ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 97

ฉินหลิงเซียวรู้วิธีการใช้ลูกแก้วปีศาจ จึงนั่งขัดสมาธิส่งลูกแก้วปีศาจลูกนั้นเข้าสู่ร่างกายของบิดาในทันที แล้วชักนำลูกแก้วปีศาจลูกนั้นให้เคลื่อนไปทั่วร่างกาย

ฉินเฮ่อเดิมก็เป็นคนสำนักภูตผี เขาจึงตอบรับกับฤทธิ์มารได้ดีมาก ไม่นานผิวหนังเหี่ยวย่นก็ยืดตัวออกกลายเป็นคนหนุ่มอายุสามสิบปีในทันใด

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าตื่นเต้นยินดี “หลิงเซียว ข้า…ข้ารู้สึกว่าตบะบำเพ็ญเพียรของข้าเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาก!”

เมื่อฉินหลิงเซียวเห็นว่าลูกแก้วปีศาจได้ผลก็รู้สึกราวยกภูเขาออกจากอก

แม่นางฝูยิ้มมองสองพ่อลูก “ข้าบอกแล้วว่าลูกแก้วปีศาจนี้มีที่มาไม่ธรรมดา ย่อมได้ผลเป็นเท่าทวีคูณ…เป็นอย่างไรเล่า อีกสองท่านใครจะเป็นฝ่ายพนันก่อนเจ้าคะ”

เยี่ยอี้ยิ้มกล่าวว่า “รูปสลักมีเพียงหนึ่ง แต่พวกเราทั้งสองคนต่างต้องการ หากใครชนะก่อน อีกคนหนึ่งไม่เท่ากับว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มพนันหรอกหรือ แล้วจะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร”

แม่นางฝูพยักหน้า “มหาเทพองค์นี้กล่าวได้มีเหตุผล เช่นนั้นพวกเราควรจะพนันกันอย่างไรให้ยุติธรรมเล่า”

เยี่ยอี้ชี้ไปที่เว่ยเจี๋ย “ข้าจะพนันกับเขา ให้ทั้งสองคนเขย่าพร้อมกัน ผู้ใดได้แต้มมากกว่า ผู้นั้นก็จะได้รางวัลไป” เขากล่าวกับเว่ยเจี๋ยโดยตรงว่า “เว่ยเจี๋ย เจ้ากล้าหรือไม่”

สมแล้วที่ต้งยวนเป็นมหาเทพจอมเจ้าเล่ห์ สมองคิดไวกว่าคนธรรมดาทั่วไป เขาตัดเจ้ามืออย่างแม่นางฝูออกแล้วพนันกับเว่ยเจี๋ยโดยตรง เขาซึ่งเป็นมหาเทพย่อมมีโอกาสที่จะชนะมากกว่า

ถึงอย่างไรพลังบารมีเทพของเว่ยเจี๋ยก็แหลกสลายไปแล้ว ไม่เหมือนพลังบารมีเทพของต้งยวนที่เพียงได้รับการกระทบกระเทือนเท่านั้น

ในขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น สายตางดงามของเยี่ยอี้เต็มไปด้วยการท้าทาย หากเว่ยเจี๋ยไม่กล้ารับคำท้า เขาจะต้องกล่าววาจาเย้ยหยันอย่างแน่นอน

บุรุษต่อให้กลายเป็นเทพไปแล้วก็ยังมีนิสัยชอบเอาชนะคะคานกันอย่างมากอยู่วันยังค่ำ!

เว่ยเจี๋ยหัวเราะเสียงเย็นชา ไม่ได้สนใจชุยเสียวเสี่ยวที่กำลังดึงแขนเสื้อของเขา แล้วรับคำท้าทันทีโดยไม่ลังเล

ชุยเสียวเสี่ยวโมโหจนทุบกำปั้นลงบนแผ่นหลังเขาอย่างแรงถึงสองครั้ง

ในเวลานี้แม่นางฝูกลับกล่าวว่า “พวกท่านเปลี่ยนกติกา ต้องการพนันกันเอง เช่นนั้นของเดิมพันก็ต้องยิ่งสูงค่ามากขึ้นสักหน่อย สำหรับพวกท่านทั้งสองแล้ว ตบะบำเพ็ญเพียรมิใช่ของมีค่าสำคัญอะไร…ดังนั้นครั้งนี้พวกท่านต้องเดิมพันด้วยชีวิต!”

เมื่อกล่าวคำพูดนี้ออกมา เว่ยเจี๋ยและเยี่ยอี้ก็พลันหรี่เปลือกตาลงโดยพร้อมเพรียงกัน

แม่นางฝูมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าทั้งสองคนนี้อยากจะครอบครองรูปสลักให้ได้ จึงยิ้มกล่าวแฝงความนัยว่า “หากเดิมพันไม่ใหญ่สักหน่อย แล้วจะสาแก่ใจได้อย่างไรเล่า ผู้ที่ชนะจะขว้างหินก้อนเดียวได้นกสองตัว สามารถครอบครองรูปสลักที่ปรารถนาแม้ยามนอนหลับฝัน ซ้ำยังสามารถกำจัดศัตรูคู่แค้นโดยที่โลหิตไม่เปื้อนมือ ข้อแลกเปลี่ยนเช่นนี้คุ้มค่าจริงๆ มิใช่หรือ! เป็นอย่างไรเล่า ท่านทั้งสองเกิดกลัว คิดจะเปลี่ยนใจหรือ”

เว่ยเจี๋ยและเยี่ยอี้มองตาของอีกฝ่ายราวกับรอให้อีกคนเป็นผู้กลับคำ ทว่าจนท้ายที่สุดก็ไม่มีผู้ใดยอมเสียหน้าเป็นฝ่ายถอยออกไปก่อน

สุดท้ายเยี่ยอี้หัวเราะกล่าวว่า “เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่กล้ารึ เว่ยเจี๋ย อย่าทำให้ข้าต้องดูถูกเจ้าเลย!”

เว่ยเจี๋ยแค่นเสียงเย็นชา กล่าวเรียบๆ ว่า “ในเมื่อเจ้ากล้าพนัน เช่นนั้นก็ลงเดิมพันก่อนสิ”

แม่นางฝูหยิบสมุดที่สามารถดูดโลหิตมนุษย์ออกมาให้ทั้งสองลงนามเดิมพัน