ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 9-10

เมื่อชุยเสียวเสี่ยวนึกถึงสิ่งที่อาจารย์กล่าวไว้กับนางก่อนที่เขาจะจากไป นางก็ทอดถอนใจ

ท่านอาจารย์ไม่คิดว่าชะตาชีวิตของนางคือ ‘สิบสูญเสีย’ ตรงกันข้ามดวงอับแสงเช่นนี้แลจึงจะอยู่เหนือวิสัยของโลกิยะ หากประจวบเหมาะเคราะห์ดียังอาจได้เป็นยอดอัจฉริยะผู้เก่งกาจสามารถแห่งยุคซึ่งมิได้พบเห็นกันง่ายนัก

เดิมทีชุยเสียวเสี่ยวควรจะอายุขัยสั้น แต่นางสามารถมีชีวิตเติบโตมาถึงป่านนี้ได้ แม้จะมีชีวิตตกต่ำแร้นแค้น แต่ก็นับว่าหลบหลีกลิขิตสวรรค์มาได้

ถึงแม้คำว่า ‘ชะตาชีวิต’ จะเป็นสิ่งที่สวรรค์ลิขิต แต่ก็มีอักษร ‘คน’ อยู่เหนืออักษร ‘ปาก’ ที่ออกคำสั่ง นั่นหมายความว่าแม้สวรรค์จะกำหนดชะตาชีวิตไว้ แต่ก็ใช่ว่ามนุษย์จะบากบั่นพลิกผันเองไม่ได้

น่าเสียดายที่วิชาศาสตร์โหรและวิชายันต์คาถาต่างถูกมองว่าเป็นเรื่องหลอกลวงเหลวไหลมาช้านานจนเล่าลือกันไปผิดๆ กระทั่งนำคำทำนายเลื่อนเปื้อนไปกำหนดชีวิตคนชั่วทั้งชีวิต

ตั้งแต่ชุยเสียวเสี่ยวจำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนบอกว่าชะตาแปดอักษรของนางเป็นเรื่องดี

ในตอนนั้นนางสงสัยว่าถังโหย่วซู่กำลังพูดส่งๆ ไปอย่างนั้น จึงถามเขาว่าถ้าเขามองคนพลาด เห็นเทพดาวหายนะเป็นสมบัติล้ำค่าไปจะทำเช่นไร

ในสายตาของชุยเสียวเสี่ยวตั้งแต่ถังโหย่วซู่ฝืน ‘รับซื้อ’ ตัวนางจากบิดาบุญธรรมมา ร่างกายของเขาก็ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ นี่แสดงให้เห็นว่าความสามารถในการ ‘พิฆาตคน’ ของนางไม่ใช่เรื่องที่จะดูถูกกันได้ง่ายๆ

แต่ถังโหย่วซู่กลับกล่าวยิ้มๆ ว่า ‘เวลาชีวิตของข้าเองเดินมาถึงปลายทางอยู่แล้ว เกี่ยวข้องอะไรกับแม่หนูน้อยเช่นเจ้าเล่า หนทางชีวิตของเจ้าต่อจากนี้ล้วนอยู่ที่ตัวเจ้าทั้งสิ้น แม้ผู้เป็นอาจารย์จะบอกกับพวกศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าว่าเจ้าสามารถพาให้สำนักยันต์คาถาเจริญรุ่งเรืองได้ แท้จริงแล้วก็เป็นการโน้มน้าวพวกเขาเท่านั้น สำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานของเรานี้เป็นเพียงสำนักเล็กๆ ที่ข้าคิดอยากก่อตั้งขึ้นมาเฉยๆ มิได้หวังให้เจริญรุ่งเรืองอะไร สรุปก็คือข้ายกสำนักยันต์คาถานี้ให้เจ้าแล้ว เจ้าอยากจะทำอะไรต่อก็ได้ทั้งนั้น แค่อย่าพาพวกศิษย์พี่ทั้งหลายไปอดตาย เท่านี้ก็ไม่เสียแรงที่อาจารย์ไหว้วานเจ้าแล้ว…เจ้าพาพวกศิษย์พี่ลงเขาไปฝึกบำเพ็ญตนเถิด แล้ว…เจ้าจะมีโชคมีชัย’

ครั้นแล้วชามข้าวขอบุญของสำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานจึงถูกส่งต่อถึงมือชุยเสียวเสี่ยวผู้เยาว์วัยมาเช่นนี้

เมื่อชุยเสียวเสี่ยวคิดถึงคำสั่งเสียที่อาจารย์ฝากฝังให้ดูแลสำนักยันต์คาถา นางก็หยุดนึกย้อนความหลังแล้วตั้งใจเร่งมือขุดผักป่าต่อ…อย่างน้อยตอนนี้นางต้องหาเลี้ยงศิษย์ร่วมสำนักของตนให้อิ่มท้องให้ได้

เจียงหนานมู่เห็นชุยเสียวเสี่ยวเอ่ยถ้อยคำที่ไม่มีที่มาที่ไป ทั้งยังไม่ตอบคำถามของนาง จึงถอนหายใจและไม่ถามอะไรอีก เพียงช่วยชุยเสียวเสี่ยวขุดผักป่าเงียบๆ

ตอนนี้พวกนางมาถึงสถานที่ที่เรียกว่าเมืองชื่อซี ซึ่งมีลำธารคดเคี้ยวอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ศิษย์พี่ใหญ่จึงใช้อักขระยันต์ควบคุมวารีแล้วจับปลาอ้วนพีในลำธารขึ้นมาได้หลายตัว

อาหารเย็นวันนี้มีทั้งผักมีทั้งปลาจึงกลายเป็นมื้อหรูหรารุ่มรวย ไม่เพียงแต่ทำหัวปลาต้มผักรวม ยังมีปลาย่างทั้งตัว กินกับแป้งปิ่ง* ที่นำมาจากอำเภอเฟ่ยเซี่ยน คนทั้งกลุ่มก็กินอย่างอิ่มหนำสำราญยิ่ง

ระหว่างกินอาหารศิษย์พี่ใหญ่ซึ่งมักพูดกระแทกแดกดันชุยเสียวเสี่ยวอยู่เสมอยังคีบเนื้อปลาให้ชุยเสียวเสี่ยวด้วยสีหน้าอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ถึงสองครั้ง

แต่ชุยเสียวเสี่ยวไม่ทันจะซาบซึ้ง จีอู่ชีก็พูดจาโผงผางไม่อ้อมค้อมว่านางอาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน เขาเพียงทำไปเพราะนึกสงสารคนใกล้ตายเท่านั้น

วันใดที่นางกลายเป็นปีศาจก็อย่าตำหนิศิษย์พี่ใหญ่เช่นเขาที่เลือกผดุงธรรมทำลายญาติ ต้องลงมือโหดเหี้ยมกับนางก็แล้วกัน

ช่วยไม่ได้การปราบมารร้ายผดุงคุณธรรมคือสิ่งที่ผู้กล้าต้องกระทำ แม้นางจะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าสำนักของเขาก็ไม่อาจเว้น

ชุยเสียวเสี่ยวมองดูศิษย์พี่รองและศิษย์น้องเล็กพากันหลบสายตานางอยู่ในที…คงคิดเห็นไม่ต่างกันสินะ