ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 9-10

ดวงตาของมารดาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า ‘ถึงท่านหมอไม่บอก ข้าก็รู้ดีว่าล้มป่วยครั้งนี้ตนเองคงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว พวกเจ้าเชื่อคำของนักพรตลวงโลกผู้นั้น ถ้าข้าไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าก็คงไม่รับเลี้ยงเสียวเสี่ยวของข้าหรอก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ไม่สู้หาที่ไปดีๆ มีเสื้อผ้าอาหารให้นางใช้นางกินเสียยังดีกว่า หญิงนายหน้าผู้นั้นเป็นคนในหมู่บ้าน นิสัยใจคอก็นับว่าเชื่อถือได้ ข้ารับเงินมาน้อยหน่อย นางจะได้ช่วยจัดการให้เสียวเสี่ยวไปเป็นสาวใช้ในตระกูลที่ดี ให้บุตรสาวข้ามีงานทำมั่นคง ข้าให้เงินคนขับรถม้าไปก็หวังว่าเขาจะดูแลเสียวเสี่ยวไปตลอดทาง…ที่ข้าทำสัญญาขายสิบปีก็เพื่อถึงเวลานั้น พอเสียวเสี่ยวโตแล้วจะได้ไถ่ตัวออกมามีอนาคตของตนเองได้ มารดาอย่างข้าไร้ความสามารถ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำเพื่อเสียวเสี่ยวของข้าแล้ว…’

มารดาพูดมาถึงประโยคสุดท้ายก็มีเสียงสะอื้นอยู่ในลำคอ ดวงตาเหม่อมองไปทางที่รถม้าแล่นจากไปไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ชุยเสียวเสี่ยวซึ่งเติบโตขึ้นมาแล้วยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างได้แต่อึ้งตะลึงงัน

หินหนักอึ้งซึ่งถ่วงทับใจนางให้ชิงชังผู้คนโกรธแค้นโลกหล้ามาตลอดตั้งแต่ถูกมารดาทอดทิ้งในครั้งนั้นพลันถูกยกออกไปในทันใด

ที่แท้มารดาก็มิได้ทอดทิ้งนางเพราะดวงชะตาที่เลวร้ายของนาง แต่เป็นเพราะป่วยหนักไม่อาจรักษา ไร้กำลังจะดูแลนางได้จริงๆ ยิ่งรู้ว่าครอบครัวของน้าชายพึ่งพามิได้ จึงทำได้เพียงพยายามเตรียมอนาคตให้นางอย่างดีที่สุด ก่อนตนจะสิ้นลมหายใจ…

ในตอนนั้นเองเรื่องราวในอดีตที่นางจงใจลืมจนเหลือเพียงเศษเสี้ยวกระจัดกระจายก็พรั่งพรูเข้ามาในใจของนางทั้งหมด

มารดาของนางช่างรักทะนุถนอมนางมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แม้ครอบครัวจะยากจน ไม่อาจส่งนางเข้าโรงสอนได้ แต่มารดาผู้รู้หนังสือแตกฉานอักษรก็คอยสอนให้นางอ่านออกเขียนด้วยตนเองเสมอ…

คืนก่อนที่นางจะถูกขาย มารดาก็ตระกองกอดกล่อมนางหลับแน่นทั้งคืน ครั้นตื่นขึ้นมาเช้ารุ่งขึ้นนางก็พบว่าผมข้างแก้มของมารดาเปียกชุ่มผิดสังเกต

ชุยเสียวเสี่ยวอยากจะร้องเรียก ‘ท่านแม่’ แต่น่าเสียดายที่เสียงของนางคล้ายกับถูกสกัดกั้นไว้ มีเพียงหยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ

เมื่อนางคิดจะขยับก้าวเข้าไปหา ภาพบ้านเรือนและผู้คนที่คุ้นตาก็พลันสลายหายไปในอากาศ

ถังโหย่วซู่สำแดงวิชาเวทย้อนทวนหวนกาลให้กลับไปเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ

ชุยเสียวเสี่ยวได้แต่เพียงมองดูประหนึ่งเป็นผู้ชมมหรสพ ไม่อาจเข้าไปพูดคุยกับคนในอดีตได้ จึงไม่อาจพบปะพร้อมหน้ากับมารดาได้จริงๆ

ท่านอาจารย์กล่าวอย่างเสียดายว่าแท้จริงแล้วมีวิชาเวทโบราณที่มหัศจรรย์พันลึกยิ่งกว่าเวทย้อนทวนหวนกาลเสียอีก เพราะสามารถทำให้คนย้อนข้ามกาลเวลาเดินทางทะลุไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบันได้

วิชาที่เขาใช้ขนาดขุดพลังตบะทั้งหมดออกมาแล้วยังทำได้เพียงฉายภาพในอดีตให้เห็น เปรียบประหนึ่งดอกถานบานให้ชมเพียงครู่เดียว แต่ไม่อาจแตะต้องเข้าไปอยู่ในที่นั้นได้จริงๆ

ส่วนวิชามหัศจรรย์พันลึกถึงขั้นคว่ำฟ้าหงายดินได้นั้นเป็นสิ่งที่ฝ่าฝืนลิขิตสวรรค์ ต่อให้ขึ้นชั้นเซียนแล้วก็ใช่ว่าจะใช้เวทนี้ได้ตามอำเภอใจ ไม่เช่นนั้นจะต้องได้รับอาญาสวรรค์เป็นแน่

ถังโหย่วซู่เสียสละพลังตบะของตนเองหวนความจริงตอนที่ชุยเสียวเสี่ยวถูกขายให้นางดูเพื่อแก้ปมในใจของแม่นางน้อยแสนพยศผู้นี้

เขารู้ดีว่าชะตาชีวิตของตนมาถึงแล้ว ทั้งยังใช้พลังตบะไปจนสิ้นก็ยิ่งตัดอายุขัยให้สั้นลง ทว่าหากทำให้แม่หนูชุยเสียวเสี่ยวคลี่คลายปมในใจ มีจิตใฝ่ดีได้ ความทุ่มเทของเขาครั้งนี้ก็ไม่สูญเปล่าแล้ว