ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

หลายปีก่อนหวังซื่อเคยถูกหลูซื่อไล่ตีด้วยไม้กวาดอันนี้มาก่อน ในใจยังเข็ดขยาดไม่หาย นางมัวแต่จะหลบหลีกจนไม่ทันคิดที่จะตอบโต้ ทำให้อาหญิงหวังที่อยู่ข้างตัวพลอยรับเคราะห์ตามไปด้วย

อี๋อวี้ฟาดไม่กี่ทีก็ทำให้พวกนางตกใจถอยหนีไป ทางฝ่ายหลูซื่อสบช่องว่าง เหลือบตาขึ้นเห็นท่าทางชวนขันของบุตรสาวที่ยกไม้กวาดอันโตที่สูงเกือบเท่าตัวนาง พลันรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง นางร้องเรียกอี๋อวี้ด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย และเหยียดมือข้างหนึ่งไปหา

อี๋อวี้ได้ยินเสียงเรียกของหลูซื่อ นางหันขวับกลับไป ส่ง ‘อาวุธ’ ในมือต่อให้มารดาอย่างรู้ใจกัน

หลูซื่อกระชับสองมือกำด้ามไม้กวาด ในอกพลันบังเกิดความฮึกเหิม นางไม่รอให้สตรีสองนางตรงข้างกำแพงมีเวลาพักหายใจตั้งสติได้ เงื้อไม้กวาดเหวี่ยงเข้าใส่สุดแรง

“ออกไป! พวกเจ้าออกไปให้พ้น!”

อี๋อวี้เห็นมารดาตะเพิดไล่คนไปเหมือนหมูหมากาไก่ ไฟโทสะที่สะกดไว้ตอนซ่อนตัวแอบฟังอยู่ด้านข้างบรรเทาลง นางย่างเท้าสองสามก้าวไปยืนพิงกรอบประตูแลมองภาพด้านนอกพร้อมส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

ยามนี้สองแม่ลูกที่ได้ระบายความโกรธในอกคู่นั้นกำลังเบิกบานสำราญใจเพียงไหนคงไม่ต้องกล่าวถึง อีกด้านหนึ่งหวังซื่อกับอาหญิงหวังถูกคนในหมู่บ้านที่มองเห็นเหตุการณ์พากันชี้นิ้วซุบซิบนินทา พวกนางหน้าม้านวิ่งกลับไปที่เรือนสกุลหลี่

หลี่เสี่ยวเหมยนั่งคิดฟุ้งซ่านอยู่ในเรือนตั้งแต่พวกนางออกไป พอแลเห็นทั้งสองคนกลับมาในสภาพนี้ นอกจากตกใจแล้ว ในอกยังคงหวาดหวั่น ด้วยไม่รู้ว่าความคิดนั้นของคนทั้งสองบรรลุผลหรือไม่ นางคบหาเป็นมิตรกับอี๋อวี้มาสองปี ทั้งได้รับความเอาใจใส่จากหลูซื่ออยู่มาก ย่อมไม่อยากเห็นมารดากับท่านยายของตนสมคบกันให้ร้ายผู้อื่น

หวังซื่อเข้าเรือนมาก็โวยวายเสียงดังว่าโชคร้ายๆ บอกให้หลี่เสี่ยวเหมยออกไปรินน้ำชา แล้วทิ้งตัวลงนั่งโดยไม่นำพาว่าเนื้อตัวเปื้อนฝุ่น ปากยังขมุบขมิบแช่งด่าหลูซื่ออย่างหยาบคาย จนกระทั่งอาหญิงหวังกระแอมไอดังๆ สองครั้ง ถึงรู้ตัวว่าปล่อยให้อีกฝ่ายยืนเก้ออยู่ด้านข้าง นางกุลีกุจอลุกขึ้นไปพยุงอีกฝ่ายมานั่ง

อาหญิงหวังกลับมองค้อนหลานสาววงใหญ่ ครู่หนึ่งต่อมานางรับชาร้อนจากหลี่เสี่ยวเหมยมาดื่มคำหนึ่ง ผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติแล้วนั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดไม่จา

หวังซื่อมิใช่คนเบาปัญญา จึงจับสีหน้าผิดปกติของอาหญิงของตนได้ ยามนี้ได้ดื่มน้ำชาร้อนๆ แล้วสงบอกสงบใจลงไตร่ตรองอย่างละเอียด จริงอยู่ว่าตอนนั้นนางพูดมากไป แต่นางไม่รู้สึกว่าตนเองทำอะไรไม่ถูกต้อง เพียงเห็นว่าล้วนเป็นด้วยหลูซื่อแสดงกิริยาอย่างนั้น นางจึงโมโหจนกล่าววาจาโดยไม่ยั้งคิด

กระนั้นนางรู้นิสัยของอาหญิงคนนี้ดี แม้ใบหน้าดูเป็นมิตรเจ็ดส่วน แต่แท้จริงแล้วเป็นพวกที่ไม่ยอมเสียเปรียบใคร หวั่นใจว่าตนเองจะโดนต่อว่าต่อขานเพราะเรื่องในวันนี้ไปด้วย นางรีบหยุดความคิดลงแล้วพูดเสียงอ่อนหวาน

“อาหญิง ท่านไม่เป็นอะไรกระมัง เมื่อครู่นี้นางหญิงเสียสตินั่นตีท่านเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

อาหญิงหวังไม่มองหน้านางสักแวบเดียว นับประสาอะไรกับกล่าวตอบ หวังซื่อกลับไม่รู้ความคิดอีกฝ่าย ยังพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “อาหญิง ท่านอย่ามีน้ำโหเลย เรื่องวันนี้ต้อง…ต้องโทษข้าคนเดียว อยากจะเอาชนะคะคานโดยไม่ดูเวล่ำเวลา แต่ข้าเห็นท่าทางเหิมเกริมของนางแล้วโมโหจนเหลืออด…หรือไม่…หรือไม่ข้าไปที่นั่นพูดกับนางให้เข้าใจอีกที”