ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 97

ฉินหลิงเซียวเห็นดังนั้นดวงตาก็มีความยินดีบางเบา…ชาตินี้เว่ยเจี๋ยมิใช่คู่แค้นที่สังหารบิดาของเขา

ต่อให้เขามีความสามารถมากพอที่จะสังหารเว่ยเจี๋ยก็มิอาจหาข้ออ้างที่จะลงมือได้

ทว่าบัดนี้เว่ยเจี๋ยจะต้องตายเพราะการพนัน นั่นก็ต้องโทษตัวอีกฝ่ายเอง มิอาจโทษผู้อื่นได้เลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉินหลิงเซียวก็เงยหน้าหันไปมองชุยเสียวเสี่ยว

ในเวลานี้ชุยเสียวเสี่ยวราวกับกำลังยอมจำนน นางเช็ดน้ำตา ขอบตาแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าไฝสีแดงที่หางตานั้นแดงสดราวกับจะหยดลงมา น่าสงสารยิ่งนัก

หากเว่ยเจี๋ยตายไป นางก็คงร้องไห้ยกใหญ่ แต่สุดท้ายจะไม่ต้องลำบากเพราะจอมมารผู้นั้นอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉินหลิงเซียวก็เอ่ยกับชุยเสียวเสี่ยวอย่างอดไม่ได้ “รอให้มหาเทพต้งยวนได้รูปสลักไป ก็ย่อมย้อนเวลาส่งข้ากับเจ้ากลับไปที่ห้วงเวลาของพวกเรา…คนและเรื่องราวที่นี่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจ้าเลยสักนิด ไม่จำเป็นจะต้องอาลัยอาวรณ์…”

เขากล่าวไม่ทันจบ ใบหน้าด้านข้างก็ถูกฟาดเข้าอย่างแรง

เว่ยเจี๋ยดึงมือกลับมา กล่าวเสียงเย็นว่า “เจ้าช่างรีบร้อนเสียจริง เห็นข้าตายไปแล้วหรือไร”

ฉินหลิงเซียวถูกตบโดยไม่ทันตั้งตัวจนล้มพับตกลงมาจากเก้าอี้

แม้เว่ยเจี๋ยจะไม่ใช่เทพ แต่บัดนี้ฉินหลิงเซียวก็ยังห่างชั้นกับเขาอย่างเทียบกันไม่ติด

ฝ่ามือนี้ไม่เพียงตบลงบนใบหน้าของฉินหลิงเซียวเท่านั้น แต่ยังตบลงบนศักดิ์ศรีของเขาอย่างแรงอีกครั้งด้วย

ความเกรงกลัวที่มีต่อท่านปรมาจารย์ในอดีตยังคงอยู่ เขาถูกความเย็นชาของเว่ยเจี๋ยเช่นเดียวกับที่เคยพบมากดข่มเอาไว้จนลืมที่จะก่นด่า

แม่นางฝูมิได้สนใจบุญคุณความแค้นระหว่างพวกเขาแม้แต่น้อย บัดนี้การพนันเริ่มขึ้นแล้ว นางเพียงรอเก็บของเดิมพัน ดังนั้นจึงหัวเราะคิกคักเอ่ยว่า “จอมยุทธ์น้อยเว่ย ตาท่านแล้ว!”

ครั้งนี้ไม่มีเยี่ยอี้ที่มายื้อแย่งกับเว่ยเจี๋ยแล้ว เขาค่อยๆ ยื่นแขนออกมาจับที่ถ้วยเอาไว้

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ลูกเต๋าภายในถ้วยกลายเป็นหนึ่งแต้มทั้งสี่ลูก หากเขย่าไม่ขยับ เว่ยเจี๋ยจะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ก็เป็นเหมือนที่แม่นางฝูกล่าวไว้ ถ้วยนี้หนักเป็นที่สุด แม้จะไม่มีผู้ใดมายื้อแย่งกับเว่ยเจี๋ย ทว่าเขาลองอยู่หลายครั้งก็ยกถ้วยขึ้นมาได้เพียงหนึ่งชุ่นเท่านั้น!

หากพลังบารมีเทพของเว่ยเจี๋ยยังดีอยู่ การจะยกถ้วยนี้ขึ้นมาคงจะทำได้อย่างง่ายดาย ทว่าเขาทำลายพลังบารมีเทพของตนเองไปแล้ว ในเวลานี้เขาไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าฉินหลิงเซียวสักเท่าใด

ดูเหมือนเยี่ยอี้จะคาดเดาได้แต่ต้นว่าเว่ยเจี๋ยจะต้องเป็นเช่นนี้ เขาจึงกล่าวกับชุยเสียวเสี่ยวที่อยู่อีกด้านว่า “เขาจะแพ้แล้ว ดูท่าเจ้าคงต้องร้องไห้โฮแล้วล่ะ”

ดวงตาหงส์ของชุยเสียวเสี่ยวเหลือบมองมาทางเยี่ยอี้ จากนั้นก็พลันหัวเราะอย่างสดใส

หลังจากที่พญาหงส์สิงร่าง ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยเสน่ห์อันไม่มีที่สิ้นสุด รอยยิ้มที่อยู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นทำให้เยี่ยอี้นิ่งงันไปในชั่วพริบตา

“การพนันยังไม่สิ้นสุด เจ้าก็ตัดสินแพ้ชนะเสียแล้ว ไม่ใจร้อนเกินไปหน่อยหรือ”

น่าเสียดายที่เว่ยเจี๋ยไม่ได้มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเช่นเดียวกับชุยเสียวเสี่ยว ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าตนเองเขย่าถ้วยไม่ได้เลยสักนิด ได้แต่หลับตาอย่างไม่มีทางเลือก ไม่มีทีท่าว่าจะใช้พละกำลังเพิ่มอีก