ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 18

เขากับนางยืนเงียบๆ มองออกไปที่ไกลๆ อยู่ข้างหน้าต่างเช่นนี้ สูดอากาศสดชื่นของอรุณรุ่ง ดื่มด่ำกับความสุขสงบที่พบไม่บ่อยนัก ครู่ใหญ่ต่อมา หลี่ไท่ถึงเปล่งเสียงพูด

“บางทีเหยาอีตี๋อาจไปหาเจ้าอีก ข้าจะเพิ่มกำลังคนไว้ข้างกายเจ้า แต่เจ้าเองก็ต้องระวังระไวไว้ด้วย”

ยามเช้าที่สดชื่นและสุขสงบอย่างหาได้ยากนี้ถูกทำลายลงเพราะนามคนผู้หนึ่ง อี๋อวี้ขมวดคิ้วหันไปมองหลี่ไท่ นางสองจิตสองใจชั่วครู่ก่อนเบือนหน้ากลับ

“คิดจะพูดอะไร”

“อืม…ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”

“เจ้าแปลกใจว่าเพราะเหตุใดเขาถึงตามติดเจ้า”

พอเขาเดาใจนางถูก อี๋อวี้หันศีรษะมาอย่างหลากใจ พลางยกมือจับติ่งหูและเอ่ยเสียงค่อย “ข้าแปลกใจอย่างมาก เขาอุตส่าห์ดั้นด้นทางไกลนับพันลี้จากแดนสู่จงมาถึงฉางอัน เพื่อหาเรื่องข้าหรือเจ้าคะ ครั้งนั้นอยู่ที่เขาต้าหมั่ง แม้ว่าข้าเคยล่วงเกินเขา แต่เขาก็เป็นตัวการทำให้ข้าต้องลำบากไม่น้อยเหมือนกัน หาใช่ความแค้นลึกล้ำใหญ่หลวง เขาทำแบบนี้มุ่งหมายสิ่งใดกันแน่”

“เขาเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย ทำอะไรผิดผู้ผิดคน เจ้าไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดไปหยั่งเดาจิตใจเขา ระแวดระวังเพิ่มขึ้นเท่านั้นเป็นพอ”

อี๋อวี้ฟังคำพูดของหลี่ไท่ซึ่งแสดงถึงความเข้าใจต่อเหยาอีตี๋ผู้นี้แล้ว นางนึกไปถึงความคิดเห็นของเหยาอีตี๋ต่อหลี่ไท่ตอนฝนตกวันนั้นซ้ำอีกคราแล้วอดนึกขันไม่ได้ ทีแรกนางไม่ใคร่ชมชอบการกระทำของเหยาอีตี๋ ทว่าคนผู้นี้เติบใหญ่มาพร้อมกับหลี่ไท่ในป้อมปราสาทแดงอย่างแท้จริง บางทีพวกเขาอาจไม่นับเป็นสหาย แต่กลับรู้นิสัยกันและกันดียิ่ง

เมื่อคิดไปเช่นนี้ อี๋อวี้ปล่อยวางเรื่องของเหยาอีตี๋ได้มาก นางพยักหน้าตอบรับ “ท่านวางใจได้ หากพบกับเขาอีก ข้าจะระวังตัวให้ดีเจ้าค่ะ”

ดวงหน้าของหลี่ไท่อ่อนละมุนลง คล้ายว่าพึงพอใจที่อี๋อวี้ว่านอนสอนง่าย เขาไพล่ไปเอ่ยถามอีกเรื่องหนึ่งฉับพลัน “ตราประทับที่ข้าให้เจ้าไว้เล่า”

อี๋อวี้เอามือวางทาบตรงเอวตามความเคยชิน พอพบแต่ความว่างเปล่า นางก้มมองอาภรณ์ลำลองบนตัวแล้วกล่าวอธิบายกับเขา “ใส่ไว้ในถุงผ้าปักเจ้าค่ะ เมื่อเช้าผลัดชุดแล้วลืมพกมาด้วย”

หลี่ไท่เห็นอากัปกิริยาของหญิงสาวแล้วรู้ว่านางเก็บตราหยกชิ้นนั้นติดตัว จึงไม่ย้ำเตือนนางอีกว่า ‘อย่าทำหาย’ เขากล่าวต่อว่า “ก่อนงานเสกสมรส ข้าไม่สะดวกจะไปเยี่ยมเจ้าอีก ถ้ามีเรื่องด่วนก็ส่งคนใกล้ตัวถือตราประทับมาหาข้า”

อี๋อวี้ใช้ความคิดเล็กน้อยก็รู้ว่าที่เขาตั้งใจพูดเตือนแบบนี้ ด้วยกลัวจะเกิดเรื่องซ้ำรอยเดิมกับคราวก่อนที่นางล้มป่วยแล้วหาเขาไม่พบ นางคิดคำนึงว่าอีกแค่หกเจ็ดวันเขากับนางจะเข้าพิธีมงคลกัน เขายังกำชับกำชาเป็นพิเศษแบบนี้ก็อิ่มอกอิ่มใจเป็นอันมาก