ทดลองอ่าน ปีศาจจิ้งจอกอย่ามาลวง บทที่ 4

“อาจารย์ ท่านบอกว่าลูกผู้ชายแค่ปราบปีศาจเท่านั้น จะไม่รังแกอิสตรี…” จิ้งเฟิงยังมิทันจะพุ่งเข้าไป ประตูเรือนก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

เมื่อเห็นอาจารย์เดินออกมาจิ้งเฟิงก็อึ้งงันไปทั้งร่าง เพราะว่าบนใบหน้าอาจารย์มีรอยข่วนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย ทำให้เขาเห็นแล้วตกตะลึงจนอ้าปากค้าง กระทั่งสายตาคมปลาบของอาจารย์พุ่งเข้าใส่ เขาถึงสะดุ้งเฮือกในทันใด

“เฝ้าดูนางเอาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้หนีไปได้” จิ้นเสวียนออกคำสั่งเสียงเคร่งขรึม แล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าคล้ำเขียวโดยไม่รอให้เขาตอบกลับ

เขามองส่งเงาร่างของอาจารย์เดินจากไป นิ่งเหม่ออยู่พักใหญ่ๆ กว่าจะได้สติกลับคืนมา เขารีบร้อนเดินเข้าไปในเรือน จากนั้นก็เห็นเหยาเหนียงนั่งอยู่ตรงขอบเตียงด้วยขอบตาที่แดงก่ำ เส้นผมและเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ยุ่งเหยิงทำให้หัวใจของเขาพลันสะดุด

“นาง…นางยังดีอยู่หรือไม่” เขาเอ่ยถามอาเจียวซึ่งยุ่งอยู่กับการปลอบประโลมอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง

อาเจียวถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย “อาจารย์เจ้ารังแกเหยาเหนียง!”

หัวใจของจิ้งเฟิงยิ่งทวีความหวาดหวั่น เอ่ยปฏิเสธเสียงดังลั่น “เป็นไปไม่ได้!”

“เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้ ในห้องเสียงดังเอะอะขนาดนั้น เจ้าหูหนวกหรือไร”

จิ้งเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “อาจารย์ข้าอาจจะเจ้าเล่ห์ กลับกลอก หัวรั้น ซ้ำยังชอบเล่นงานคนอื่น แต่ว่าเขาไม่มีทางรังแกสตรีแน่นอน!”

เหยาเหนียงชะงักงัน หันหน้ากลับไปมองจิ้งเฟิงแวบหนึ่ง นี่เขากำลังแก้ตัวแทนอาจารย์ หรือว่ากำลังช่วยด่าอาจารย์อยู่หนอ

อาเจียวแค่นเสียงฮึหนักๆ หนึ่งที “อาจารย์ของเจ้ากดเหยาเหนียงเอาไว้กับเตียง ทำให้นางเลือดออก นี่มิใช่รังแกสตรีแล้วมันคืออะไร”

เหยาเหนียงชะงักนิ่งไปอีกครา มองอาเจียวปราดหนึ่ง ไฉนคำพูดนี้ถึงฟังดูแปลกพิกลอยู่นิดๆ เล่า

จิ้งเฟิงอ้าปากค้าง ท่าทางราวกับแตกตื่นตกใจอย่างหาใดเปรียบมิได้ เขานิ่งเงียบไปพักหนึ่งกว่าจะเอ่ยขึ้นอย่างอึกๆ อักๆ ว่า “ข้าคิดว่า…อาจารย์เพิ่งจะเคยเป็นครั้งแรก…ก็เลยเผลอทำรุนแรงไปหน่อย…”

อาเจียวตบโต๊ะ “ครั้งแรกแล้วอย่างไรเล่า! หรือว่าเขายังจะอยากทำเป็นครั้งที่สองอีก?!”

ในที่สุดเหยาเหนียงก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว รีบเอ่ยแทรกว่า “ที่เขาทำร้ายคือนิ้วของข้า!”

จิ้งเฟิงนิ่งไป แล้วสาวเท้าอาดๆ เข้าไปดู จึงเห็นว่าบนนิ้วชี้นางมีบาดแผลเล็กๆ ไม่ถึงหนึ่งชุ่นอยู่ ยามนี้เขาถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งด้วยความกระจ่างแจ้ง

“ไม่ต้องกลัวๆ อาจารย์แค่เจาะเลือดนางไปหยดเดียวเท่านั้น”

อาเจียวมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย “เจาะเลือดไปทำอันใด”

“เบื้องลึกเรื่องนี้แฝงด้วยศาสตร์ความรู้มากมายเชียวล่ะ” จิ้งเฟิงเป็นลูกศิษย์ที่ดีซึ่งขยันเล่าเรียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อาเจียวที่ไม่ค่อยจะสนใจเขาสักเท่าไรนักอุตส่าห์ขอคำชี้แนะจากเขาอย่างหาได้ยากยิ่ง เขาจึงรีบอธิบายความล้ำลึกของศาสตร์แห่งลัทธิเต๋าให้ฟังอย่างกระตือรือร้น

ทีแรกจิ้งเฟิงถูกส่งให้มาคอยสอดแนมจับตาดูเหยาเหนียง แต่ว่าตลอดหลายวันมานี้ที่ได้อยู่ร่วมกัน เขากลับสนิทสนมเข้ากับพวกนางได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ถ้าหากมิได้เห็นด้วยตาตนเอง จิ้งเฟิงเองก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าที่แท้ปีศาจจิ้งจอกก็รู้จักตอบแทนบุญคุณ ไม่ใช่ว่าปีศาจทุกตนล้วนเลวร้ายอย่างที่ผู้คนเล่าอ้างกันเสียหน่อย แม้นอาเจียวจะชอบดุร้ายใส่เขาอยู่ร่ำไป แต่ก็ไม่เคยทำร้ายเขาแม้แต่ปลายนิ้ว นอกจากนั้นร่างกลม ดวงตาใสแป๋ว รวมถึงหางฟูฟ่องของมันยามแปลงร่างเป็นลูกจิ้งจอกล้วนทำให้นิ้วมือของเขาคันยุบยิบ อยากจะลองลูบคลำดูเสียเหลือเกิน

แต่น่าเสียดายที่หลังจากอาเจียวให้เขาลูบแค่ครั้งเดียวก็ไม่ยอมให้เขาแตะต้องอีกเลย จึงทำได้เพียงมองตาละห้อยอยู่อีกด้าน ดูมันซุกไซ้ออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเหยาเหนียงด้วยความอิจฉาตาร้อน

หลังจากเหยาเหนียงได้ฟังคำอธิบายจากจิ้งเฟิงแล้วรู้ว่าที่นักพรตจิ้นเสวียนเจาะโลหิตนางไปก็เพราะต้องการนำมาใช้ทำพิธีลงอาคม นางจึงอกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดทั้งวัน กระสับกระส่ายไม่เป็นสุข

หนึ่งวันผ่านไปนางยังคงปลอดภัยไร้อันตราย เหยาเหนียงไม่เห็นว่าร่างกายของตนเองมีตรงไหนผิดปกติจึงค่อยๆ เบาใจลง