ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 18

อี๋อวี้ผงกศีรษะรับด้วยรอยยิ้มละไมก่อน แต่ครั้นคิดกลับอีกทีว่าจะไม่ได้เจอหน้าเขาตั้งหลายวัน ในใจก็อดอาลัยอาวรณ์ไม่ได้ นิ้วมือของนางที่จับซี่หน้าต่างไว้ขยับไปมา ก่อนจะปล่อยมือข้างหนึ่งแล้วค่อยๆ คืบไปใกล้ชายแขนเสื้อเขาอย่างงุ่มง่ามเชื่องช้า หลังจากเกี่ยวนิ้วมือของชายหนุ่มได้แล้วกลับถูกเขาชิงตัดหน้าเป็นฝ่ายกุมกระชับมือที่เล็กกว่ามากของนางไว้แน่นๆ ก่อน นางเม้มปากยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ความเก้อกระดากที่ค้างคาจากเมื่อคืนสลายหายไปทันใด ก่อนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้และกล่าวโพล่งขึ้น

“บางคราลองคิดดูแล้ว รู้สึกจริงๆ ว่าเรื่องราวบนโลกยากคาดเดานะเจ้าคะ”

“หือ?”

“ในครั้งนั้นได้รับความช่วยเหลือจากท่านที่สู่จง จะอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าวันหนึ่งข้ากับท่านจะได้…” อี๋อวี้ขัดเขินเกินกว่าจะกล่าวให้จบความ จึงกระแอมไอให้คอโล่งแล้วหันหน้าไปกะพริบตาปริบๆ กับเขา “ข้าคิดอยู่ว่าถ้าตอนนั้นท่านมิได้ช่วยพวกข้าไว้ที่ชายป่า ตอนนี้ข้ากับท่านอาจจะยังไม่รู้จักกัน”

“ข้อสมมติพรรค์นี้ไม่มีวันเกิดขึ้น” หลี่ไท่คัดค้านคำพูดของนางเสียงเรียบ “วันเกิดของเกาหยาง งานเลี้ยงฉลองวันจงชิวที่วังเว่ยอ๋อง งานประชันศาสตร์ห้าสำนัก…นอกจากครั้งนั้น เจ้าข้ามีโอกาสรู้จักกันมากมาย แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น”

“เอ่อ…” อี๋อวี้ถูกเขาแย้งเช่นนี้แม้นอ้าปากจะเถียงก็เถียงไม่ออก นางคิดทบทวนช่วงเวลาที่เขากับนางได้พานพบรู้จักและแยกห่างจากกันสลับกันไป เรียกได้ว่าพัวพันซับซ้อนยุ่งเหยิงจนแยกไม่ออกตัดไม่ขาด จึงได้แต่เอ่ยอย่างจนวาจา “ดูเหมือนเป็นเช่นนั้นจริงๆ เจ้าค่ะ”

“กลับไปแล้วพักผ่อนให้มากๆ อย่าคิดฟุ้งซ่าน” หลี่ไท่เอียงคอมองเรือนร่างใต้เสื้อคลุมที่ดูผ่ายผอมเหลือเกิน พลางหวนประหวัดถึงความรู้สึกตอนกอดนางเมื่อคืน เขามุ่นหัวคิ้วกล่าวว่า “อีกสองวันเปลี่ยนตำรับยาแล้วอย่าเอาแต่กินอาหารมังสวิรัติ สมควรกินเนื้อสัตว์บ้าง เจ้าผอมบางเกินไป แบบนี้ไม่ดี”

อี๋อวี้ไม่ทันตั้งตัวว่าจะได้ยินเขาเอ่ยคำนี้ขึ้นมาจึงพาให้จิตใจห่อเหี่ยวลงกะทันหัน นางยังจดจำถ้อยคำหนึ่งเมื่อสองปีก่อนมาจนบัดนี้ พอเขาพูดซ้ำอีกที นางก็นึกว่าเขาชมชอบพวกสตรีอวบอิ่มและติติงว่าตนผอมไปดุจเดิม หญิงสาวลอบขบกรามแน่น ข่มใจไม่ถลึงตาใส่เขา กล่าวตอบเพียงว่า

“ข้าทราบแล้ว ท่านอ๋องเองก็ต้องระวังสุขภาพให้ดี ข้าเห็นในตำราเขียนไว้ว่าดื่มสุรามากเกินไป พอย่างเข้าวัยกลางคนจะหัวล้าน นอนดึกจนเป็นนิสัย นานวันเข้าจะมีรอยตีนกา กินแต่เนื้อไม่กินผัก ล่วงเข้าวัยชราฟันฟางหลุดร่วงต้องทนอดอยากปากแห้ง ถ้าอยากแข็งแรงอายุยืนยาว ได้รับผลดีในบั้นปลายชีวิต ต้องดื่มสุราน้อยลง นอนเร็วตื่นเช้า กินอาหารมังสวิรัติมากๆ เป็นการดี…ได้เวลาแล้ว ท่านสมควรออกจากที่นี่แล้ว ข้าดื่มยาเสร็จนอนพักครู่หนึ่งก็จะกลับตำบลหลงเฉวียน ตอนเที่ยงท่านอย่าลืมกินอาหารนะเจ้าคะ” ว่าแล้วนางก็แสดงคารวะอย่างขอไปที จากนั้นเดินนวยนาดไปถึงหน้าประตูแล้วเหลียวหลังมามองเขาซ้ำอีกที ถึงซุกมือเข้าแขนเสื้อย่ำเท้าก้าวสั้นๆ ลงบันไดไป

“ปากคมปากกล้าไม่เปลี่ยน” หลี่ไท่พ่นลมหายใจเบาๆ เฮือกหนึ่งแล้วหมุนกายออกเดินไป เมื่อครู่โดนนางตำหนิทางอ้อม ไยเขาจะฟังไม่ออก มาตรว่าคำพูดคำจาของนางแฝงความห่วงใย แต่ยากจะปกปิดร่องรอยไม่พึงใจในนั้นได้ ชายหนุ่มหาได้รู้ไม่ว่าตนเป็นฝ่ายพูดผิดหูจี้ใจดำนางก่อน