ทดลองอ่าน ปีศาจจิ้งจอกอย่ามาลวง บทที่ 4

จิ้นเสวียนซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งกลับมิได้เบาใจขนาดนั้น

เขาเจาะโลหิตนางมาทำพิธี ใช้อาคมเสริมแรงผนึก หลังจากทำพิธีเสร็จสิ้นเขาก็แวะไปดูสตรีผู้นั้น นางยังคงจ้องมองเขาด้วยนัยน์ตาคู่งาม ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าอรชรชดช้อย ยังคงเหมือนดั่งสตรีธรรมดาทั่วไป มองดูอยู่เนิ่นนานก็ยังไม่เห็นนางเผยหางจิ้งจอกออกมา

เขาใช้วิชาเบญจธาตุทั้งหมดแต่ก็ยังไม่อาจบีบให้นางปีศาจปรากฏโฉมออกมาได้ หางที่โผล่ออกมาราวกับดอกถานฮวาผลิบานเมื่อคราวก่อนคล้ายกับเป็นเพียงความเข้าใจผิดของเขาเท่านั้น

จิ้นเสวียนเดินไปมาอยู่ในห้องโถงหลัก นางปีศาจยากจะกำราบ ทำให้เขาปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นอย่างยิ่ง จับปีศาจมาหลายปี เขาไม่เคยพบเจอปีศาจตนไหนที่รับมือยากเช่นนี้มาก่อนเลย

เขานั่งลงตรงหน้าโต๊ะ ใช้นิ้วชี้เคาะผิวโต๊ะพลางคิดตรึกตรอง หลังครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะก็เดินออกไปเรียกลูกศิษย์คนหนึ่งเข้ามา

“ไปเรียกจิ้งเหลยมา”

พอลูกศิษย์ที่อยู่นอกประตูได้รับคำสั่งก็หันกายเดินออกไปหาศิษย์พี่รอง ครู่หนึ่งผ่านไปจิ้งเหลยก็ก้าวเข้ามาภายในเรือน

“อาจารย์”

“ปิดประตูแล้วเดินเข้ามาข้างใน” จิ้นเสวียนทิ้งวาจาเอาไว้แล้วหมุนกายเดินเข้าไปที่เรือนชั้นใน

กระทั่งจิ้งเหลยเดินตามเข้ามา เขาก็ชี้ไปยังขวดยาที่อยู่บนโต๊ะ

“เจ้าหาโอกาสเหมาะๆ เทยาที่อยู่ในขวดใบนี้ใส่ในกาน้ำชาของสตรีคนนั้นเสีย”

จิ้งเหลยหยิบขวดยาขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“อาจารย์ นี่คือยาลวงปีศาจ?”

“ถูกต้อง”

ยาลวงปีศาจ…เป็นยาสะกดวิญญาณที่ปรุงขึ้นให้กับปีศาจโดยเฉพาะ พอปีศาจกินเข้าไปก็จะสามารถทำให้ปีศาจมารร้ายสูญเสียสัญชาตญาณเดิม จิตใจโดนบังคับควบคุม

นักพรตหลายคนปรุงยานี้ขึ้นมาหลักๆ เพื่อใช้กับปีศาจร้ายที่กำราบยาก และอาศัยยานี้ควบคุมปีศาจเพื่อเอามาเป็นทาสรับใช้ตน

ในบรรดาศิษย์สองคนที่จิ้นเสวียนหลอกเข้าสำนักมาในตอนแรกสุด ศิษย์คนโตจิ้งเฟิงเป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา เล่าเรียนวิชาเวท เรียนวาดยันต์ หรือท่องคาถาก็ล้วนขยันเป็นที่สุด สั่งให้เขาท่องจากหน้าไปหลัง เขาจะไม่มีทางท่องจากหลังไปหน้าแน่นอน เรียนมาอย่างไรก็ปฏิบัติตามนั้น

ทว่าศิษย์คนรองจิ้งเหลยนั้นมีปฏิภาณไหวพริบดีเลิศ หากลงโทษให้เขาคัดตำราคาถาทั้งเล่ม เขาก็จะใช้คาถาในตำราสร้างมนุษย์กระดาษคนหนึ่งออกมาช่วยเขาคัดตำราทั้งเล่ม พอเรียนเป็นปุ๊บก็เอามาใช้ประโยชน์ทันที

ด้วยเหตุนี้เรื่องวางยานี่สั่งให้จิ้งเหลยศิษย์คนรองไปทำจะเหมาะสมที่สุด

จิ้งเหลยจ้องมองขวดยา ในดวงตาเปล่งประกายแพรวพราวระยิบระยับ ต่อมาก็มองดูรอยข่วนบนใบหน้าของอาจารย์ จากนั้นก็นึกถึงบทสนทนาในหมู่ลูกศิษย์ในระยะนี้ขึ้นมา

ทุกคนล้วนพูดว่าอาจารย์ดูเหมือนเกรงขามน่าหวาดหวั่น แต่จริงๆ แล้วกลับเป็นคนกลัวภรรยา ทีแรกถูกอาจารย์หญิงตบหน้าเข้าหนึ่งฉาด ต่อมาก็ถูกอาจารย์หญิงข่วนจนหน้าเป็นแผลอีก

มีลูกศิษย์บางคนเข้าใจเรื่องระหว่างชายหญิง จึงหัวเราะหึๆ พร้อมกล่าวว่าอาจารย์ขอร่วมรักไม่สำเร็จ ถูกอาจารย์หญิงปฏิเสธ ดังนั้นจึงเอาแต่ตีหน้าเหม็นบูดทั้งวี่ทั้งวัน ความปรารถนาไม่ได้รับการตอบสนองเติมเต็ม!

จิ้งเหลยที่รู้ความจริงได้ยินแล้วก็เกือบจะหัวเราะจนช้ำใน เขารู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้หาใช่ความจริงไม่ แต่ก็แปลกใจเช่นกันว่าเหตุใดอาจารย์ถึงจัดการนางปีศาจตนนั้นไม่ได้เสียที ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจารย์จะเอาจริงเสียแล้ว

“พอให้นางกินลงไปแล้วก็จงพาตัวนางมาที่ห้องลับเสีย” จิ้นเสวียนพูด

“ศิษย์น้อมรับคำสั่งขอรับ” จิ้งเหลยเก็บขวดยาไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะหันตัวเดินออกไปจากเรือน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 28 มี.ค. 65 เวลา 12.00 น.