ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

ลางสังหรณ์ในใจอาหญิงหวังเป็นจริงในที่สุด ใบหน้านางไร้รอยยิ้มฝืดเฝื่อนเฉกเมื่อครู่นี้เพราะความตื่นตะลึงระคนงุนงง ก่อนจะมา นางนึกว่าตนเองคิดอ่านวางแผนอะไรๆ ไว้หมดแล้ว คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหลังหลูซื่อรู้จุดประสงค์ที่ตนมาอย่างชัดแจ้งจะปฏิเสธเสียงแข็งแบบนี้ เพราะนี่เป็นโอกาสที่จะได้เป็นถึงฮูหยินของนายตำบล สตรีอ่อนแอไร้ที่พึ่งตรงหน้ากลับปฏิเสธหรือนี่!

ด้านหวังซื่อเห็นหลูซื่อชักสีหน้าก็นั่งไม่ติดอีก นางลืมเลือนเป้าหมายในการมาคราวนี้ไปจนสิ้น ลุกขึ้นยืนบนเสื่อก้มลงมองหลูซื่อพร้อมพูด “ฮึ! จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทำไม ใช่ว่าต้องเป็นเจ้าเสมอไป ถึงจะบอกว่าชะตาแปดอักษรสมพงศ์กัน แต่หญิงม่ายลูกติดเยี่ยงเจ้าจะเป็นฮูหยินนายตำบลได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”

อาหญิงหวังที่ยังตื่นตะลึงอยู่ได้ยินหวังซื่ออ้าปากพูดก็รู้ว่าไม่ได้การแล้ว ประกอบกับเห็นสีหน้าหวังซื่อบึ้งตึงเต็มที นางจึงลุกลนยื่นมือไปดึงตัวหวังซื่ออีกคำรบหนึ่ง ไม่คาดว่าหลานสาวจะปากไวยิ่งขึ้น “อาหญิง ท่านไม่ต้องห้ามข้าแล้ว ปล่อยให้ข้าพูดจนจบ หาไม่แล้วนางจะนึกว่าตนเองมีค่าหายากเสียเหลือเกิน ถ้ามิใช่เห็นแก่ที่มีลูกได้ ถึงคิดจะให้นางมีบุตรชายให้ท่านนายตำบลสักคนล่ะก็ ไหนเลยมีความจำเป็นต้องหาคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าพรรค์นี้ด้วย!”

ถ้อยคำนี้ระคายหูถึงที่สุด ด้วยพาดพิงไปถึงความบริสุทธิ์ของสตรี หวังซื่อพูดจบไม่ทันไรก็มีเสียงสองเสียงดังขึ้นในเวลาเดียวกัน

“กุ้ยเซียง!”

“ไสหัวออกไป!”

อาหญิงหวังกับหลูซื่อตะโกนขึ้นพร้อมกัน คนหนึ่งทำหน้าขัดเคือง คนหนึ่งทำหน้าโกรธเกรี้ยว

หลูซื่อตะโกนจบ ไม่รอดูปฏิกิริยาของพวกนางอีก ยื่นมือไปผลักทั้งสองคน หมายขับไล่ออกไปจากเรือน

หวังซื่อเห็นอีกฝ่ายลงไม้ลงมือก็ไม่ยอมเสียเปรียบเป็นธรรมดา นางโต้กลับด้วยการยึดข้อมือข้างหนึ่งของหลูซื่อที่เอื้อมมาไว้ แล้วเริ่มวิวาทกันขึ้น โดยมีตัวอาหญิงหวังติดคาอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่

อี๋อวี้ที่ลอบเงี่ยหูฟังอยู่ในห้องครัวโดยตลอดวิ่งทะยานออกมาตั้งแต่ได้ยินมารดาตะเบ็งเสียงดังแล้ว นางฉวยจังหวะที่ทั้งสามยังยื้อยุดฉุดกระชากกัน ถือไม้กวาดอันใหญ่สูงเท่าตัวคนจากในลานวิ่งย้อนกลับมา

พอย่างเท้าเข้าในเรือน นางเงื้อไม้กวาดหวดเข้ากลางหลังของหวังซื่อกับอาหญิงหวังสองคน ปากก็ร้องตะโกนไปด้วย “อย่ารังแกท่านแม่ข้านะ!” หากมือนางกลับไม่ผ่อนแรงลงเลย แม้จะพูดว่านางเป็นแค่เด็กน้อยใกล้ย่างเก้าขวบ แต่ได้เปรียบที่ด้ามไม้กวาดยาวพอ ขนไม้กวาดแข็งพอ โดนตีแล้วไม่เจ็บนั้นเป็นไปไม่ได้