ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 9-10

ฉินหลิงเซียวถูกแม่นางน้อยแดกดันอย่างรุนแรงอีกครั้งแล้ว การเผชิญหน้ากับสตรีที่ไร้การอบรมสั่งสอนเช่นนี้ทำให้ฉินหลิงเซียวรู้สึกเหมือนกำลังเล่นพิณให้ควายฟัง จึงคร้านจะชักจูงนางต่อ ได้แต่บอกความจริงบางอย่างแก่นางให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

“เจ้ามีโลหิตที่พิเศษ ซ้ำยังถูกพิษอินของลูกแก้วปีศาจเข้าไปอีก เกรงว่าถ้าออกฤทธิ์จะยิ่งส่งผลเลวร้ายหนักกว่าเก่า ถึงเวลานั้นเจ้าจะอยู่ไม่สู้ตาย…เจ้าสำนักชุย ระวังตนเองให้มากเถิด…”

ชุยเสียวเสี่ยวรู้สึกตกใจเกี่ยวกับเรื่องพิษอินที่เขาอธิบายจนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

นางพลันนึกถึงเรื่องที่จู่ๆ ลูกแก้วปีศาจก็มาปรากฏในกระเป๋าของตน กอปรกับเรื่องที่ฉินหลิงเซียวเล่าถึงโลหิตพิเศษของนาง หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ลูกแก้วปีศาจนั่นคอยแต่จะเข้ามาหานาง?

หากเป็นเช่นนั้นจริง เจ้าลูกแก้วปีศาจต้องการจะหลอมรวมให้ข้ากลายเป็นปีศาจอย่างนั้นหรือ นี่ข้าต้องเป็นเหมือนลูกสะใภ้สกุลไป๋ผู้นั้นหรือ

ฉินหลิงเซียวพูดไว้เพียงแค่นั้น เขาคร้านจะมองหน้าแม่นางน้อยปากกล้าเช่นชุยเสียวเสี่ยวอีกแม้แต่แวบเดียว

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจอีก ปล่อยให้ชุยเสียวเสี่ยวรับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมานยามที่พิษลูกแก้วปีศาจออกฤทธิ์เอง ไม่เช่นนั้นแล้วแม่หนูน้อยตัวเปี๊ยกคงจะหลงคิดว่าตนเองเป็นหญิงงามล่มแคว้น ชวนให้ผู้คนหลงใหลจนต้องแต่งงานกับนางเสียให้ได้กระมัง

ฉินหลิงเซียวคิดถึงตรงนี้ก็สะบัดแขนเสื้อ เรียกกระบี่ปราณเล่มหนึ่งออกมาแล้วเหินร่างขึ้นไปบนนั้น ก่อนจะขี่กระบี่จากไปอย่างสง่างามปานประหนึ่งเทพเซียน

การขี่กระบี่เหาะเหินไปเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะได้เห็น

ชุยเสียวเสี่ยวรู้สึกได้ถึงความห่างเหินเย็นชาในน้ำเสียงเมื่อครู่ของฉินหลิงเซียว ดูเหมือนว่าการปฏิเสธของนางจะทำให้เจ้าสำนักฉินผู้นั้นเห็นว่านางไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเท่าใดนัก

ทว่าตอนนี้นางไม่มีเวลาสนใจความรู้สึกของยอดอัจฉริยะฟ้าประทานใดๆ แล้ว นางได้แต่จ้องมองเส้นคดเคี้ยวบนแขนของตนเองเขม็ง

หรือสิ่งที่ฉินหลิงเซียวพูดนั้นจะเป็นเรื่องจริง นางถูกพิษอินของลูกแก้วปีศาจนั่นเข้าแล้ว

เมื่อชุยเสียวเสี่ยวกลับมาพบพวกศิษย์พี่และได้เล่าเรื่องที่จู่ๆ ลูกแก้วปีศาจก็มุดหายเข้าไปในร่างของนางเมื่อครู่ บรรดาศิษย์ร่วมสำนักต่างก็กระโดดหนีแตกกระเจิง

อาอี้มีไหวพริบตอบสนองว่องไวกว่าใคร รีบแปะยันต์ไล่ปีศาจบนหน้าผากเจ้าสำนักของพวกตนทันที

ชุยเสียวเสี่ยวดึงยันต์ออกแล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ข้ายังไม่กลายเป็นปีศาจเสียหน่อย!”

ศิษย์พี่รองก้าวเข้ามาอย่างรู้สึกผิด มองดูข้อมือของชุยเสียวเสี่ยว จากนั้นก็คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างได้ แล้วบอกให้ชุยเสียวเสี่ยวรีบเปิดตำราลับของท่านอาจารย์มาดูว่าในนั้นมีวิธีแก้หรือไม่

ชุยเสียวเสี่ยวพลิกเปิดอ่านอยู่หลายรอบ เหมือนว่าจะมีส่วนที่เกี่ยวกับพิษเพียงช่วงเดียวเท่านั้น

ถังโหย่วซู่ชอบบันทึกชีวิตประจำวันในการฝึกบำเพ็ญเพียรของตนในตำราลับโดยละเอียดจนเปรียบเหมือนบันทึกประวัติส่วนตัวของตนเอง เขาเขียนเล่าเรื่องที่ไปถ้ำนาคาคร่าวิญญาณซึ่งเว่ยเจี๋ยเคยบุกไปเมื่อสองร้อยปีก่อนและได้ไปเห็นความน่าเกรงขามของนาคาคร่าวิญญาณซึ่งเป็นงูยักษ์สองหัวนี้มากับตาตนเองแล้ว