาติขาดมิตรจริงๆ เรื่องนี้สำเร็จได้ไม่ยาก ขอเวลาให้ข้าคิดดู…”

อาหญิงหวังพูดจบก็ไม่สนใจหวังซื่อที่จับต้นชนปลายไม่ถูก เพียงค่อยๆ หรี่ตาลงเพ่งมองถ้วยชาที่ส่งควันกรุ่นๆ ในมือ ใบหน้านางเผยแววเหี้ยมเกรียมวาบขึ้น ไม่หลงเหลือร่องรอยอัธยาศัยดีอย่างตอนอยู่ที่สกุลหลูอีกต่อไป จนกระทั่งน้ำชาในถ้วยเย็นชืด นางบอกให้หลี่เสี่ยวเหมยออกไปเฝ้าประตูข้างนอกอย่างระวังรอบคอบ หลังจากประตูปิดสนิท นางหมุนกายไปพูดคุยกับหวังซื่อเสียงเบาๆ

พวกนางหาได้รู้ไม่ว่าหลี่เสี่ยวเหมยซึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอกไม่ไปไหนกำลังยืนชิดอยู่ข้างประตู ลอบฟังพวกนางหารือกันลับๆ โดยไม่ตกหล่นสักคำ

เกือบครึ่งชั่วยามให้หลัง หวังซื่อเปิดประตูเดินยิ้มย่องออกมา นางร้องบอกหลี่เสี่ยวเหมยให้หอบฟืนไปจุดเตาหุงหาอาหาร จนแล้วจนรอดมิได้สังเกตเห็นบุตรสาวที่ก้มศีรษะลงต่ำเพื่อซ่อนใบหน้าที่ซีดเผือดไว้

เรื่องที่อาหลานสกุลหวังมาเป็นแม่สื่อแม่ชักที่เรือนสกุลหลูในวันนั้น ตอนหลังหลูซื่อกำชับอี๋อวี้ไม่ให้เอ่ยกับพี่ชายสองคน หลูจื้อใกล้จะสอบรอมร่อ ต่อให้ไม่มีคำสั่งของมารดา นางก็ไม่นำเรื่องไม่เป็นเรื่องนี้ไปทำให้เขาเสียสมาธิเด็ดขาด ดังนั้นเรื่องไร้สาระน่าขันนี้ถูกปิดบังไว้ไม่ให้เด็กหนุ่มทั้งสองล่วงรู้

หลังจากนั้นจวบจนการสอบระดับมณฑลของหลูจื้อสิ้นสุดลง หวังซื่อกับอาหญิงหวังมิได้มาที่เรือนสกุลหลูอีก หลูซื่อกับอี๋อวี้ซึ่งยังไม่ใคร่จะวางใจนักในทีแรกจึงสลัดเรื่องนี้ทิ้งไปจากหัวชั่วคราว ใจจดใจจ่อเฝ้ารอวันที่ประกาศผลสอบในอำเภอชิงหยาง

วันที่หนึ่งเดือนสองยามอิ๋นสามเค่อ หลูซื่อลุกจากเตียงแต่งตัวเสร็จแล้วไปจุดเตาทำอาหารเช้า ลูกๆ ทั้งสามทยอยตื่นขึ้นทีละคน เมื่อสางผมล้างหน้าเรียบร้อย หลูจวิ้นไปเลี้ยงวัวในลาน หลูจื้อไปทำอาหารแทนมารดา เพื่อให้นางไปหวีผมให้อี๋อวี้